سالگرد بمباران هسته ای ژاپن توسط آمریکا
استفاده مرگبار از یک فناوری صلح آمیز
ساعت 24- هفتاد سال پیش در یک روز پنج شنبه، تنها اندکی بعد از ساعت 8:16 دقیقه صبح، بمب اتمی آمریکایی با اسم رمز "پسر کوچک"، 580 متر بالاتر از شهر هیروشیما در ژاپن منفجر شد. انفجار به حدی مهیب بود که مساحتی در حدود 12 کیلومتر مربع را با خاک یکسان کرد و بیش از 135،000 نفر قربانی گرفت که از این تعداد 80،000 نفر بلافاصله و باقی در اثر زخم ها، سوختگی ها و بیماری های ناشی از تشعشع در طول ماه ها و حتی سال های بعد از انفجار جان باختند.
سه روز بعد، در نهم آگوست، دومین بمب، با اسم رمز"مردِ چاق"، آثار مخرب مشابهی را در شهر ناکازاکی برجای گذاشت. در چهاردهم آگوست، با تهدید آمریکا به انداختن بمب های بیشتر، ژاپن تسلیم شد و جنگ جهانی دوم در نهایت به پایان رسید. امپراطور هیروهیتو در سخنرانی تسلیم، به ملت به شدت صدمه دیده ژاپن که هم چنان در شوک به سر می بردند، اعلام کرد که دشمن "سلاحی هولناک در اختیار دارد که می تواند جان انسان های بی گناه بسیاری را بگیرد و تخریب بی اندازه به دنبال داشته باشد."
سالگرد بمباران هسته ای دو شهر در ژاپن توسط ارتش آمریکا همواره مناسبتی برای یادآوری استفاده هولناکی از نوعی فناوری است که می تواند کاربردهای صلح آمیزی در راستای بهبود زندگی بشر داشته باشد. هر سال در سالگرد بمباران ژاپن، مراسمی در این دو شهر با حضور نمایندگانی از بیشتر دولت های جهان برگزار می شود. یکی از خواسته های شرکت کنندگان این مراسم همواره محو سلاح های هسته ای است که تا به حال نه تنها تحقق نیافته است، بلکه بر شمار آن افزوده شده است. در واقع، مدعیان صلح و مخالفت با سلاح های کشتار جمعی، خود هولناک ترین سلاح ها را ساخته و کاربرد آن را در کارنامه خود ثبت کرده اند.
آن چه برای مردم ژاپن غیرقابل تصور و نامعلوم بود و تنها دانشمندان اندکی که بر سلاح های اتمی نسل جدید کار می کردند بر آن اشراف داشتند، این بود که تسلیحات اتمی تا چه حد می توانند مخرب و هولناک باشند. حتی دو بمب مرگباری که در آن روزهای سرنوشت ساز بر سر مردم ژاپن ریخته شدند هم قرار بود تاثیر مخرب بیشتری داشته باشند.
از منظر علمی، بمب ها که هریک با روش های خاصی انرژی موجود در هسته ماده را آزاد می کردند، آزمایشی و البته از لحاظ عملکرد ضعیف بودند. بنیاد میراث اتمی بعدها ثبت کرد که تنها ۱.۳۸ درصد از ۶۵ کیلوگرم اورانیومی که در پسر کوچک به کار رفته بود شکسته شده و کمتر از ۲۰ درصد از ۶.۱ کیلوگرم پلوتونیوم موجود در مرد چاق به انرژی تبدیل شده بود. با این وجود، انفجار پسر کوچک قدرتی برابر با ۱۵ کیلوتن و مرد چاق قدرتی در حدود ۲۱ کیلوتن داشتند. باید بدانید که هر یک کیلوتن مساوی ۱،۰۰۰ تن تی ان تی است.
با تجربیات و اطلاعاتی که از هیروشیما و ناکازاکی به دست آمد، دانشمندان آمریکایی کار را بر پروژه های پیشرفته بعدی از جمله بمب هیدروژنی یا گرما هسته ای آغاز کردند. تنها کمی بعد، سلاحی ساخته شد که پسر کوچک و مرد چاق در برابرش آتش بازی های کوچکی بیش نبودند. قوی ترین بمبی که تا کنون ساخته شده است، بمب تزار یا پادشاه بمب ها نام دارد که در سال ۱۹۶۱ توسط جماهیر شوروی در بالای دایره قطب شمال آزمایش شد. با بازدهی در حدود ۵۰،۰۰۰ کیلوتن، یا ۵۰ مگاتن، این بمب حدود ۳،۳۳۳ برابر از پسر کوچک قوی تر بود و مهیب ترین انفجار دست ساخته انسان را به دنبال داشت.
اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۹ وارد رقابت تسلیحات هسته ای شد و به دنبال آن در سال ۱۹۵۲ بریتانیا نیز به این بازی پیوست. کشورهای بعدی به ترتیب فرانسه(۱۹۶۰)، چین(۱۹۶۴)، هندوستان(۱۹۷۴)، پاکستان( ۱۹۹۸) و کره شمالی (۲۰۰۶) بودند. با احتساب رژیم اشغالگر صهیونیستی، هم اکنون ۹ کشور قابلیت داشتن سلاح هسته ای را دارند. البته اسرائیل مظنون است که از سال ۱۹۶۶ سلاح هسته ای در اختیار داشته است.
بر اساس اظهارات انجمن تسلیحات هسته ای، بعد از پسر کوچک و مرد چاق، هشت کشور در مجموع ۲،۰۵۰ انفجار هسته ای آزمایشی انجام داده اند. این کشورها و این آمار عبارتند از: آمریکا(۱۰۲۷)، جماهیر شوروی (۷۱۵)، چین(۴۵)، بریتانیا(۴۵)، هندوستان(۳)، کره شمالی(۳) و پاکستان(۲).
اما ظاهرا، ساختن بمب بخش آسان ماجرا بود. کنترل کردن استفاده و گسترش سلاح اتمی آزمایشی بر انسانیت بود و آن را تا مرز نابودی کامل در سال های ابتدایی جنگ سرد پیش برد. همانطور که تلاش های طولانی و به تازگی به ثمر رسیده برای محدود کردن توانایی ایران برای ساخت سلاح هسته ای نشان می دهد، علم هسته ای هنوز هم چالشی برای بشر است. دفتر سازمان ملل متحد در امور خلع سلاح می گوید " با وجود اینکه تسلیحات هسته ای تاکنون فقط دو بار مورد استفاده قرار گرفته اند، گزارش می شود که حدود ۲۲،۰۰۰ سلاح هسته ای در دنیا هم اکنون وجود دارد."
آثار انفجار هسته ای هیروشیما و ناکازاکی پس از ۷۰ سال
هفتاد سال بعد از انفجار هسته ای هیروشیما و ناکازاکی، صلیب سرخ ژاپن هنوز هم هزاران هزار بازمانده این انفجار را برای آثار بلند مدتی که بر سلامتی این افراد به جا مانده است، درمان می کند. به گفته صلیب سرخ، علت مرگ دو سوم این بازماندگان، سرطان است.
به گزارش ساعت ۲۴ پیتر مور رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ اظهار داشت: "هنوز هم پس از دهه ها، شاهد آثار فاجعه آمیز ناشی از استفاده تسلیحات هسته ای بر دو شهر هیروشیما و ناکازاکی هستیم."
با وجود بیش از ۲۰۰،۰۰۰ بازمانده، انتظار می رود که هزاران نفر از این افراد نیازمند مراقبت های بیماری ناشی از تشعشعات هسته ای باشند. بعلاوه، آثار روانی این انفجار ها حتی بر افرادی که از لحاظ جسمی صدمه ای ندیده اند هم هنوز مشاهده می شود.
تنها در سال گذشته، صلیب سرخ ژاپن در هیروشیما ۴،۶۵۷ و در ناکازاکی ۶،۰۳۰ بازمانده انفجار اتمی را مداوا کرده است. علت مرگ نزدیک به دو سوم (۶۳ درصد) از بازمانده گان بمب های اتمی در بیمارستان های هیروشیما و ناکازاکی تا ماه مارچ ۲۰۱۴ به سرطان نسبت داده شده است. شایع ترین انواع سرطان عبارتند از: سرطان ریه(۲۰ درصد)، سرطان معده(۱۸ درصد)، سرطان کبد(۱۴ درصد)، سرطان خون(۸ درصد)، سرطان روده (۷ درصد) و سرطان لنف(۶ درصد). در طول این دوره، تقریبا بیش از نیمی از مرگ های بیمارستان صلیب سرخ ناکازاکی(۵۶ درصد) بر اثر سرطان بوده است.
