زنان بی سرپرست و مشکلات آنها
روزنامه طلوع از نشریات استان فارس سرمقاله روز یکشنبه و شماره ۱۵۳۵ خود را با عنوان 'زنان بی سرپرست و مشکلات آنها' به این موضوع اجتماعی اختصاص داده است.
در این سرمقاله که به قلم 'محمدمهدی جعفری زاده' صاحب امتیاز، مدیرمسوول و سردبیر این روزنامه منتشر شده، آمده است: برخی مواقع، شنیدن یک خبر از یک منبع رسمی و موثق، تمام ذهن و روح انسان را تسخیر می کند و شاید تا روزها و هفته ها با خود بگوید وظیفه من در قبال این خبر چیست؟ چه باید بکنم تا مشکلی از این نوع مشکلات حل شود؟ واقعا بعضی مواقع انسان نمی داند چه کار باید بکند تا وظیفه اخلاقی، انسانی، اجتماعی و اعتقادی اش را انجام داده باشد! به خبر ذیل توجه کنید این خبر از همان خبر تکان دهنده مورد نظر است:
رییس سازمان بهزیستی کشور می گوید:'افزایش آسیب های اجتماعی بسیار نگران کننده بوده و شاهد وضعیتی نامطلوب در جامعه هستیم به گونه ای که طی سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ شاهد افزایش ۵۳ درصدی زنان سرپرست خانوار (زنان بی سرپرست) بودیم یعنی از یک میلیون و ۸۰۰ هزار زن سرپرست خانوار در سال ۸۵ به ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر رسیده ایم که این موضوع نشان دهنده ضرورت نگاه جدید در حوزه اجتماعی است.'
این آمار نگران کننده گویای این است که در هر نقطه ی اطراف شما، یک خانواده ی بی سرپرست زندگی می کند.در جامعه ی امروزی با معضلات و مشکلات سنگین اقتصادی - اجتماعی که زنان دارای سرپرست به کمک شوهر و فرزندان شان نمی توانند از پس حل آن برآیند و بسیاری مردان در خرج و دخل زندگی روزمره خانواده ی خود مانده و ناتوانند، تصور کنیدکه چگونه زنانی بدون سرپرست و بعضا دارای فرزندان قدونیم قد، بتوانند گلیم خود را از آب بیرون بکشند؟! کافی است به مشکلات بهداشتی، تحصیلی، تغذیه ای، پوشاک و مسکن خانواده های دارای سرپرست نگاه کنید آنگاه به عمق مشکلات زنان و فرزندان بی سرپرست پی ببرید!
اینکه چه کسی یا چه کسانی جامعه ما را به این سمت کشانده اند و چرا پاسخگو نیستند و به قول رییس سازمان بهزیستی کشور این آمار در دولت گذشته با نداشتن برنامه و مدیریت به اینجا ختم شده و لحظه به لحظه برآن افزوده می شود، فعلا مورد بحث ما نیست، آنچه باید همگان به آن بیندیشند اینکه چگونه باید این مشکلات و تبعات ناشی از آن را حل کرد؟
اگر حل همه این ها را از دولت جدید بخواهیم یقینا این دولت به تنهایی نمی تواند و نمی داند به رفع کدام خرابی بپردازد؛ آیا مشکلات بدهی های به بار آمده را حل کند؟ وضعیت اسفبار و گران قیمت بهداشت و درمان و دارو را چاره ساز باشد؟ موج بیکاری و اعتیاد به مواد مخدر را مهار کند؟ تورم و رکود و بی ارزش شدن پول ملی را مرتفع سازد؟ کاهش ازدواج و افزایش طلاق ها را چاره کند؟ پول های بلوکه شده ایران در کشورهای خارج را نجات دهد؟ جلوی آثار کمرشکن تحریم در داخل و افزایش آن درخارج از کشور را بگیرد؟ مشکل هسته ای را در مذاکرات حل کند؟ از توطئه ها و تهدیدها جلوگیری کند؟ مشکلات بی عدالتی در حقوق کارمندان و کارگران را حل کند؟ کارخانه های ورشکسته و تعطیل شده را وارد چرخه تولید کند؟ ریشه اختلاس ها، رشوه خواریها و حیف و میل شدن بیت المال را بسوزاند؟ و … .
حل این ها و صدها حفره های ایجاد شده درکشور طی سالیان قبل، با خوشبینانه ترین نگاه، به تنهایی در توان دولت نیست و باید مردم و NGO ها به کمک بیایند و با یک برنامه، طرح و مدیریت کارساز، در این آشفته بازار و دنیای وانفسا، چاره ای برای زنان سرپرست خانوار بیندیشند.
در این راستا: اولا بایدجلوی افزایش این آمار گرفته شود. ثانیا مشکلات و معضلات زنان و فرزندانی که دچار آسیب بی سرپرستی هستند بررسی کرده و برای حل هرکدام راهکار مناسی را جستجو کنند. ثالثا بدون فوت وقت به حوزه عمل وارد شوند.
