سلاح ایران و آمریکا درادامه نبرد
واقعیت این است که اقتصاد ایران در حال کوچک وکوچک تر شدن است . کوچک تر شدن حجم تجارت ایران، رشد منفی تولید ناخالص داخلی وهمچنین یخ بندان سرمایه گذاری و افزایش مهار ناپذیر نیازهای عمومی شهروندان به ویژه مواد غذایی و مسکن ، نشانه های بدتر شدن اقتصاد و در نتیجه بدتر شدن وضعیت معیشت ایرانیان است. نظام سیاسی ایران می داند شهروندان تاب آوری بالایی در برابر بدتر شدن روزگار ندارند و باید هرچه زودتر گره تحریم را بازکند. اما ایران چه ابزاری برای فشار اوردن بر آمریکا دارد ؟ این را نظام سیاسی ونیز آمریکایی ها می دانند ایران از نظر اقتصادی زور بالایی ندارد که بخواهد از سلاح اقتصاد استفاده کند. همچنین ایران در سپهر سیاست جهانی ، دوستان متحد واقعی بسیار اندکی دارد و نمی تواند روی عنصردیپلماسی حساب بازکند و از ابزار فشار سیاسی استفاده کند . حتی روسیه وچین که در حرف دوستان نیرومند ایران به حساب می آیند بعید است بخواهند در منازعه واقعی و درروزهای سخت پشت ایران بایستند. به این ترتیب به نظر می رسد ایران جز فشار نظامی واستفاده از این ابزار برای نبرد با امریکا ابزار دیگری ندارد. توسعه سامانه موشکی و ساخت تجهیزات نظامی با کاربردهای فراتر از جنگ های مرزی و به رخ کشیدن این توانایی ها بخش اصلی سلاح دردست ایران در نبرد با آمریکا است. توسعه همکاری با نیروهای ضد آمریکایی در کشورهای جهان و تقویت انها به میزانی که آمریکا در برداشتن تحریم تاخیر کند سلاح اصلی ایران در ادامه نبرد با آمریکا است . ایران اراده خود را با دعوت از طالبان در استفاده از ابزار های یادشده بهنشان داد و اصراردارد در این مسیر تا آخر پیش می رود تا افکار عمومی و فضای روانی کشورهای غربی وبه ویژه اروپا ونیز کشورهای متحد آمریکا در منطقه را زیر ضرب قرار دهد.
اما آمریکا همچنان از ابزار دیپلماسی و نیز ابزار اقتصادی در نبرد با ایران استفاده خواهد کرد و در عمل با همین ابزارهای دوگانه نبرد راداره می کند. دولت جدید آمریکا برخلاف دولت دونالد ترامپ در بهره برداری از ابزار دیپلماسی مهارت فوق ا لعاده ای دارد و راه آشتی با اتحادیه اروپا را باز نگهداشته است و سه غول اروپایی در این مسیر به آمریکا پیوسته اند. حرف شنوی کشورهایی موثر مثل ژاپن و کره جنوبی وهند و نرم کردن چین با دادن وعده کاهش فشار در همین راه به کار گرفته خواهد شد تا آمریکا نیروی دیپلماتیک نیرومندی علیه ایران شکل دهد. از سوی دیگر دولت جدید آمریکا برخلاف تصور قصد ندارد تحریم های اعمال شده بر ایران از سوی دولت قبلی را بدون گرفتن هیچ امتیازی بردارد و از ابزار اقتصاد و ادامه اعمال رژیم تحریم بر نفت و انتقال پول بر ایران استفاده خواهد کرد و نیک می داند بودجه بی پشت و پناه ایران تا چه میزان با نبود درآمد صادراتی سست تر خواهد شد.
آیانظام سیاسی ایران می تواند دولت تازه آمریکا ، اروپا و متحدان آمریکا در خلیج فارس و خاورمیانه را با استفاده از ابزار نظامی و توسعه فعالیت های هسته ای وادار کند پیچ تحریم ها را شل کرده و کسب وکار ایرانیان را از این که هست بدتر نکنند؟ باید منتظر ماند ودید دراین منازعه سلاح کدام طرف کارآمد تر است. سلاح دیپلماسی و اقتصادی آمریکای یا سلاح نظامی – هسته ای ایران.
