چرا روستانشينان به احمدينژاد راي نخواهند داد
روستاییان ۹۲ فقیرتر از روستاییان ۱۳۸۴
ساعت ۲۴- در حالی که برخی هنوز در این توهم هستند که احمدینژاد در روستاها محبوبیت دارد اما تجربه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ این توهم را تا اندازه زیادی نابود کرد. برخی از طرفداران احمدینژاد برای اینکه نیروهای خود را فعال کرده و به انها امید دهند مدعیاند احمدینژاد در هشت سال فعالیت خود به کمدرآمدها کمک کرد و اگر همین امروز در رایگیری شرکت کند تهیدستان به ویژه روستانشینان به او رای میدهند، اما آمارها چیز دیگری نشان میدهند.
در آمارهاي ارايه شده از طرف مركز آمار ايران ميبينيم كه روستانشينان پس از اجراي قانون يارانهها فقيرتر شده و فاصله درآمدي آنها با شهرنشينان نيز كاهش نيافته است. آمارهاي رسمي حاكي از اين است كه نسبت متوسط هزينه يك خانوار روستايي به متوسط هزينه يك خانوار شهر كه در سال ۱۳۸۴ ۶۳.۳ درصد بود در سال ۱۳۹۲ به ۶۲.۹ درصد كاهش يافته است.
طي دوره (۱۳۹۲-۱۳۸۴) متوسط هزينه كل خانوارهاي روستايي با رشد متوسط سالانه ۱۶.۲درصد از رقم ۳۷۵۰۳هزار ريال (ماهانه حدود ۳۱۲۵هزار ريال) در سال۱۳۸۴ به ۱۲۹۶۱۰هزار ريال (ماهانه حدود ۱۰۸۰۰هزار ريال) در سال۱۳۹۲ افزايش يافته است و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاني و غيرخوراكي نيز با رشد متوسط سالانه ۱۷.۶ و ۱۵.۲درصد رشد به ترتيب به ۵۶۱۰۳ و ۷۳۵۰۷هزار ريال افزايش يافته است. يكي ديگر از شاخصهاي مهم براي تغييرات سطح رفاه خانوار، نسبت هزينههاي غيرخوراكي به خوراكي است. بهطور معمول بالا بودن اين سهم نشاندهنده افزايش سطح رفاه خانوار است. اين نسبت در جامعه روستايي تا سال۱۳۸۹تقريبا ثابت مانده است اما در سالهاي ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲ تا سطح ۱.۳۱ كاهش يافته است.
طي دوره (۱۳۹۲-۱۳۸۴) متوسط درآمد كل خانوارهاي روستايي با رشد متوسط سالانه ۱۷.۷درصد از رقم ۳۴۴۷۵هزار ريال (ماهانه حدود ۲۸۷۳هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۱۲۰۹۵۵هزار ريال (ماهانه حدود ۱۰۰۸۰هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است. همچنين سهم اجزاي تشكيلدهنده آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري از ۲۹درصد به ۲۴.۹درصد در سال ۱۳۹۱ كاهش و درآمد متفرقه از ۲۳.۹درصد به ۴۳.۳درصد در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است و سهم درآمد از مشاغل آزاد از ۴۷.۱درصد به ۲۸.۷درصد در سال ۱۳۹۱ كاهش و مجددا در سال ۱۳۹۲ به ۲۹.۳درصد افزايش يافته است.
همچنين طي دوره مذكور خانوار روستايي با كسري درآمد مواجه بوده است به قسميكه ميزان كسري درآمد خانوار از رقم ۳۰۲۸هزار ريال (ماهانه حدود ۲۵۲هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۹۱۴۰هزار ريال (ماهانه حدود ۷۶۲هزار ريال) در سال ۱۳۸۹ و ۸۶۶۵هزار ريال (ماهانه حدود ۷۲۲هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است و به عبارت ديگر توان اقتصادي خانوارهاي روستايي بهشدت تحليل رفته است و در عمل خانوارهاي ايراني توان پسانداز را از دست دادهاند.
اما بررسي و مقايسه ارقام هزينه و درآمد خانوار روستايي براساس قيمتهاي ثابت سال ۱۳۹۰ بيانگر اين واقعيت است كه سطح هزينه كل خانوار با كاهش سالانه ۶درصدي از رقم ۱۱۲۹۶۱هزار ريال (ماهانه حدود ۹۴۱۳هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به رقم ۷۱۷۶۶هزار ريال (ماهانه حدود ۵۹۸۱هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاني سالانه ۴.۶ و هزينههاي غيرخوراكي ۷درصد سالانه كاهش يافته است. همچنين درآمد كل خانوار به قيمت ثابت ۱۳۹۰با كاهش سالانه معادل ۴.۵درصد از رقم ۱۰۳۸۴۰هزار ريال (ماهانه حدود ۸۶۵۳هزار ريال) به ۶۶۹۷۴هزار ريال (ماهانه حدود ۵۵۸۱هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، همچنين اجزاي آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري سالانه ۶.۲درصد، درآمد از مشاغل آزاد سالانه ۱۲درصد كاهش يافته است.
