در سالهاي ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ رخ داد
کاهش ۳۰ درصدی قدرت خرید مزد و حقوقبگیران
ساعت 24- در حالی که محمود احمدینژاد و حلقه اول یاران او در سالهای حکومت بر نهاد دولت رقمی معادل ۷۰۰ میلیارد دلار فقط از فروش نفت را دراختیار داشتند که میشد با آن یک کشور را از نو ساخت اما سیاستهای آنها به فقیرتر شدن اکثریت جامعه شهرنشین کشور منجر شد.
يك پژوهش انجام شده كه نتايج آن در نشريه سازمان مديريت و برنامهريزي آمده است نشان ميدهد در سالهاي ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ قدرت خريد شهرنشينان مزد و حقوقبگير ۳۰ درصد كاهش داشته است.
خانوار شهري با كسري درآمد مواجه بوده است به طوري هك ميزان كسري درآمد خانوار از رقم ۵۵۶۴ هزار ريال (ماهيانه حدود ۴۶۴ هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۷۵۲۲ هزار ريال (ماهيانه حدود ۶۲۷ هزار ريال) در سال ۱۳۸۹ و ۲۴۱۵ هزار ريال (ماهيانه حدود ۲۰۱ هزار ريال) در سال ۱۳۹۰ افزايش يافته است و به عبارت ديگر توان اقتصادي خانوارهاي شهري طي دوره ۱۳۹۰-۱۳۸۴ به شدت تحليل رفته است و در عمل خانوارهاي ايراني توان پسانداز را از دست دادهاند.
همچنين بررسي و مقايسه ارقام هزينه و درآمد خانوار شهري بر اساس قيمتهاي ثابت سال ۱۳۹۰ بيانگر اين واقعيت است كه سطح هزينه كل خانوار با كاهش سالانه ۲.۹ درصدي از رقم ۱۵۶۳۱۱ هزار ريال (ماهيانه ۱۳۰۲۵ هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به رقم ۱۲۱۳۳۹ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۰۱۱۲ هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاين سالانه ۲.۴ و هزينههاي غيرخوراكي ۳.۱ درصد سالانه كاهش يافته است.
همچنين درآمد كل خانوار به قيمت ثابت ۱۳۹۰ با كاهش سالانه معادل ۱.۹ درصد از رقم ۱۴۱۶۳۱ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۱۸۰۳ هزار ريال) به ۱۲۰۳۸۳ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۰۰۳۲ هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، همچنين اجزاي آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري سالانه ۳.۷ درصد، درآمد از مشاغل آزاد سالانه ۸.۸ درصد كاهش يافته است.
طي دوره ۱۳۹۲ – ۱۳۸۴ افزايش تورم براي خانوارهاي شهري به اندازهاي بوده است كه ميزان درآمد خانوار طي ۹ سال مورد اشاره برحسب قيمتهاي ثابت كاملا نزولي بوده است. به رغم پرداخت يارانه نقدي ماهانه، متاسفانه قدرت خريد خانوارهاي شهري نسبت به سال ۱۳۸۴ كاهش يافته است. به عبارت ديگر خانوار شهري نتوانسته است سطح درآمد و سطح هزينههاي خود را در حد تورم پوشش دهد و در نتيجه سطح رفاه خانوار طي دوره فوق كاهش يافته است. به دليل اينكه ارزش درآمد افراد مزد و حقوقبگير سالانه ۳.۷ درصد و درآمد آزاد مشاغل آزاد كشاورزي و غيركشاورزي سالانه ۸.۸ درصد كاهش يافته است يعني قدرت خريد درامد افراد مزد و حقوقبگير در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۳۰ درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۴۷ درصد كاهش قدرت خريد داشته است.
همچنين مقايسه نسبت متوسط هزينههاي خانوار روستايي به متوسط هزينههاي خانوار شهري نشاندهنده اين موضوع است كه سطح زندگي در مناطق روستايي همواره پايينتر از مناطق شهري است به طوري كه نسبت متوسط هزينه يك خانوار روستايي به متوسط هزينه يك خانوار شهري از رقم ۶۳.۳ درصد در سال ۱۳۸۴ به رقم ۶۲.۹ درصد در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است.