جامعه صلیب سرخ ژاپن از سال ۱۹۵۶ در هیروشیما و از ۱۹۶۹ در ناکازاکی بیمارستان هایی برای بازماندگان انفجار های اتمی ساخته است. این بیمارستان ها در مجموع بیش از ۲.۵ میلیون بیمار سرپایی از بازمانده های انفجار اتمی و نزدیک به ۲.۶ میلیون بیمار بستری را مداوا کرده اند.
هفتادمین یادواره انفجار بمب های اتمی تنها چند ماه بعد از با شکست مواجه شدن کنفرانس بررسی معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای که با هدف پیشروی برای حذف کامل این سلاح ها برگزار شده بود، برپا گردید. اکنون علاوه بر کشورهای دارنده سلاح هسته ای، ۳۱ کشور دیگر هم می خواهند که در صورت لزوم ایالات متحده از جانب آن ها از سلاح هسته ای استفاده کند.
سالگرد بمباران هسته ای دو شهر در ژاپن توسط ارتش آمریکا همواره مناسبتی برای یادآوری استفاده هولناکی از نوعی فناوری است که می تواند کاربردهای صلح آمیزی در راستای بهبود زندگی بشر داشته باشد. هر سال در سالگرد بمباران ژاپن، مراسمی در این دو شهر با حضور نمایندگانی از بیشتر دولت های جهان برگزار می شود. یکی از خواسته های شرکت کنندگان این مراسم همواره محو سلاح های هسته ای است که تا به حال نه تنها تحقق نیافته است، بلکه بر شمار آن افزوده شده است. در واقع، مدعیان صلح و مخالفت با سلاح های کشتار جمعی، خود هولناک ترین سلاح ها را ساخته و کاربرد آن را در کارنامه خود ثبت کرده اند.
آن چه برای مردم ژاپن غیرقابل تصور و نامعلوم بود و تنها دانشمندان اندکی که بر سلاح های اتمی نسل جدید کار می کردند بر آن اشراف داشتند، این بود که تسلیحات اتمی تا چه حد می توانند مخرب و هولناک باشند. حتی دو بمب مرگباری که در آن روزهای سرنوشت ساز بر سر مردم ژاپن ریخته شدند هم قرار بود تاثیر مخرب بیشتری داشته باشند.
از منظر علمی، بمب ها که هریک با روش های خاصی انرژی موجود در هسته ماده را آزاد می کردند، آزمایشی و البته از لحاظ عملکرد ضعیف بودند. بنیاد میراث اتمی بعدها ثبت کرد که تنها ۱.۳۸ درصد از ۶۵ کیلوگرم اورانیومی که در پسر کوچک به کار رفته بود شکسته شده و کمتر از ۲۰ درصد از ۶.۱ کیلوگرم پلوتونیوم موجود در مرد چاق به انرژی تبدیل شده بود. با این وجود، انفجار پسر کوچک قدرتی برابر با ۱۵ کیلوتن و مرد چاق قدرتی در حدود ۲۱ کیلوتن داشتند. باید بدانید که هر یک کیلوتن مساوی ۱،۰۰۰ تن تی ان تی است.
با تجربیات و اطلاعاتی که از هیروشیما و ناکازاکی به دست آمد، دانشمندان آمریکایی کار را بر پروژه های پیشرفته بعدی از جمله بمب هیدروژنی یا گرما هسته ای آغاز کردند. تنها کمی بعد، سلاحی ساخته شد که پسر کوچک و مرد چاق در برابرش آتش بازی های کوچکی بیش نبودند. قوی ترین بمبی که تا کنون ساخته شده است، بمب تزار یا پادشاه بمب ها نام دارد که در سال ۱۹۶۱ توسط جماهیر شوروی در بالای دایره قطب شمال آزمایش شد. با بازدهی در حدود ۵۰،۰۰۰ کیلوتن، یا ۵۰ مگاتن، این بمب حدود ۳،۳۳۳ برابر از پسر کوچک قوی تر بود و مهیب ترین انفجار دست ساخته انسان را به دنبال داشت.
اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۹ وارد رقابت تسلیحات هسته ای شد و به دنبال آن در سال ۱۹۵۲ بریتانیا نیز به این بازی پیوست. کشورهای بعدی به ترتیب فرانسه(۱۹۶۰)، چین(۱۹۶۴)، هندوستان(۱۹۷۴)، پاکستان( ۱۹۹۸) و کره شمالی (۲۰۰۶) بودند. با احتساب رژیم اشغالگر صهیونیستی، هم اکنون ۹ کشور قابلیت داشتن سلاح هسته ای را دارند. البته اسرائیل مظنون است که از سال ۱۹۶۶ سلاح هسته ای در اختیار داشته است.