بدون شک این گونه خانواده ها مشکلات فراوان دارند؛ خوراک، پوشاک، مسکن، دارو درمان، تحصیل و از آن مهمتر تربیت فرزندان فاقد پدر و.... مواردی است که فقر و نداری این خانواده ها با آن ها به هم گره خورده و آثار و تبعات منفی گسترده ای را به بار می آورد و به مرور، جامعه را به سوی بی هنجاری و بحران های اجتماعی سوق می دهد و...
نکات فوق، قلمی شد تا هرکس، هرچه در توان دارد و هرطرح و برنامه ای به اندیشه اش خطور میکند به متولیان امر ارائه دهد، شاید گرهی گشوده شود و آهی فروکش کند و دردی التیام یابد.
رییس سازمان بهزیستی کشور می گوید:'افزایش آسیب های اجتماعی بسیار نگران کننده بوده و شاهد وضعیتی نامطلوب در جامعه هستیم به گونه ای که طی سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ شاهد افزایش ۵۳ درصدی زنان سرپرست خانوار (زنان بی سرپرست) بودیم یعنی از یک میلیون و ۸۰۰ هزار زن سرپرست خانوار در سال ۸۵ به ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر رسیده ایم که این موضوع نشان دهنده ضرورت نگاه جدید در حوزه اجتماعی است.'
این آمار نگران کننده گویای این است که در هر نقطه ی اطراف شما، یک خانواده ی بی سرپرست زندگی می کند.در جامعه ی امروزی با معضلات و مشکلات سنگین اقتصادی - اجتماعی که زنان دارای سرپرست به کمک شوهر و فرزندان شان نمی توانند از پس حل آن برآیند و بسیاری مردان در خرج و دخل زندگی روزمره خانواده ی خود مانده و ناتوانند، تصور کنیدکه چگونه زنانی بدون سرپرست و بعضا دارای فرزندان قدونیم قد، بتوانند گلیم خود را از آب بیرون بکشند؟! کافی است به مشکلات بهداشتی، تحصیلی، تغذیه ای، پوشاک و مسکن خانواده های دارای سرپرست نگاه کنید آنگاه به عمق مشکلات زنان و فرزندان بی سرپرست پی ببرید!
اینکه چه کسی یا چه کسانی جامعه ما را به این سمت کشانده اند و چرا پاسخگو نیستند و به قول رییس سازمان بهزیستی کشور این آمار در دولت گذشته با نداشتن برنامه و مدیریت به اینجا ختم شده و لحظه به لحظه برآن افزوده می شود، فعلا مورد بحث ما نیست، آنچه باید همگان به آن بیندیشند اینکه چگونه باید این مشکلات و تبعات ناشی از آن را حل کرد؟
اگر حل همه این ها را از دولت جدید بخواهیم یقینا این دولت به تنهایی نمی تواند و نمی داند به رفع کدام خرابی بپردازد؛ آیا مشکلات بدهی های به بار آمده را حل کند؟ وضعیت اسفبار و گران قیمت بهداشت و درمان و دارو را چاره ساز باشد؟ موج بیکاری و اعتیاد به مواد مخدر را مهار کند؟ تورم و رکود و بی ارزش شدن پول ملی را مرتفع سازد؟ کاهش ازدواج و افزایش طلاق ها را چاره کند؟ پول های بلوکه شده ایران در کشورهای خارج را نجات دهد؟ جلوی آثار کمرشکن تحریم در داخل و افزایش آن درخارج از کشور را بگیرد؟ مشکل هسته ای را در مذاکرات حل کند؟ از توطئه ها و تهدیدها جلوگیری کند؟ مشکلات بی عدالتی در حقوق کارمندان و کارگران را حل کند؟ کارخانه های ورشکسته و تعطیل شده را وارد چرخه تولید کند؟ ریشه اختلاس ها، رشوه خواریها و حیف و میل شدن بیت المال را بسوزاند؟ و … .
حل این ها و صدها حفره های ایجاد شده درکشور طی سالیان قبل، با خوشبینانه ترین نگاه، به تنهایی در توان دولت نیست و باید مردم و NGO ها به کمک بیایند و با یک برنامه، طرح و مدیریت کارساز، در این آشفته بازار و دنیای وانفسا، چاره ای برای زنان سرپرست خانوار بیندیشند.
در این راستا: اولا بایدجلوی افزایش این آمار گرفته شود. ثانیا مشکلات و معضلات زنان و فرزندانی که دچار آسیب بی سرپرستی هستند بررسی کرده و برای حل هرکدام راهکار مناسی را جستجو کنند. ثالثا بدون فوت وقت به حوزه عمل وارد شوند.
بدون شک این گونه خانواده ها مشکلات فراوان دارند؛ خوراک، پوشاک، مسکن، دارو درمان، تحصیل و از آن مهمتر تربیت فرزندان فاقد پدر و.... مواردی است که فقر و نداری این خانواده ها با آن ها به هم گره خورده و آثار و تبعات منفی گسترده ای را به بار می آورد و به مرور، جامعه را به سوی بی هنجاری و بحران های اجتماعی سوق می دهد و...
نکات فوق، قلمی شد تا هرکس، هرچه در توان دارد و هرطرح و برنامه ای به اندیشه اش خطور میکند به متولیان امر ارائه دهد، شاید گرهی گشوده شود و آهی فروکش کند و دردی التیام یابد.
