اتوسوکسیمید (زارونتین) - ETHOSUXIMIDE (Zarontin)



	نام فارسى		اتوسوکسيميد (زارونتين)

	نام انگليسى		ETHOSUXIMIDE (Zarontin)

	نام تجارى دارو		ضدتشنج

	گروه دارويى		سوكسين ايميد

	مكانيسم اثر		تشكيل موج spike در صرع ابسانس (petitmal) را مهار مي‌كند و شدت، تعداد، زمان و گسترش تخليه شيميائى را در تكانه‌هاى خفيف حركتى كاهش مي‌دهد.

	موارد مصرف		صرع ابسانس، صرع پارشيل، حملات ميوكلونيك، صرع آكينتيك.

	ميزان مصرف		بالغين و بچه‌هاى زير 6 سال: 250mg خوراكي، دوبار در روز در شروع درمان كه مي‌توان هر 7-4 روز 250mg افزايش داد ولى نبايد از g/day ۱/۵ تجاوز كند. بچه‌هاى 3 تا 6 سال: 250mg خوراكى در روز يا 125mg دوبار در روز كه مي‌توان هر 7-4 روز 250mg آن را افزايش‌داد ولى نبايد از ۵/۱ گرم در روز بيشتر شود. موارد منع مصرف: حساسيت مفرط به مشتقات سوكسين ايميد.

	توضيحات دارو		عوارض جانبي: خوني: آگرانولوسيتوز، آنمى آپلاستيك، ترومبوسيتوپني، لكوسيتوز، ائوزينوفيلي، پان‌سيتوپني. دستگاه عصبى مركزي: خواب‌آلودگي، سرگيجه، خستگي، اوفوريا، بي‌حالي، اضطراب، حالت تهاجمي، تحريك‌پذيري، افسردگي، بي‌خوابي، سردرد. گوراشي: تهوع، استفراغ، سوزش سردل، اسهال، درد شکمي، کرامپ، يبوست، سکسکه، کاهش وزن، هيپرتروفى لثه، تورم زبان. ادرارى تناسلي: خونريزى از واژن، هماچوري، آسيب کليوي. پوستي: کهير، اريتم خارش‌دار، هيرسوتيسم، سندرم استيونس جانسون. چشمي: نزديک‌بيني، تارى ديد. احتياطات: شيردهي، حاملگى (در گروه C قرار دارد)، بيمارى کبدي، بيمارى کليوى با احتياط مصرف شود. فارماکوکينتيک: جذب گوارشي: کامل، اوج اثر: ۴ ساعت (در حالت پايدار ۷ـ۳ روز) متابوليسم: کبدي. دفع: کليوى (نيمه عمر در کودکان ۳۰ ساعت، در بالغين ۶۰ ساعت). تداخلات داروئي: مصرف فني‌توئين، کاربامازپين و فنوباربيتال باعث کاهش اثر دارو مي‌شود؛ ايزونيازيد سطح دارو را افزايش مي‌دهد. ملاحظات پرستاري: پيگيرى آزمايشگاهي: ـ آزمايشات کليوي: BUN، کامل ادرار، کراتينين ادرار. ـ آزمايشات خوني: Hgb, HCT, CBC، و شمارش رتيکولوسيت هر هفته تا ۴ هفته و سپس هر ماه. ـ آزمايشات کبدي: ALT, AST بيلي‌روبين، کراتينين. ـ سطح خونى دارو در طول درمان اوليه، طيف درمانى 80-40 mg/ml است. توصيه‌ها: ـ به‌منظور کاهش علائم گوارشى دارو با غذا مصرف شود. ـ از آب‌نبات سفت، شستشوى مرتب دهان و لثه براى رفع خشکى دهان استفاده شود. ـ در شروع درمان به‌علت ايجاد سرگيجه، بايد در راه رفتن به بيمار کمک کرد. ارزيابى باليني: پاسخ درماني: کاهش فعاليت صرعى که بر روى نمودار مربوطه بيمار مشخص مي‌شود. وضعيت رواني: خلق و خوي، احساس، تغييرات رفتاري، در صورت تغيير وضعيت روانى بيمار به پزشک گزارش داده شود. مشکلات چشمي: لازم است معاينات چشمى (فوندوسکوپي، لامپ Slit lamp، سنجش فشار داخل چشم) قبل بعد و حين درمان انجام شود. واکنش آلرژيک: راش برجسته قرمز، درماتيت اگزفولياتيو، که در صورت بروز، دارو بايد قطع شود. ديسکرازى خوني: تب، گلودرد، راش، يرقان، کبودي. مسموميت: سرکوب مغز استخوان، تهوع، استفراغ، آتاکسي، دوبيني، کولاپس قلبى عروقى و سندرم استيونس جانسون. آموزش به بيمار و خانواده: ـ اجتناب از رانندگى و ديگر امورى که نياز به هوشيارى دارد. ـ پرهيز از مصرف الکل و تضعيف‌کننده‌هاى دستگاه عصبى مرکزي. زيرا حالت تخديرى ممکن است افزايش يابد. ـ بعد از مصرف طولاني‌مدت به‌طور ناگهانى دارو را قطع نکنيد. تداخل با تست‌هاى آزمايشگاهي: مثبت کاذب: تست کومبس مستقيم. درمان مصرف بيش از حد دارو: لاواژ، ذغال فعال، کنترل الکتروليت‌ها و علائم حياتي.