پیاده و سواره در جاده قزوین خواب مرگ می‌بینند

سایت خبری تحلیلی ساعت 24:علي‌اصغر حاج‌سيدجوادي يكي از روشنفكران ناراضي زمان شاه بود كه در اواخر حكومت گذشته چند نامه سرگشاده به دربار نوشت. وي در اين نامه‌ها تلاش مي‌كرد فساد و ناكارآمدي نظام اقتصادي و سياسي رژيم پهلوي را افشا كند. يكي از نامه‌هاي وي نكته‌هاي جذابي درباره ناكارآمدي آن رژيم با توجه به مصداق‌ها را افشا كرده است كه در زير مي‌خوانيد. اين نوشته از كتاب «نامه‌ها»، انتشارات مدرس، چاپخانه افق، چاپ دوم، 1357 اقتباس شده است.
در روزنامه كيهان سه‌شنبه 30 آذرماه 1355 مقاله‌اي مي‌خوانيم زير عنوان «پياده و سواره در جاده قزوين خواب مرگ مي‌بينند» در اين مقاله مي‌خوانيم كه هيچ يك از وعده‌ها براي افتتاح اتوبان قزوين انجام نشده است، اين جاده از سال 1342 تا سال 1346 بين تهران و كرج احداث شده است اما از آن سال تا امسال كه سال 1355 است ادامه اين راه تا قزوين همچنان در بوته فراموشي مانده است و به قول نويسنده مقاله براي ساختن يك پل هوايي در اتوبان قزوين بايد دو تير سيماني برق را جابجا كنند اما شش ماه مذاكره براي تغيير محل اين تيرها هنور به جايي نرسيده است. درست توجه كنيد مدت 13سال از يك جاده 144 كيلومتري فقط 36 كيلومتر آن احداث شده است و اين جاده‌اي است كه تهران را به قزوين و رشت و گيلان از سويي و به تبريز و تركيه و اروپا از سوي ديگر و به همدان و كرمانشاه و غرب با تمام كشش متراكم آن كه شامل هزاران هزار وسيله نقليه سواري و باربري و حمل و نقل كالا و مسافر مي‌شود متصل مي‌كند و از جهت ديگر توجه كنيد كه اين 13 سال مدت، زماني است كه از راه نفت ميلياردها دلار به خزانه مملكت ريخته شده است و همچنين در اين فاصله صدها مراسم و جشن‌ها و تشريفات و يادبودها برپا شده و صدها گونه بذل و بخشش‌ها و كمك‌ها و وام‌ها با صدها ميليون دلار هزينه انجام شده است، اما يكي از مهم‌ترين نيازهاي اساسي مملكت كه در اثر عدم انجام آن تاكنون صدها نفر در اثر تصادف به هلاكت رسيده‌اند به حال تعطيل افتاده است. آيا اگر دولت در برابر مجلس مسوول و مواخذه بود و مجلس مظهر واقعي اراده ملت بود امكان داشت كه چنين بي‌اعتنايي‌هايي كه صرفا ناشي از فارغ بودن دولت و مجلس از مسووليت واقعي است صورت پذيرد؟ آيا جاده بين تهران – قزوين و ساير اقدامات از اين قبيل و كشيدن برق براي روستاها و تامين آب آشاميدني دهات و بهداشت و درمان آنها واجب‌تر است يا خريدن دو كشتي مجلل مسافري اقيانوس‌پيما از ايتاليا؟ در شماره روز 23 آذرماه 1355 روزنامه كيهان در زير عكس اين دو كشتي و در زير عنوان هتل‌هاي شناور براي نيروي دريايي ايران اين مطلب را مي‌خوانيم:
«اين دو كشتي مجلل مسافربري اقيانوس‌پيما به نام ميكل‌آنجلو و رافائلو را ايران از ايتاليا خريده است، ايتاليا اين كشتي‌ها را به مبلغ 35 ميليون دلار فروخته است و ايران آنها را به هتل‌هاي شناور براي نيروي دريايي ايران تبديل خواهد كرد. اين كشتي‌ها از سال 1965 در مسير بندر خبوا تا نيويورك به كار افتادند و 10 سال كار مي‌كردند تا اينكه مخارج آنها سنگين شد و زيان آنها تا سالي 40 ميليون دلار رسيد. هر كشتي داراي شش استخر شناست و 1500 مسافر را جاي مي‌دهد. هر كدام سه سالن رقص و پنج بار دارد. دويست و چهل و پنج ميليون تومان يا دو ميليارد و چهار صد و پنجاه ميليون ريال پول از خزانه ملت براي خريد دو كشتي مجلل تفريحي كه نگهداري آن براي صاحبانش در سال 40 ميليون دلار ضرر داشته است، براي چه؟ براي تبديل كردن آنها به هتل‌هاي شناور!!!
آيا همه نقايص مربوط به مدارس و بيمارستان‌ها و راه‌ها و خوراك و درمان و مسكن ملت ايران حل شده است كه ما پول مردم را اينچنين در راه راضي كردن دولت‌هاي ورشكسته جهان و ايجاد وسايل تجملي و تفريحي براي خواص و ثروتمندان و صاحبان مقامات كشوري و لشكري به اين آساني خرج مي‌كنيم؟ آيا كميسيون شاهنشاهي رسيدگي به ضايعات واقعا به اين مسائل و صدها و هزارها و نظيري آن رسيدگي مي‌كند؟

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: