استقلال؛ پلهپله سقوط و قهرمانیای که محال مینماید
استقلال هرچند نسبت به چند دیدار قبلیاش بهتر بود، موقعیت گل ایجاد کرد و در طول بازی گل زد، اما فقط در قیاس با چند بازی قبلی بهتر بود وگرنه در این بازی هم ضعفهای فردی و تیمی فراوانی داشت و نوع بازیاش و نتیجه آن، امید به قهرمانی را نزد هوادارانش بسیار کمرنگ کرد. در بازی با سپاهان گرچه باز هم فقدان بازیکنی طراح در استقلال مشهود بود، ولی فراموش نکنیم که تا قبل از جام جهانی، همین استقلال بدون بازیکن طراح، بازیهای خوبی ارائه میکرد و جزء امیدهای اول و مسلم قهرمانی بود. به نظر میرسد این تیم پیش و بیش از بازیکن طراح، به مغز طراح نیاز داشت و دارد؛ مغز طراحی که وقتی دید با استفاده از عمق و پشت مدافعان کناری سپاهان، دو فرصت عالی گلزنی و یک گل نصیب استقلال شد، به جای سانترهای بیثمر از کنارهها در حضور مهاجمان کمتعدادش، تیمش را به استفاده از عمق دفاع و فضای پشت مدافعان کناری حریف ترغیب و وادار کند؛ یعنی پاشنه آشیل سپاهانیها!
استقلال که یکی از نقاط قوتش پرسهای سنگین بود و چند بازی است که آن را به فراموشی سپرده، در این بازی اسیر پرسهای سنگین حریف میشد و زردپوشان با همین حربه در اکثر نقاط میدان، مالک توپ و حاکم بازی بودند. افت فاحش تیمی، اشتباهات محرز فردی و ایرادهای کادر فنی را میتوان از عوامل سقوط استقلال برشمرد. سقوطی که پلهپله اتفاق افتاد و با شکست برابر سپاهان، قهرمانی مجدد استقلال را شاید به محال نزدیکتر کرد.
