تلگرام نوشته دکتر حسین سلاح ورزی نایب رییس اتاق بازرگانی یران در باره بدترشدن محیط کسب و کار در ایران
به بیرون از جهان پرتاب خواهیم شد
ساعت 24-بانک جهانی نهادی دارای اعتبار در دنیا به حساب می آید و داوری این نهاد در باره موضوع ها و مسایل گوناگون مرتبط به اقتصاد کلان و کسب و کار شهروندان وبنگاههای هرکشوری برای اکثریت فعالان اقتصادی در دنیا مستند است و از این داوریها برای تصمیم گیری استفاده می شود. در گزارش سال 2018 بانک جهانی از محیط کسب و کار کشورها رتبه ایران با 4پله کاهش به رتبه 124از میان 190 کشور کاش یافته است.
به عبارت دیگر ایران در شاخص یادشده از متوسط کشورهای جهان هم بسیار عقب است. نکته تلخ داستان این است که نمره داده شده به ایران در این شاخص درگزارشیادشده 4نمره کمتر آورده ایم یعنی از رتبه 120 به رتبه 124 تنزل پیدا کرده ایم. در باره این رتبه بندی به لحاظ تکنیکی و به لحاظ دلایل نزول و پیامدهای تاسف بار آن برای کسب و کار ایرانییان بحث های گوناگونی شده و در همین روزها نیز از سوی کارشناسان در کانون توجه قرار می گیرد. به نظر می رسد شاید به نکات فراموش شده ای که این رتبه بندی به ذهن می آورد باید بیشتر دقت کرد. یک نکته بسیار با اهمیت در لایه های پنهان این رتبه بندی و رتبه بندی های مشابه این است که برخلاف تصور برخی افراد و گروهای با نفوذ و شهروندان ایرانی " دگرگونی بدون ایستادگی " کشورهای جهان امروز است. به این معنی که کاهش رتبه ایران نشان می دهد کشورهای دیگر در حال جلو رفتن هستند. برخی تصور می کنند دنیای امروز با این همه سرزمین های متفاوت و آداب و عادت های مختلف درجا می زنند تا ایران گرفتاری هایش را هرگاه دلش خواست برطرف کند و گره از کارهایش باز کند. این بدترین تصور است که مدام کشور و میهن خود راسرامد بدانیم و چشم بر واقعیت ها ببندیم. این نکته فراموش شده را باید از پرده بیرون بکشیم و در برابر دیدگان شهروندان و مدیران قراردهیم تا بدانند می توان سال به سال بدتر و بدترهم شد و خدای ناکرده تا ته جدول سقوط کرد. نکته دیگراین است که کشورها با درک تاثیرخوش یا ناخوش این رتبه بندی ها بر تصمیم گیری بنگاههای جهان برای ورود به یک کشور یا خودداری از سرمایه گذاری در آن کشور نیروی مادی و اندیشه ای خود را برای روزآمد کردن قانون و مقررات مرتبط باکسب وکار متمرکز کرده و با درک دقیق از تاثیرات بهبود محیط کسب بر آینده از شرایط بد دور می شوند. نکته دیگر فراموش شده برای مدیران ایرانی شاید این باشد که نمی دانند اگر با زمانه پیش نروند و آنچه به عنوان جریان تحول جهانی در جریان است را نادیده بگیرند و بنا بر قول مشهور با زمانه نسازند این زمانه است که آنها را می سازد اما با درنگ و با تاخیر و پرت شدن به بیرون از جریان تحولی جهان. به نظر می رسد تا زمانی که چنین نکات با اهمیت و دارای اثرات عمیق و کسترده درکانون توجه مدیران قرارنگیرد و آنها از سرعمد یابر اثر ندانم کاری و نابلدی این نکات یعنی سازگارشدن با تحولات جهان ، پویایی بدون درنگ ودرحال پیشرفت سایر کشورها و اثرات واقعی رتبه بندی هایی از این دست رتبه بندی های بانک جهانی بر تصمیم بنگاهها برای ورود به ایران نادیده گرفته شود نباید انتظارداشت محیط کسب و کار در ایران روند بهبود یابنده را تجربه کند. مدیران اداره کننده جامعه ایرانی باید بیاموزند و آداب کسب و کار جهانی را یادبگیرند ونگذارند روز وروزگار ایران و ایرانیان هرروز بدتر از دیروز شود. به نظر می رسد برای اینکه معلوم شود جدی هستیم رییس دولت می تواند و باید نهادها و افرادی که در بدتر شدن شرایط نقش داشته اند را به پای میز محاکمه بکشد و مسببان این داستان تلخ را شناسایی کرده و آنها را تنبیه کند. اگر یک بار این اتفاق بیفتد وبدتر کنندگان روزگار ایران در این شاخص و زیر مجموعه های آن شناسایی و تنبیه شوند شاید دست کم از بدتر شدن رتبه جلوگیری شود.
