صلح ایران با غرب شرط همکاری واقعی با چین
دکتر مرادی حقیقی در ادامه به انواع مشارکت چین با کشورهای مختلف پرداخت. یکی از ابزارهای توسعه اقتصادی چین مشارکت های آن با کشورهای مختلف است. عالی ترین سطح این مشارکتها، مشارکت جامع استراتژیک است که همکاری در تمام حوزه ها به شکل بلندمدت را شامل می شود. سطوح دیگر همکاری نیز وجود دارد مانند مشارکت تعاونی که همان مدل مشارکت چین با ایران است. بیشتر مناسبات چین با کشورها، مشارکت های دوجانبه ای است که معمولا ذیل مناسبات اقتصادی پیگیری می شود، به حوزه های زیرساختی ورود نمی کند و ابعاد سیاسی، امنیتی و فرهنگی ندارد.وی در باره با چشم انداز رابطه ایران و چین چنین بیانگفت: چین بعد از انقلاب اسلامی در ایران به دو دلیل به یکی از شرکای اصلی تجاری ایران تبدیل شد. نخست؛ توسعه صادرات چین و حضور جدی آن در اقتصاد جهانی و دوم؛ خروج شرکای اقتصادی سنتی از ایران مانند آمریکا و بریتانیا. در همه دوره های ریاست جمهوری در ایران تمایل جدی برای ایجاد ارتباط راهبردی با چین وجود داشت اما هیچ کدام از روابطی که این سال ها با چین برقرار شد تبدیل به یک رابطه راهبردی نشد چرا که ایران تحریم شده بود و چین قصد نداشت به دلیل همکاری با ایران، با آمریکا دچار چالش شود. از طرفی منطق توازن در سیاست خارجی چین مانع می شد با کشوری که با همسایگان خود تنش داشت رابطه راهبردی داشته باشد و در روابطش با دیگر شرکا چالش ایجاد کند.در دولت آقای احمدی نژاد برای کم کردن فشار تحریم ها نگاه به شرق شدت پیدا کرد و مناسبات ایران با چین حدود ۲۰ برابر شد اما باز هم به دلیل تحریم ها و اهمیتی که آمریکا در اقتصاد چین دارد رابطه راهبردی شکل نگرفت. در دوره ریاست جمهوری آقای روحانی، به خاطر مذاکرات برجام زمینه سرمایه گذاری در ایران هم برای غرب و هم برای شرق ایجاد شد اما خروج یک جانبه آمریکا از برجام باعث شد باز هم ارتباط استراتژیک شکل نگیرد و چین حاضر نشد هزینه ای برای ارتباط با ایران پرداخت کند.چالش های ایران با غرب از سدهای بلند همکاری ایران وچین است . آمریکا مهمترین شریک تجاری چین است و تنش با آمریکا آسیب جدی به بدنه اقتصادی چین وارد می کند. به همین دلیل چین حاضر نیست برای ارتباط نزدیک خود با ایران هزینه ای بپردازد. تحریم های آمریکا علیه ایران که موجب به نتیجه نرسیدن هر گونه همکاری اقتصادی می شود.
