در امریکا هم خانهدار شدن آرزوی دوردستی میشود
ساعت 24- عرضه مسکن در جامعههای گوناگون با تحولات اقتصادی کلان و شرایط اجتماعی – فرهنگی از سوی دیگر تعامل و تضاد دارند. بطور مثال اگر نرخ بهره بانکی در کشوری مثل ایران بالاتر از انتظار عمومی باشد سرمایهگذاران به این فکر میافتند که به جای خانهسازی پولهایشان را به بانک داده و سود کمریسک دریافت کنند. از طرف دیگر در جامعهای مثل امریکا که جوانان با سرعت بیشتری از خانه پدری جدا میشوند، تقاضا برای خرید بطور بالقوه افزایش مییابد. صاحبخانه شدن اما در بیشتر کشورها، حتر در امریکا نیز برای جوانان رویایی دوردست میشود.
نداشتن پول نقد، وام سنگين دانشجويي و بيثباتي شغلي جوانان را به اجاره نشيني طولانيتر و تاخير در خريد مسكن مجبور كرده است.
قبلا در دهه ۷۰ ميلادي، جواناني حدود دو سال و نيم پس از ورود به بازار كار ميتوانستند نخستين خانهشان را بخرند حالا اين زمان به شش سال رسيده است. سن امريكاييهاي جوان در هنگام خريد نخستين خانه حدود ۳۳ سال است حال آنكه يك نسل پيش از اين، ميانگين سن خريداران جوان سه سال كمتر بود.
اين تاخير نتيجه چند امر است از جمله نداشتن پول نقد براي پيش پرداخت كه خود حاصل كاهش دستمزد و درآمد و تاخير زنجيرهوار در ورود به بزرگسالي است، از ازدواج و تشكيل خانواده گرفته تا ثبات شغلي.
اين تغيير روند توضيح ميدهد چرا صاحبخانگي كه زماني نماد هويت طبقه متوسط بود، دچار نزول شده است. سهم امريكاييهاي صاحبخانه در حال حاضر به حدود 63.5 درصد رسيده است. از سويي نسبت قيمت خانه و درآمد در مقايسه با دهههاي گذشته بالا رفته است.
با تمام اينها جوانان امريكايي همچنان علاقهمند به خريد خانه هستند و فقط اين تصميم را به تاخير مياندازند. كارشناس اقتصاد شركت املاك و مستغلات معروف «زيلو» در امريكا ميگويد جوانان به محضي كه بچهدار ميشوند به فكر خريد خانه ميافتند.
نرخ پايين بهره فشار گراني خانه را تا حدي كاهش ميدهد. اما همچنان دستمزد و درآمد پايين و نداشتن پسانداز مانع بزرگي است.
در منطقه دره سيليكان كاليفرنيا قيمت يك خانه معمولي هشت برابر درآمد سالانه يك جوان شاغل با درآمد متوسط است، در نيويورك شش برابر، در بوستون و سياتل پنج برابر و در ميامي و دنور چهار برابر.
يك نظرسنجي دولتي نشان ميدهد كه در سال گذشته ۱۴ درصد از جوانان زير ۳۴ سال امريكايي تنها با قرض كردن پول از والدين و دوستانشان و پرداخت بيعانه توانستند خانه بخرند. اجارهبهاي بالا دليل عمده نداشتن پسانداز است. از سوي ديگر ثبات شغلي و درآمد منظم نيز نقش پررنگي دارد چرا كه وامدهندگان ميخواهند از بازگشت وام مسكن به خريداران مطمئن شوند. آنان عمدتا مايلند كه متقاضيان وام مسكن به طور متوسط چهار سال و نيم در يك زمينه ثابت كار و سه سال در يك جاي ثابت كرده باشند.
قبلا در دهه ۷۰ ميلادي، جواناني حدود دو سال و نيم پس از ورود به بازار كار ميتوانستند نخستين خانهشان را بخرند حالا اين زمان به شش سال رسيده است. سن امريكاييهاي جوان در هنگام خريد نخستين خانه حدود ۳۳ سال است حال آنكه يك نسل پيش از اين، ميانگين سن خريداران جوان سه سال كمتر بود.
اين تاخير نتيجه چند امر است از جمله نداشتن پول نقد براي پيش پرداخت كه خود حاصل كاهش دستمزد و درآمد و تاخير زنجيرهوار در ورود به بزرگسالي است، از ازدواج و تشكيل خانواده گرفته تا ثبات شغلي.
اين تغيير روند توضيح ميدهد چرا صاحبخانگي كه زماني نماد هويت طبقه متوسط بود، دچار نزول شده است. سهم امريكاييهاي صاحبخانه در حال حاضر به حدود 63.5 درصد رسيده است. از سويي نسبت قيمت خانه و درآمد در مقايسه با دهههاي گذشته بالا رفته است.
با تمام اينها جوانان امريكايي همچنان علاقهمند به خريد خانه هستند و فقط اين تصميم را به تاخير مياندازند. كارشناس اقتصاد شركت املاك و مستغلات معروف «زيلو» در امريكا ميگويد جوانان به محضي كه بچهدار ميشوند به فكر خريد خانه ميافتند.
نرخ پايين بهره فشار گراني خانه را تا حدي كاهش ميدهد. اما همچنان دستمزد و درآمد پايين و نداشتن پسانداز مانع بزرگي است.
در منطقه دره سيليكان كاليفرنيا قيمت يك خانه معمولي هشت برابر درآمد سالانه يك جوان شاغل با درآمد متوسط است، در نيويورك شش برابر، در بوستون و سياتل پنج برابر و در ميامي و دنور چهار برابر.
يك نظرسنجي دولتي نشان ميدهد كه در سال گذشته ۱۴ درصد از جوانان زير ۳۴ سال امريكايي تنها با قرض كردن پول از والدين و دوستانشان و پرداخت بيعانه توانستند خانه بخرند. اجارهبهاي بالا دليل عمده نداشتن پسانداز است. از سوي ديگر ثبات شغلي و درآمد منظم نيز نقش پررنگي دارد چرا كه وامدهندگان ميخواهند از بازگشت وام مسكن به خريداران مطمئن شوند. آنان عمدتا مايلند كه متقاضيان وام مسكن به طور متوسط چهار سال و نيم در يك زمينه ثابت كار و سه سال در يك جاي ثابت كرده باشند.
