کریمی به دنبال مبازره اجتماعی یا مطالبه شخصی؟
ورزشکاران به عنوان گروههای مرجع همیشه در طول تاریخ توانستهاند پرچمداران مبارزات سیاسی، برقراری نظم، تغییر قوانین و هنجارشکنیها و تابوشکنیها باشند. اما ادبیاتی که علی کریمی از آن استفاده میکند بیشتر بیانگر خشمهای درونی و خاموشی است که او این روزها کنترلی بر مهار آنها ندارد. لحن کریمی بیش از آنکه بیانگر مطالبات یک چهره مبارز برای آغاز و ایجاد تغییرات و اصلاحات باشد، غضبآلود و تهاجمی است. او یکطرفه به همه میتازد بدون آنکه بازخورد لازم را بگیرد. هر چند در بین علاقمندانش و طیفهای مختلف مردم که از برخی مسائل به تنگ آمدهاند پرچمداری یک مبارز را به دوش دارد، اما راهی که برای جنگیدن در پیش گرفته یک مسیر یکسویه است که در نهایت نمیتواند از کریمی یک مبارز و فعال سیاسی–اجتماعی بسازد. اسطوره شماره 8 فوتبال ایران یک فوتبالیست تمامعیار بود، هیچ کس در توانمندیهای او در مستطیل سبز تردیدی ندارد. تاریخ، تمام لحظههای جادوی او با توپ را در دل خود نگه داشته است. اما کریمی در راه مبارزههای سیاسی و اجتماعیاش یک مبارز آماتور است. هنوز به درستی راه و رسم جنگیدن و مطالبهگری را نمیداند. شمشیر میزند و راه را باز میکند، در مسیرش عدهای زخمی میشوند و شاید کنار بکشند اما از آن روزی باید ترسید که شمشیر او دست خودش را ببرد.
آی اسپورت