در واقع افزايش تورم طي دوره ۱۳۹۲-۱۳۸۴ به اندازهيي بوده است كه ميزان درآمد خانوار طي ۹سال مورد اشاره برحسب قيمتهاي ثابت نزولي بوده و درواقع يك خانوار روستايي در سالهاي ۱۳۸۹ الي ۱۳۹۲ با وجود دريافت يارانه نقدي ماهانه، قدرت خريدش به اندازه تهيه سبد هزينهها در حد سبد خانوار سال ۱۳۸۴ هم نبوده است. به عبارت ديگر خانوار روستايي نتوانسته است سطح درآمد و سطح هزينههاي خود را در حد تورم پوشش دهد و در نتيجه سطح رفاه خانوار طي دوره فوق كاهش يافته است و همانطور كه ملاحظه ميشود ارزش درآمد افراد مزد و حقوقبگير سالانه ۶.۲درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي سالانه ۱۲درصد كاهش يافته است يعني قدرت خريد درآمد افراد مزد و حقوقبگير در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۴۰درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۶۰درصد كاهش قدرت خريد داشته است.
طي دوره (۱۳۹۲-۱۳۸۴) متوسط هزينه كل خانوارهاي روستايي با رشد متوسط سالانه ۱۶.۲درصد از رقم ۳۷۵۰۳هزار ريال (ماهانه حدود ۳۱۲۵هزار ريال) در سال۱۳۸۴ به ۱۲۹۶۱۰هزار ريال (ماهانه حدود ۱۰۸۰۰هزار ريال) در سال۱۳۹۲ افزايش يافته است و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاني و غيرخوراكي نيز با رشد متوسط سالانه ۱۷.۶ و ۱۵.۲درصد رشد به ترتيب به ۵۶۱۰۳ و ۷۳۵۰۷هزار ريال افزايش يافته است. يكي ديگر از شاخصهاي مهم براي تغييرات سطح رفاه خانوار، نسبت هزينههاي غيرخوراكي به خوراكي است. بهطور معمول بالا بودن اين سهم نشاندهنده افزايش سطح رفاه خانوار است. اين نسبت در جامعه روستايي تا سال۱۳۸۹تقريبا ثابت مانده است اما در سالهاي ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲ تا سطح ۱.۳۱ كاهش يافته است.
طي دوره (۱۳۹۲-۱۳۸۴) متوسط درآمد كل خانوارهاي روستايي با رشد متوسط سالانه ۱۷.۷درصد از رقم ۳۴۴۷۵هزار ريال (ماهانه حدود ۲۸۷۳هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۱۲۰۹۵۵هزار ريال (ماهانه حدود ۱۰۰۸۰هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است. همچنين سهم اجزاي تشكيلدهنده آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري از ۲۹درصد به ۲۴.۹درصد در سال ۱۳۹۱ كاهش و درآمد متفرقه از ۲۳.۹درصد به ۴۳.۳درصد در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است و سهم درآمد از مشاغل آزاد از ۴۷.۱درصد به ۲۸.۷درصد در سال ۱۳۹۱ كاهش و مجددا در سال ۱۳۹۲ به ۲۹.۳درصد افزايش يافته است.
همچنين طي دوره مذكور خانوار روستايي با كسري درآمد مواجه بوده است به قسميكه ميزان كسري درآمد خانوار از رقم ۳۰۲۸هزار ريال (ماهانه حدود ۲۵۲هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۹۱۴۰هزار ريال (ماهانه حدود ۷۶۲هزار ريال) در سال ۱۳۸۹ و ۸۶۶۵هزار ريال (ماهانه حدود ۷۲۲هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ افزايش يافته است و به عبارت ديگر توان اقتصادي خانوارهاي روستايي بهشدت تحليل رفته است و در عمل خانوارهاي ايراني توان پسانداز را از دست دادهاند.
اما بررسي و مقايسه ارقام هزينه و درآمد خانوار روستايي براساس قيمتهاي ثابت سال ۱۳۹۰ بيانگر اين واقعيت است كه سطح هزينه كل خانوار با كاهش سالانه ۶درصدي از رقم ۱۱۲۹۶۱هزار ريال (ماهانه حدود ۹۴۱۳هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به رقم ۷۱۷۶۶هزار ريال (ماهانه حدود ۵۹۸۱هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاني سالانه ۴.۶ و هزينههاي غيرخوراكي ۷درصد سالانه كاهش يافته است. همچنين درآمد كل خانوار به قيمت ثابت ۱۳۹۰با كاهش سالانه معادل ۴.۵درصد از رقم ۱۰۳۸۴۰هزار ريال (ماهانه حدود ۸۶۵۳هزار ريال) به ۶۶۹۷۴هزار ريال (ماهانه حدود ۵۵۸۱هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، همچنين اجزاي آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري سالانه ۶.۲درصد، درآمد از مشاغل آزاد سالانه ۱۲درصد كاهش يافته است.
در واقع افزايش تورم طي دوره ۱۳۹۲-۱۳۸۴ به اندازهيي بوده است كه ميزان درآمد خانوار طي ۹سال مورد اشاره برحسب قيمتهاي ثابت نزولي بوده و درواقع يك خانوار روستايي در سالهاي ۱۳۸۹ الي ۱۳۹۲ با وجود دريافت يارانه نقدي ماهانه، قدرت خريدش به اندازه تهيه سبد هزينهها در حد سبد خانوار سال ۱۳۸۴ هم نبوده است. به عبارت ديگر خانوار روستايي نتوانسته است سطح درآمد و سطح هزينههاي خود را در حد تورم پوشش دهد و در نتيجه سطح رفاه خانوار طي دوره فوق كاهش يافته است و همانطور كه ملاحظه ميشود ارزش درآمد افراد مزد و حقوقبگير سالانه ۶.۲درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي سالانه ۱۲درصد كاهش يافته است يعني قدرت خريد درآمد افراد مزد و حقوقبگير در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۴۰درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۶۰درصد كاهش قدرت خريد داشته است.
