رانت بزرگ دبش در لوازم خانگی و فساد احتمالی
آن جوان زرنگ بعد از چند دقیقه از میوه فروش نیم کیلو کیلاس خرید و به خانه رفت و برگشت. میوه فروش دید همان پاکتی که به مردجوان میوه فروخته است در دستش است و به چیزی شک نکرد. اما غافل از این بود که آن مرد رند ته پاکت را سوراخ کرده و آن را روی یکی از سبدهای گیلاس گذاشته و به دوستانش نیز تعارف میکند که میوه بخورند. آنها نیز داستان را فهمیده و همینطور از پاکت میوه میخوردند که میوه فروش شک کرد وگفت پس این نیم کیلو گیلاس که خریده بودی تمام نشد. مرد زرنگ پاکت سوراخ را به اونشان داد وآه از نهاد میوه فروش درامد که چه فریبی خورده وبیش از چند کیلو از گیلاسهایش بدون پرداخت پول بربادرفته است.
حقیقت تلخ این است که شماری از مدیران اقتصا و سیاست در ایران گاهی از سر اینکه باورکارشناسی به پدیدهها ندارند و تجربه آنها برای اداره سیاست و اقتصاد به دلیل بالا آمدن رانتی وجود دارد - و درحالت خوش بینانه آدمهای سادهای اند – چشم هایشان بسته و گوشهایشان انگار سیگنالهای فساد را نمی شنوند. آنها تصور میکنند رانت خواری و فساد یک داستان فوق العاده مرموز از نظر اجرایی است و توجه ندارند رانت و فساد جلوی چشمشان اتفاق میافتد.
این درحالی است که دیگران به طور صاف و شفاف آدرس رانت و فساد احتمالی را میدهند. به طور مثال رییس اتحادیه فروشندگان لوازم خانگی تهران ضمن شفافسازی خبر واردات لوازم خانگی از انحصاری شدن تسهیلات فروش لوازم خانگی به یک عرضهکننده خاص خبر داد و این اتفاق را سبب متضرر شدن 22 هزار عرضهکننده دیگر کشور دانست.
اکبر پازوکی، رئیس اتحادیه فروشندگان لوازم خانگی تهران در گفتوگو با ایلنا گفته است : در حال حاضر با کاهش قدرت خرید مردم تقاضا برای لوازم خانگی کاهش پیدا کرده است، در چنین شرایطی با دخالت مستقیم بانکها در فروش لوازم خانگی ارائه تسهیلات به یک عرضهکننده منحصر شده است. آیا این داستان شبیه پرداخت ارز برای واردات چای برای صاحب چای دبش نیست نیست؟ معلوم است که شباهت شگفت انگیزی وجود دارد و باید مشخص شود این بنگاه چگونه توانسته است انحصار دریافت وامهای بانکی برای خرید لوازم خانگی را به دست اورد و نیز تاکنون چقدر دریافت کرده و چقدراز بدهیهایش را سروقت داده و از کدام بانکها و با کدام مجوز دریافت کرده است.
