زیرساختهای ایران رهاشده درکام خطرها
دولتهای ایران در دهه ۱۳۹۰ و در دو سال فعالیت دولت سیزدهم به دلیل فشار تحریم نفت درآمد کافی برای تخصیص اعتبار به بخش عمران نداشتهاند. از سوی دیگر روزنههای ورود سرمایههای خارجی به روشهای گوناگون بسته شده و سرمایهگذاران داخلی نیز توانایی و جرات و اجازه ورود به بخشهای زیرساختی را به دست نیاوردهاند. بهاین ترتیب زیر ساختهای ایران در بخشهای گوناگون با فرسودگی و فقدان بازسازی و توسعه روبهرو شده و از ناتواناییهای آنها کاسته میشود.
نبود سرمایه برای اختصاص به توسعه زیرساختها تنها خطر بزرگ برای سرزمین ایران نیست. خطر بزرگتر تحرک فوقالعاده دیگر کشورها به ویژه همسایههای بلافصل و کمیدورتر ایران برای جذب سرمایههای بینالمللی و سرمایهگذاری از منابع داخلی برای توسعه زیرساختهایی است که در صورت بهرهبرداری از آنها وضعیت ایران در مرزها و در مناسبات منطقهای و جهانی بدتر از امروز خواهد شد. سرمایهگذاری کلان ترکیه برای ساخت سد در بالادست ارس و سرمایهگذاری برای توسعه جهانگردی، در عراق نیز توسعه بنادر جنوب عراق شرایط را گونهای کرده است که پیش از این ایران کالاهای عراق را ترانزیت میکرد، الان رویه برعکس شده و عراق کالاهای ایرانی را ترانزیت میکند و ایران باید نفت و مواد معدنی خود را به عراق برساند و از آنجا نفت را صادر کند، مواد غذایی را هم باید از بنادر عراق وارد کند. در شرق ایران نیز توسعه بندر گوادر و بیتحرکی ایران خطری است که مهمترین منطقه راهبردی بندری ایران را از چرخه ترانزیت خارج خواهد کرد. ترکمنستان و حتی افغانستان نیز دنبال احداث کریدورهای تازه هستند و میخواهند از اهمیت ترانزیت ایران بکاهند. ایرانی که میتوانست هاب انرژی منطقه باشد احتمالا و با این دست فرمان شاید به واردکننده انرژی تبدیل شود. بندرها، سدها و نیروگاهها و پالایشگاههای ایران و چاههای نفت به دوران فرسودگی رسیدهاند و خطر را برای ایران حتی در میانمدت افزایش میدهند. آگاهان و علاقهمندان بهایران باور دارند ادامهاین وضعیت و با توجه به اقلیم پسروندهایران روزهایی سخت در پیش خواهیم داشت و نهادهای مسوول باید بهاین مقوله توجه داشته باشند که با وجود تحریمها ایران در این بخش زمینگیر خواهد شد.