خانوار شهري با كسري درآمد مواجه بوده است به طوري هك ميزان كسري درآمد خانوار از رقم ۵۵۶۴ هزار ريال (ماهيانه حدود ۴۶۴ هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به ۷۵۲۲ هزار ريال (ماهيانه حدود ۶۲۷ هزار ريال) در سال ۱۳۸۹ و ۲۴۱۵ هزار ريال (ماهيانه حدود ۲۰۱ هزار ريال) در سال ۱۳۹۰ افزايش يافته است و به عبارت ديگر توان اقتصادي خانوارهاي شهري طي دوره ۱۳۹۰-۱۳۸۴ به شدت تحليل رفته است و در عمل خانوارهاي ايراني توان پسانداز را از دست دادهاند.
همچنين بررسي و مقايسه ارقام هزينه و درآمد خانوار شهري بر اساس قيمتهاي ثابت سال ۱۳۹۰ بيانگر اين واقعيت است كه سطح هزينه كل خانوار با كاهش سالانه ۲.۹ درصدي از رقم ۱۵۶۳۱۱ هزار ريال (ماهيانه ۱۳۰۲۵ هزار ريال) در سال ۱۳۸۴ به رقم ۱۲۱۳۳۹ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۰۱۱۲ هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، و اجزاي آن يعني هزينههاي خوراكي و دخاين سالانه ۲.۴ و هزينههاي غيرخوراكي ۳.۱ درصد سالانه كاهش يافته است.
همچنين درآمد كل خانوار به قيمت ثابت ۱۳۹۰ با كاهش سالانه معادل ۱.۹ درصد از رقم ۱۴۱۶۳۱ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۱۸۰۳ هزار ريال) به ۱۲۰۳۸۳ هزار ريال (ماهيانه حدود ۱۰۰۳۲ هزار ريال) در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است، همچنين اجزاي آن: درآمد از مشاغل مزد و حقوقبگيري سالانه ۳.۷ درصد، درآمد از مشاغل آزاد سالانه ۸.۸ درصد كاهش يافته است.
طي دوره ۱۳۹۲ – ۱۳۸۴ افزايش تورم براي خانوارهاي شهري به اندازهاي بوده است كه ميزان درآمد خانوار طي ۹ سال مورد اشاره برحسب قيمتهاي ثابت كاملا نزولي بوده است. به رغم پرداخت يارانه نقدي ماهانه، متاسفانه قدرت خريد خانوارهاي شهري نسبت به سال ۱۳۸۴ كاهش يافته است. به عبارت ديگر خانوار شهري نتوانسته است سطح درآمد و سطح هزينههاي خود را در حد تورم پوشش دهد و در نتيجه سطح رفاه خانوار طي دوره فوق كاهش يافته است. به دليل اينكه ارزش درآمد افراد مزد و حقوقبگير سالانه ۳.۷ درصد و درآمد آزاد مشاغل آزاد كشاورزي و غيركشاورزي سالانه ۸.۸ درصد كاهش يافته است يعني قدرت خريد درامد افراد مزد و حقوقبگير در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۳۰ درصد و درآمد آزاد مشاغل كشاورزي و غيركشاورزي در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۸۴ معادل ۴۷ درصد كاهش قدرت خريد داشته است.
همچنين مقايسه نسبت متوسط هزينههاي خانوار روستايي به متوسط هزينههاي خانوار شهري نشاندهنده اين موضوع است كه سطح زندگي در مناطق روستايي همواره پايينتر از مناطق شهري است به طوري كه نسبت متوسط هزينه يك خانوار روستايي به متوسط هزينه يك خانوار شهري از رقم ۶۳.۳ درصد در سال ۱۳۸۴ به رقم ۶۲.۹ درصد در سال ۱۳۹۲ كاهش يافته است.
