نخستین تصمیم دولت در سال جدید یادآور تصمیم های احمدی نژاد است
یکم – دولت این میزان اعتبار ارزان قیمت را از کدام منبع تامین خواهدکرد؟
دوم - درحالی که دولت بودجه 1395 را چند ماه پیش تهیه و به مجلس داده است آیا این منابع خارج از بودجه کل کشور در سال 1395 است؟
سوم – اعتبار ارزان قیمت معنای کمی اش چیست ؟ چقدر ارزان؟
چهارم – آیا این سیاست با سیاستهای قبلی دولت که قرار بود تقاضارا تحریک کند و براین اساس رکود شکنی شود سازگاری دارد؟
پنجم- آیا دولت محترم در باره دلایل تعطیل این تعداد کارخانه تحقیق کافی کرده است و به طور مثال فهمیده است که شاید تولید کالای کم کیفیت دلیل تعطیل آنهاست ؟
یادمان باشد که دولت می داند درآمد ارزی حاصل از فروش نفت با احتساب صادرات 2میلیون بشکه درروز و با قیمت هربشکه 40 دلار حدود 30 میلیارد دلار خواهد شد که 12 میلیارد دلار آن به یارانه نقدی اختصاص دارد و 18 میلیارد دلار باقی مانده را نیز باید به دهها خرج تعریف شده تخصیص داده شود. پس اختصاص دومیلیارد دلار در 6ماه به احیای 5هزار واحد تعطیل شده کار دشواری است. در صورتی که میانگین نرخ دلار در بازار آزاد 3500 تومان باشد دولت باید 7هزار میلیارد تومان ریال تامین کند که اگر قرار باشد از منابع بانکها برداشت شود فشار زیادی بر منابع آنها می آورد و مسیر انحرافی باز خواهد شد. در شرایطی که قرار است به طور متوسط به هر واحد تعطیل شده که 7هزار واحدند رقمی معادل یک میلیارد تومان وام ارزان قیمت داده شود آیا واحدهای فعال به این فکر نمی افتند که کاش کار را رها می کردند و یک میلیارد تومان وام ارزان می گرفتند؟ به نظر می رسد این تصمیم دولت با پرداخت وام ارزان به بنگاههای زود بازده دولت نهم به لحاظ ماهیت تفاوت معناداری ندارد و ای بسا این 7 هزار واحد تعطیل شده از بقایای همان بنگاهها باشند.
دولت محترم به جای بررسی مشکلات 36 هزار واحد فعال که نوبخت بشارت آن را داده است بهتر نیست وقت و انرژی دولت را به امور کلان اختصاص دهد؟ واقعیت این است که این اقدام دولت بازکردن دریچه تازه ای از فساد و رانت خواری برای مجریان احتمالی و مدیران بنگاهها خواهد بود. منابع کمیاب دولت که از راه فروش صادرات نفت و یا از مسیر افزایش مالیات به دست می آید را در طرحهای کم بازده که سرچشمه آن از جنس سیاست است دفن نکنیم.
