جمهوری اسلامی - تل آویو ؛ ادامه سکون یا دورتازه درگیری
ابراز خرسندی مقام ها و رسانههای دولتی ایران از حمله به اسرائیل، میتواند نمایانگر این باشد که جمهوری اسلامی در مسیر یک موازنه با اسرائیل حرکت میکند، به رغم برتری هوایی، فن آورانه و اطلاعاتی اسرائیل. به نظر میرسد که رهبری ایران به این نتیجه رسیده که موقعیت ئواستراتژیک کشور به یمن توانمندیهای راهبردی بهتر، شبکهای از نیابتیها و حمایت روسیه و چین به تدریج بهبود می یابد.
پاسخ سنجیده اسرائیل به حمله 19 آوریل ایران، به دو طرف این امکان را داد که موقتا دور کنونی نزاعشان را ببندند. با این حال، کارزار پایدار میان دو طرف بعید است که پایان پذیرد و سابقهای که مداخلات مستقیم نظامی شان برجای گذاشته، گزینه تازهای را روی میز هماوردی قرار میدهد. روشن نیست که آیا تهران پیامی را که اسرائیل با واکنش اش در نظر داشت، دریافت کرده باشد یا نه؛ پیامی که اشاره به امتناع اسرائیل از تن دادن به موازنه تازه با ایران داشت.
انتقال هماوردی ایران و اسرائیل به یک فاز تازه، ریسک آفرین است. تشدید نمایان میان دو کشور در این چند هفته، درونمایه نیرومندی از بدسنجی را در نبود کانالهای ارتباطی، مورد تاکید قرار داد. این خطر، حتی جدی تر هم میشود اگر ایران وضعیت کنونی اش به عنوان یک دولت در آستانه هستهای را تغییر دهد و سیاست اش را در مسیر دستیابی به سلاحهای هستهای قرار دهد.
نزاع تشدیدشونده میان اسرائیل و ایران، انتقال نزاع غیرمستقیم به هماوردی مستقیم و وضعیت آستانه هستهای ایران، ارزیابی بی چون و چرای برقراری کانالهای ارتباطی میان دو طرف و امکان ایجاد آنها را به یک ضرورت تبدیل کرده است؛ حتی اگر این کانالها پنهان و غیرمستقیم باشد تا دو کشور بتوانند پیامهای خود در زمینه تنش زدایی را منتقل کنند.
این تحولات همچنین باید اسرائیل را ملزم کند تا سیاست اش در قبال ایران را بازبینی کند، یک سیاست جامع و به روز شده را در برابر تهران در پیش گیرد تا امکان واکنش موثرتر به تهدیدات جمهوری اسلامی علیه امنیت ملی اسرائیل را فراهم سازد، بویژه تهدید هسته ای، تقویت نظامی و فعالیتهای منطقهای ایران.
برخورد با ایران، تلاش اسرائیل برای کار با آمریکا و نیز کشورهای عربی را ضروری می سازد، از جمله همکاری با عربستان سعودی، مصر، اردن و امارات متحده عربی. در تقابل با نگرش تازه ایران به خاورمیانه، اسرائیل باید رویکرد جایگزینی را دنبال کند؛ رویکردی که متمرکز بر ایجاد یک معماری منطقهای تازه، تعمیق پیوندها با ایالات متحده و پی جویی فرایندهای عادی سازی در جهان عرب بویژه با عربستان سعودی است.
