این چهار اشتباه را یادت میآید آقای برانکو؟
قهرمانی جام ملتهای آسیا 2004
برانکو یکی از راحتترین صعودهای تاریخ تیم ملی به جامجهانی را به فوتبال ما هدیه داد، اما او میتوانست کارش را با قهرمانی در جام ملتهای آسیا تکمیل کند. سال 2004 همه میدانستند که ایران سزاوارترین تیم برای قهرمانی آسیاست. تیم کشورمان در آن تورنمنت نمایشی بسیار زیبا، مهیج و کمتر دیده شده ارایه داد، اما نهایتا در بازی با چین در مرحله نیمهنهایی 10نفره شد و در ضربات پنالتی شکست خورد. ما مثل آب خوردن میتوانستیم آن بازی را ببریم و به فینال برسیم، اما اشتباه عجیب یکی از سوگلیهای برانکو کار دستمان داد. ستار زارع که همیشه انتقادات بسیار زیادی در مورد حضورش در تیم ملی وجود داشت، در بازی با چین مرتکب رفتار غیراخلاقی شد و کارت قرمز گرفت. شاید اگر به جای ستار در آن بازی، مهرهای نه حتی باکیفیتتر، بلکه باتجربهتر حضور میداشت، حسرت قهرمانی آسیا الان برای فوتبال ما از 40سال تجاوز نمیکرد!
صعود از مرحله گروهی جامجهانی
این یکی را هم شاید ما به اصرار بیش از حد و غیرمنطقی برانکو به استفاده از ابراهیم میرزاپور در درون دروازه باختیم. ما در جامجهانی 2006 با مکزیک، پرتغال و آنگولا همگروه شده بودیم و واقعا بخت خوبی برای صعود به دور بعد جامجهانی داشتیم. از قضا بازی اول با مکزیک را هم عالی شروع کردیم و یک بر یک مساوی بودیم، اما ضعف قدیمی میرزاپور در بازی با پا، این بار در حساسترین زمان ممکن کمر تیم ایران را شکست. ما از مکزیک گل خوردیم، آن بازی را نبردیم، علی دایی از داخل کشور تخریب شد و در بازی بعدی روی نیمکت رفت... همینطور دومینوی بدبختی برای تیم ملی پیش رفت و نهایتا برانکو را به مدت 9سال از ایران دور کرد. همه این مصایب میتوانست اتفاق نیفتد، اگر ما گلری داشتیم که بعد از سالها فیکس تیم ملی بودن، دستکم میتوانست توپ را با پا درست دفع کند! برانکو در آن جام طالبلو و رودباریان را هم در اختیار داشت؛ دو گلری که با استقلال و پاس قهرمان و نایبقهرمان شده بودند.
قهرمانی لیگ پانزدهم
برانکو اواخر لیگ چهاردهم به ایران بازگشت و هدایت پرسپولیس را بر عهده گرفت. تیم او او در لیگ پانزدهم چنان فوتبال جذاب و خارقالعادهای به نمایش گذاشت که شبیه آن خیلی کم در کشورمان دیده شده بود. با این وجود آن تیم رویایی و سزاوار پرسپولیس در نهایت قهرمان نشد و جام را به خاطر دو اختلاف در تفاضل گل به تیم دفاعی استقلال خوزستان تقدیم کرد؛ میدانید چرا؟ چون برانکو ابتدای فصل بدون اینکه هیچ دلیل موجهی داشته باشد جلال حسینی را نخواست! ابتدای لیگ پانزدهم زمانی که ایوانکوویچ هنوز در کشورش کرواسی در تعطیلات به سر میبرد، نژادفلاح کار توافق با جلال حسینی را تمام کرد و کنار او عکس یادگاری هم گرفت، اما برانکو بعد از حضور در ایران حسینی را رد کرد. هنوز دلیل آن تصمیم روشن نشده، اما هر چه بود ساختار دفاعی متزلزل پرسپولیس کار دست این تیم و هوادارانش داد. فقط کافی بود دو گل کمتر میخوردند؛ همین!
حضور در فینال لیگ قهرمانان آسیا
امسال هم برانکو میتوانست در ادامه روند رویایی و رو به رشدش با پرسپولیس، کاری کند که این تیم برای اولین بار در تاریخش سوت آغاز فینال لیگ قهرمانان آسیا را بشنود، اما چند اشتباه مهم او مانع از تحقق این رویا شد. برانکو در بازی رفت نیمهنهایی با الهلال عربستان چینش بدی برای تیمش انتخاب کرد و فقط با یک هافیک دفاعی به میدان رفت. این در حالی است که او در مسابقه برگشت دو هافبک دفاعی به زمین فرستاد و در توجیه این تصمیم گفت: «90درصد تیمهای دنیا با دو هافبک دفاعی بازی میکنند!» یک نفر هم نپرسید خب اگر اینطور است، چرا در بازی رفت این کار را نکردی؟ شایعه مهمتر در مورد بازی رفت این است که جلال حسینی هم در آن دیدار قادر به حضور در میدان بوده، اما برانکو به بهانه دوری از تمرینات و عدم بهبودی کامل او را خط زده است. به نظر شما اگر جلال آن روز بازی میکرد، باز همین نتیجه رقم میخورد؟ در مسابقه برگشت هم اگر اندک امیدی باقی مانده بود، استفاده از ربیعخواه و رجحان دادن او به هافبکهایی مثل نوراللهی، رسن و نعمتی کار را تمام کرد!
