حزب کمونیست چین و استبداد سرخ "شی "

ساعت 24 - در روز های گذشته دولت چین خود را برای برگزاری برای چشن یک مهم آماده کرده است. این جشن مهم برای تولد و تاسیس حزب کمونیست چین است که پنجشنبه اول ژوئیه ۲۰۲۱ یا یکصد ساله می شود. حزبی که پس از انقلاب و جنگ داخلی چین، در نهایت حکومت را به دست گرفت و در شرایط حاضر صاحب پر جمعیت ترین کشور و دومین اقتصاد بزرگ جهان است.

dir="RTL" style="text-align:right">آنچه در جشن تولد امسال به چشم می آید، حضور بی رقیب فردی است که با تمام قوا، رهبری را در دست دارد. این فردی کسی نیست جز رئیس جمهوری چین یعنی شی جین پینگ . فردی که نه تنها سنت های حزبش را کنار گذاشته، بلکه صحنه را نیز از رقبای داخلی خالی کرده است.دولت چین در این روز که یکصدمین سالگرد تاسیس حزب کمونیست است، تصاویر فراوانی را در گستره حیات سر زمینی چین برای ۱/۷میلیارد جمعیت به نمایش در آورده است. در نگاه نخست این تصاویر، چیزی نیست جز تبلیغات دولتی چین از مراسم و نمایشگاه های مربوط به صد سالگی حزب کمونیست. یعنی نمایش تصاویر تبلیغاتی روی بنیانگذاران حزب یعنی: مائو تسه تونگ پدر سالار جمهوری خلق،نماد های انقلابی و پرچم های سرخ. اما در میان آنها یک چیز غیر عادی به چشم می آید و آن حضور ملموس شی جین پینگ یعنی رئیس جمهوری و رهبر فعلی چین است. در واقع در و دیوار تاریخ این روز های چین از تصاویر کسی پر شده است که نه از نسل بنیانگذاران حزب است و نه از هم قطاران مائو.به این ترتیب صدمین سالگرد تاسیس تشکیل حزب کمونیست چین، امروز زیر سایه بلند شی جین پینگ جشن گرفته می شود. وقتی شی جین پینگ به قدرت رسید، پاکسازی خارجی و داخلی حزب کمونیست آغاز شد. اول نخبگان، بعد مراکز آموزشی و تحقیقاتی و سپس اینترنت و رسانه ها و سرانجام جامعه مدنی و اصلاحات و حتی روزنامه ها و دانشگاه در باره گفتگو بابت موضوعات روز، منع شدند.

در این میان هواداران شی جین پینگ ، می گویند چین جایگزینی برای دموکراسی غربی ارائه کرده است.بدیلی که بر خلاف رقبای قبلی با ثروت و قدرت پا برجاست و نفوذش نیز در جهان رو به گسترش است. این هواداران می گویند: چین سیستمی را درست کرده است که بهتر از غرب عمل می کند. یعنی سیستم مبتنی بر انتصاب بعلاوه انتخاب. این سیستم خیلی بهتر از رای گیری معقولی است که در غرب انجام می گیرد. در واقع هوداران شی جین پینگ مدل و سیستم غربی را دارای یک نقص ژنتیکی می دانند، چون باورشان این است که انسان ها آنقدر منطقی نیستند که همیشه عقلانی رای بدهند.اما این حرف ها برای خیلی از ساکنان سر زمین های مشابه چین، حرف های آشنایی است، هر چند هیچ سیستم مشابه دیگری در این سال ها به جایگاه سیاسی و اقتصادی چین نرسیده است. اما گروهی یا همان مخالفان بر این باورند که، با وجود پیشرفت های خیره کننده، حکومت شی جین پینگ با یک معضل اساسی و چالش جدی روبروست و آن این است که حزب چپ افراطی دوران مائو حالا به یک حزب مستبد ناسیونالیسم و راست افراطی تبدیل شده است.در باور این مخالفان، بزرگترین چالش برای حکومت چین بی اعتمادی عموم مردم در جامعه جهانی است.این مخالفان معتقدند که اقدامات این حزب ما را به یاد تهدیدات کسانی می اندازد که جنگ جهانی دوم را آغازکرده و به راه انداخته اند. چین حاضر کشوری است که بزرگترین جمعیت طبقه متوسط را در سطح ملی دارد. اقتصادی که بر بنیان های کار ارزان و صادرات با جذب سرمایه های اروپایی و آمریکایی شکل گرفته است. افزون بر این، چین نخستین قدرت صادر کننده جهان و البته سرمایه گذار جهان نیز می باشد. البته چین در همین اواخر یعنی در 4 ژوئن ۱۹۸۹ اعتراضات میدان (تیان آن من) را نیز پشت سر گذاشته است. اعتراضاتی که این پیام را صادر می کند که با مشت آهنین نیز می توان به توسعه اقتصادی رسید. اما یقینا توسعه چین، توسعه متوازن موزون نیست و این توسعه نامتوازن را می توان در تفاوت های میان مرکز و پیرامون و شهر و روستا چین دید. قطعا این شرایط را باید یکی از چالش هایی دانست که توسعه آمرانه این کشور را تهدید می کند.در نگاه دیگر توسعه اقتصادی چین نتیجه اتکا به اقتصاد آمرانه بود. چیزی که رگه های آن در کمونیزم وجود داشت و نیز نتیجه پشت کردن به جزمیت اندیشه مائو تسه تونگ یا همان اندیشه مارکسیم- لنینسم بود. همچنین این توسعه نتیجه الگوی برداری از اقتصاد های مطرح آسیای جنوب شرقی مانند اقتصاد ژاپنی، کره ای، سنگاپوری و تجربه اتحاد جاهیر شوروی بوده است. کشوری که دارای بزرگترین زراد خانه هسته ای را به خدمت داشت اما یخچال ها در فروشگاهایش همواره خالی بود. در واقع توسعه اقتصادی چین حاضر در سایه استفاده از مشت های آهنین برای سرکوب های سیاسی و در ازای پشت کردن به توسعه سیاسی به دست آمده است.

دکتر صلاح الدین هرسنی -کارشناس و تحلیلگر مسائل بین الملل

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: