در بيانيه فيلا تاكيد شد
کاهش فقر در گروی داشتن اطلاعات
ساعت 24- روزگاری بود که داشتن اطلاعات کاری از سر تفنن برای عموم بود و گروه کمشماری از آگاهان به اهمیت اطلاعات پی برده بودند. اما امروز و در شرایط زاد و رشد شتابان و حیرتانگیز فناوریهای اطلاعاتی و ارتباطی، داشتن اطلاعات یک ضرورت است و بدون آن توسعه جامعهها سخت کاهش فقر ناممکن میشود.
فدراسيون بينالمللي انجمنها و موسسههاي كتابداري (افيلا) در بيانيهاي با موضوع دسترسي به اطلاعات و توسعه در كنگره بينالمللي اين نهاد «به رسميت شناخته شدن ضرورت دسترسي به اطلاعات را در چارچوب برنامه توسعه سازمان ملل متحد از سال ۲۰۱۵ به بعد را يك اتفاق اجتنابناپذير ميداند.» بخشهايي از اين بيانيه را در زير ميخوانيد:
بر اساس يافتههاي اعضاي گروهي كه بر روي برنامههاي توسعه سازمان ۲۰۱۵ به بعد كار كردهاند، مشاوران طرحهاي توسعهاي سازمان ملل، و كارگروههاي متمركز بر گزارشهاي منطقهاي همگي بر نقش حياتي دسترسي به اطلاعات در بخش پشتيباني از توسعه، اذعان دارند:
۱- فقر، پديدهاي چندبعدي است، و پيشرفت در ريشهكن كردن آن با توسعه پايدار در تمامي جوانب، در ارتباط است.
۲- توسعه پايدار بايد در چارچوبي با محوريت حقوق بشر، صورت گيرد كه در آن:
- نابرابري از طريق راهكارهايي چون: توانمندسازي، آموزش و شمول گروههاي به حاشيه رانده شده در پروسه آموزش، مانند زنان، اقوام بومي، اقليتها، مهاجران، پناهندگان، معلولان و كودكان و نوجوانان كاهش يابد.
- برابري جنسي در كنار مشاركت فعالانه در حوزههاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي، با توانمندسازي دختران و زنان از طريق دسترسي عادلانه به آموزش، افزايش خواهد يافت.
- با تضمين دسترسي به مشاغل مناسب براي تمامي افراد، كرامت و استقلال انساني تقويت خواهد شد.
- با دسترسي به اطلاعات، آزادي بيان، آزادي انجمنها و اجتماعات، حفظ حريم خصوصي، ارتقا يافته و مورد احترام شمرده ميشود.
- مشاركت عمومي تكتك افراد تضمين ميكند كه آنان مالك و تعيينكننده تغييرات مورد نياز براي زندگي خود هستند.
۳- افزايش دسترسي به اطلاعات و دانش، بر اساس آنچه سواد جهان يا عملكرد، ركني اساسي در توسعه پايدار است. دسترسي بيشتر به اطلاعات با كيفيت، و دخالت جامعه در توليد آن، امكان به اشتراكگذاري كاملتري از منابع را فراهم ميكند.
۴- واسطههاي اطلاعات (همچون كتابخانهها، آرشيوها و سازمانهاي جامعه مدني، رهبران جامعه، و رسانهها) مهارتها و منابع لازم براي كمك به دولتها و نهادها. در راستاي سازماندهي و درك اطلاعات كه عاملي اساسي براي رسيدن به توسعه پايدار است، دارند. آنها ميتوانند اين كار را از طرق ذيل انجام دهند:
- ارائه اطلاعات در خصوص حقوق اساسي، خدمات عمومي، محيط زيست، بهداشت، آموزش، فرصتهاي شغلي، مخارج عمومي كه دولتهاي محلي و مردم را براي پيشرفت فردي حمايت ميكند.
- شناسايي و مورد توجه قرار دادن، نيازهاي ضروري و مشكلات مربوط به يك قشر.
- برقراري ارتباط بين ذينفعان بدون در نظر گرفتن مرزهاي فرهنگي، منطقهاي و... به منظور تسهيل ارتباطات و تبادل راهحلهاي توسعه كه ميتواند جهت تاثيرگذاري بيشتر، قياس شود.
- حفظ و تضمين دسترسي مداوم به ميراث فرهنگي، پيشينههاي دولتي و اطلاعات توسط عموم مردم، از طريق نظارت كتابخانهاي ملي، آرشيوها و ساير نهادهاي ميراث عمومي.
- برگزاري انجمنهاي عمومي و فضاهايي براي حضور گستردهتر افراد در جامعه مدني و مشاركت در تصميمگيريها.
- ارائه آموزشها و مهارتهايي براي كمك به دسترسي و درك مردم از اطلاعات و خدمات.
۵- بهبود زيرساختهاي فناوري اطلاعات و ارتباطات ميتواند منجر به توسعه ارتباطات، افزايش سرعت در ارائه خدمات، و فرام كردن دسترسي به اطلاعات ضروري شود.
۶- ضرورت دسترسي به اطلاعات و مهارتهاي استفاده موثر از آن را كه مورد نياز توسعه پايدار يك جامعه است، بايستي مورد تاييد سازمان ملل قرار گيرد و به رسميت شناختن اين مساله در برنامههاي توسعه ۲۰۱۵ به بعد، از طرق زير تضمين گردد:
- به رسميت شناختن حق بشر در دسترسي به اطلاعات، با احترام به حق حريم خصوصي.
- شناخت اهميت نقش مقامات محلي، واسطههاي اطلاعات و زيرساختهايي چون، فناوري اطلاعات و ارتباطات.
- اتخاذ سياستها، استانداردها و قوانيني كه به تضمين ارائه كمكهاي مالي، حفظ و فراهمآوري اطلاعات از سوي دولت و استفاده مردم بينجامد.
- توسعه شاخصهايي كه امكان اندازهگيري تاثير دسترسي به اطلاعات، و همچنين گزارش پيشرفت سالانه در راستاي تحقق اهداف را فراهم كند.
بر اساس يافتههاي اعضاي گروهي كه بر روي برنامههاي توسعه سازمان ۲۰۱۵ به بعد كار كردهاند، مشاوران طرحهاي توسعهاي سازمان ملل، و كارگروههاي متمركز بر گزارشهاي منطقهاي همگي بر نقش حياتي دسترسي به اطلاعات در بخش پشتيباني از توسعه، اذعان دارند:
۱- فقر، پديدهاي چندبعدي است، و پيشرفت در ريشهكن كردن آن با توسعه پايدار در تمامي جوانب، در ارتباط است.
۲- توسعه پايدار بايد در چارچوبي با محوريت حقوق بشر، صورت گيرد كه در آن:
- نابرابري از طريق راهكارهايي چون: توانمندسازي، آموزش و شمول گروههاي به حاشيه رانده شده در پروسه آموزش، مانند زنان، اقوام بومي، اقليتها، مهاجران، پناهندگان، معلولان و كودكان و نوجوانان كاهش يابد.
- برابري جنسي در كنار مشاركت فعالانه در حوزههاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي، با توانمندسازي دختران و زنان از طريق دسترسي عادلانه به آموزش، افزايش خواهد يافت.
- با تضمين دسترسي به مشاغل مناسب براي تمامي افراد، كرامت و استقلال انساني تقويت خواهد شد.
- با دسترسي به اطلاعات، آزادي بيان، آزادي انجمنها و اجتماعات، حفظ حريم خصوصي، ارتقا يافته و مورد احترام شمرده ميشود.
- مشاركت عمومي تكتك افراد تضمين ميكند كه آنان مالك و تعيينكننده تغييرات مورد نياز براي زندگي خود هستند.
۳- افزايش دسترسي به اطلاعات و دانش، بر اساس آنچه سواد جهان يا عملكرد، ركني اساسي در توسعه پايدار است. دسترسي بيشتر به اطلاعات با كيفيت، و دخالت جامعه در توليد آن، امكان به اشتراكگذاري كاملتري از منابع را فراهم ميكند.
۴- واسطههاي اطلاعات (همچون كتابخانهها، آرشيوها و سازمانهاي جامعه مدني، رهبران جامعه، و رسانهها) مهارتها و منابع لازم براي كمك به دولتها و نهادها. در راستاي سازماندهي و درك اطلاعات كه عاملي اساسي براي رسيدن به توسعه پايدار است، دارند. آنها ميتوانند اين كار را از طرق ذيل انجام دهند:
- ارائه اطلاعات در خصوص حقوق اساسي، خدمات عمومي، محيط زيست، بهداشت، آموزش، فرصتهاي شغلي، مخارج عمومي كه دولتهاي محلي و مردم را براي پيشرفت فردي حمايت ميكند.
- شناسايي و مورد توجه قرار دادن، نيازهاي ضروري و مشكلات مربوط به يك قشر.
- برقراري ارتباط بين ذينفعان بدون در نظر گرفتن مرزهاي فرهنگي، منطقهاي و... به منظور تسهيل ارتباطات و تبادل راهحلهاي توسعه كه ميتواند جهت تاثيرگذاري بيشتر، قياس شود.
- حفظ و تضمين دسترسي مداوم به ميراث فرهنگي، پيشينههاي دولتي و اطلاعات توسط عموم مردم، از طريق نظارت كتابخانهاي ملي، آرشيوها و ساير نهادهاي ميراث عمومي.
- برگزاري انجمنهاي عمومي و فضاهايي براي حضور گستردهتر افراد در جامعه مدني و مشاركت در تصميمگيريها.
- ارائه آموزشها و مهارتهايي براي كمك به دسترسي و درك مردم از اطلاعات و خدمات.
۵- بهبود زيرساختهاي فناوري اطلاعات و ارتباطات ميتواند منجر به توسعه ارتباطات، افزايش سرعت در ارائه خدمات، و فرام كردن دسترسي به اطلاعات ضروري شود.
۶- ضرورت دسترسي به اطلاعات و مهارتهاي استفاده موثر از آن را كه مورد نياز توسعه پايدار يك جامعه است، بايستي مورد تاييد سازمان ملل قرار گيرد و به رسميت شناختن اين مساله در برنامههاي توسعه ۲۰۱۵ به بعد، از طرق زير تضمين گردد:
- به رسميت شناختن حق بشر در دسترسي به اطلاعات، با احترام به حق حريم خصوصي.
- شناخت اهميت نقش مقامات محلي، واسطههاي اطلاعات و زيرساختهايي چون، فناوري اطلاعات و ارتباطات.
- اتخاذ سياستها، استانداردها و قوانيني كه به تضمين ارائه كمكهاي مالي، حفظ و فراهمآوري اطلاعات از سوي دولت و استفاده مردم بينجامد.
- توسعه شاخصهايي كه امكان اندازهگيري تاثير دسترسي به اطلاعات، و همچنين گزارش پيشرفت سالانه در راستاي تحقق اهداف را فراهم كند.
