خاطرات ولادمیر پوتین از جنگ جهانی دوم:
قسمت سوم/زندگی یک شوخی ساده و بیرحمانه است
ولادیمیر پوتین رییس جمهور روسیه در ستون خود برای مجله "روسکی پیونر" در باره پدر و مادرش در جنگ و برادرش و اتفاقات متفاوت قابل توجهی نوشت که زندگیش را در بر گرفت و چطور بعد از آن به شکل معجزه آسایی در این داستان ها تایید شدند و چطور خانواده اش نمی توانست و نمی خواست از دشمنان شان متنفر باشد.
به گزارش ساعت24، پوتین در بخش سوم و پایانی خاطرات خود گفت: تمام آنچه که والدینم درباره جنگ گفته اند، حقیقت داشت. حتی یک کلمه هم ساخته و پرداخته ذهنشان نبوده. حتی یک روز را عقب و جلو نکرده اند. حتی درباره برادر و همسایه چیز غیر از واقعیت را نگفته اند. درباره فرمانده گروهان آلمان. همه گفته هایشان عین حقیقت بوده. تمام گفته های آنها بعدها به طرز فوق العاده ای بر من اثبات شده است. پدرم وقتی که کودکش را گرفتند و مادر تنها ماند و به پدر اجازه دادند با کمک عصا روی پایش بایستد و به خانه برود. زمانی که پدر به سمت خانه رفت، دید که کارگران بیمارستان جسدی را از آنجا بیرون می برند و آن جسد مادر بود. به سمت آنها رفت، تصور می کرد که او نفس می کشد. به کارگر بیمارستان گفت: «او زنده است!»، اما کارگر به او گفت که دیگر زنده نمی ماند. پدر تعریف کرد که چطور با همان عصا به سوی آنها هجوم برد و وادارشان ساخت که همسرش را به خانه برگردانند. آنها به او گفتند: «هر طور که می خواهی، اما مطمئن باش که ما دیگر بعد از دو یا سه چهار هفته برای بردنش به اینجا نمی آییم. خودت مجبوری کاری بکنی». سپس آنها رفتند. مادر زنده ماند و تا سال ۱۹۹۹ عمر کرد. اواخر سال ۱۹۹۸ از دنیا رفت.
پس از برداشتن محاصره، آنها به زادگاه والدینشان در استان تور رفتند و تا آخر جنگ در همانجا زندگی کردند. خانواده پدری ولادیمیر پوتین بزرگ بود. شش برادر داشت که پنج تای آنها در جنگ کشته شدند. این برای خانواده یک فاجعه بود. مادر نیز نزدیکانش را از دست داده بود و ولادیمیر بچه ای بود که دیر متولد شد. مادر ۴۱ سال داشت که او را به دنیا آورد.
خانواده ای نبود که عزیزی را از دست نداده باشد. غم و فقر و بیچارگی در همه جا به چشم می خورد. اما آنها نسبت به دشمن تنفر نداشتند و این جای تعجب بود. من هنوز نمی توانم این قضیه را کامل هضم کنم. مادر من انسان مهربان و خوش رفتاری بود. او می گفت: «چه نفرتی می توان از این سربازان داشت؟ آنها فقط افرادی هستند که در جنگ کشته می شوند». واقعا عجیب است. ما با کتاب ها و فیلم های شوروی بزرگ می شدیم و از همه چیز نفرت داشتیم. اما او اصلا اینطور نبود. یک حرف او را خیلی خوب به یاد دارم که می گفت: «آنها هم مثل ما کار می کنند، فقط آنها را به جنگ فرستاده اند».
ولادیمیر پوتین در پایان می گوید: و من این کلمات را از کودکی به خاطر دارم.
منبع: اسپوتنیک
پس از برداشتن محاصره، آنها به زادگاه والدینشان در استان تور رفتند و تا آخر جنگ در همانجا زندگی کردند. خانواده پدری ولادیمیر پوتین بزرگ بود. شش برادر داشت که پنج تای آنها در جنگ کشته شدند. این برای خانواده یک فاجعه بود. مادر نیز نزدیکانش را از دست داده بود و ولادیمیر بچه ای بود که دیر متولد شد. مادر ۴۱ سال داشت که او را به دنیا آورد.
خانواده ای نبود که عزیزی را از دست نداده باشد. غم و فقر و بیچارگی در همه جا به چشم می خورد. اما آنها نسبت به دشمن تنفر نداشتند و این جای تعجب بود. من هنوز نمی توانم این قضیه را کامل هضم کنم. مادر من انسان مهربان و خوش رفتاری بود. او می گفت: «چه نفرتی می توان از این سربازان داشت؟ آنها فقط افرادی هستند که در جنگ کشته می شوند». واقعا عجیب است. ما با کتاب ها و فیلم های شوروی بزرگ می شدیم و از همه چیز نفرت داشتیم. اما او اصلا اینطور نبود. یک حرف او را خیلی خوب به یاد دارم که می گفت: «آنها هم مثل ما کار می کنند، فقط آنها را به جنگ فرستاده اند».
ولادیمیر پوتین در پایان می گوید: و من این کلمات را از کودکی به خاطر دارم.
منبع: اسپوتنیک