بر اساس اظهارات انجمن تسلیحات هسته ای، بعد از پسر کوچک و مرد چاق، هشت کشور در مجموع ۲،۰۵۰ انفجار هسته ای آزمایشی انجام داده اند. این کشورها و این آمار عبارتند از: آمریکا(۱۰۲۷)، جماهیر شوروی (۷۱۵)، چین(۴۵)، بریتانیا(۴۵)، هندوستان(۳)، کره شمالی(۳) و پاکستان(۲).
اما ظاهرا، ساختن بمب بخش آسان ماجرا بود. کنترل کردن استفاده و گسترش سلاح اتمی آزمایشی بر انسانیت بود و آن را تا مرز نابودی کامل در سال های ابتدایی جنگ سرد پیش برد. همانطور که تلاش های طولانی و به تازگی به ثمر رسیده برای محدود کردن توانایی ایران برای ساخت سلاح هسته ای نشان می دهد، علم هسته ای هنوز هم چالشی برای بشر است. دفتر سازمان ملل متحد در امور خلع سلاح می گوید " با وجود اینکه تسلیحات هسته ای تاکنون فقط دو بار مورد استفاده قرار گرفته اند، گزارش می شود که حدود ۲۲،۰۰۰ سلاح هسته ای در دنیا هم اکنون وجود دارد."
آثار انفجار هسته ای هیروشیما و ناکازاکی پس از ۷۰ سال
هفتاد سال بعد از انفجار هسته ای هیروشیما و ناکازاکی، صلیب سرخ ژاپن هنوز هم هزاران هزار بازمانده این انفجار را برای آثار بلند مدتی که بر سلامتی این افراد به جا مانده است، درمان می کند. به گفته صلیب سرخ، علت مرگ دو سوم این بازماندگان، سرطان است.
به گزارش ساعت ۲۴ پیتر مور رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ اظهار داشت: "هنوز هم پس از دهه ها، شاهد آثار فاجعه آمیز ناشی از استفاده تسلیحات هسته ای بر دو شهر هیروشیما و ناکازاکی هستیم."
با وجود بیش از ۲۰۰،۰۰۰ بازمانده، انتظار می رود که هزاران نفر از این افراد نیازمند مراقبت های بیماری ناشی از تشعشعات هسته ای باشند. بعلاوه، آثار روانی این انفجار ها حتی بر افرادی که از لحاظ جسمی صدمه ای ندیده اند هم هنوز مشاهده می شود.
تنها در سال گذشته، صلیب سرخ ژاپن در هیروشیما ۴،۶۵۷ و در ناکازاکی ۶،۰۳۰ بازمانده انفجار اتمی را مداوا کرده است. علت مرگ نزدیک به دو سوم (۶۳ درصد) از بازمانده گان بمب های اتمی در بیمارستان های هیروشیما و ناکازاکی تا ماه مارچ ۲۰۱۴ به سرطان نسبت داده شده است. شایع ترین انواع سرطان عبارتند از: سرطان ریه(۲۰ درصد)، سرطان معده(۱۸ درصد)، سرطان کبد(۱۴ درصد)، سرطان خون(۸ درصد)، سرطان روده (۷ درصد) و سرطان لنف(۶ درصد). در طول این دوره، تقریبا بیش از نیمی از مرگ های بیمارستان صلیب سرخ ناکازاکی(۵۶ درصد) بر اثر سرطان بوده است.
جامعه صلیب سرخ ژاپن از سال ۱۹۵۶ در هیروشیما و از ۱۹۶۹ در ناکازاکی بیمارستان هایی برای بازماندگان انفجار های اتمی ساخته است. این بیمارستان ها در مجموع بیش از ۲.۵ میلیون بیمار سرپایی از بازمانده های انفجار اتمی و نزدیک به ۲.۶ میلیون بیمار بستری را مداوا کرده اند.
هفتادمین یادواره انفجار بمب های اتمی تنها چند ماه بعد از با شکست مواجه شدن کنفرانس بررسی معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای که با هدف پیشروی برای حذف کامل این سلاح ها برگزار شده بود، برپا گردید. اکنون علاوه بر کشورهای دارنده سلاح هسته ای، ۳۱ کشور دیگر هم می خواهند که در صورت لزوم ایالات متحده از جانب آن ها از سلاح هسته ای استفاده کند.
