«اوباما» و «پوتین» پشت درهای بسته گفت‌وگو کردند

ساعت 24-شاید باید ابتدا سخنان ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه را در صحن علنی مجمع عمومی سازمان‌ملل می‌شنیدیم تا دریابیم چرا باراک اوباما، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، بیش از ۴۰ دقیقه و در پیشگاه رهبران حاضر و غایب جهانی به تنها کاری که پرداخت، دفاع از سیاست‌های پیشین کشورش در قبال بحران‌های ریزودرشت بین‌المللی بود.

div align="justify">شاید باید ابتدا سخنان ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه را در صحن علنی مجمع عمومی سازمان‌ملل می‌شنیدیم تا دریابیم چرا باراک اوباما، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، بیش از ٤٠ دقیقه و در پیشگاه رهبران حاضر و غایب جهانی به تنها کاری که پرداخت، دفاع از سیاست‌های پیشین کشورش در قبال بحران‌های ریزودرشت بین‌المللی بود. البته حالت تدافعی اوباما بیش از همه مدیون پیشنهاد داوطلبانه و تعجب‌برانگیز همتای روس او برای همکاری نظامی در سوریه بود؛ ابتکاری که در سایه شکست مفتضحانه راهبرد ائتلاف به رهبری ایالات‌متحده در تضعیف و سپس نابودی داعش، اکنون کاخ سفید را بر سر دوراهی حفظ دولت دمشق یا استمرار ستیزه‌جویی‌هایی تروریستی قرار داده است. بااین‌حال، به‌نظر می‌رسد قضیه تا حدودی پشت درهای بسته حل‌وفصل شده است.
رهبران دو کشور در حالی روز دوشنبه و تنها ساعاتی پس از سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان‌ملل، با یکدیگر دیدار کردند که مسکو مدعی است دو کشور به زمینه‌های مشترک جدیدی برای مبارزه با گروه تروریستی داعش دست یافته‌اند. پوتین و اوباما که روز دوشنبه برای اولین‌بار در دو سال گذشته و پس از جدایی کریمه و آغاز جنگ داخلی در شرق اوکراین، با یکدیگر دیدار کردند، البته مطابق انتظارات نتوانستند پیرامون نقش بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه، در آینده سیاسی آن کشور به توافق برسند.
این در حالی است که ولادیمیر پوتین در گفت‌وگو با خبرنگاران خاطرنشان کرده با وجود تمامی اختلاف‌نظرها، دو کشور در سطحی ابتدایی به توافق رسیده‌اند تا سازوکارهایی مناسب برای تقویت همکاری‌های دوجانبه در جنگ با تروریست‌های داعش بیابند. رئیس‌جمهوری روسیه در شرایطی از تفاهم دو کشور برای گسترش و شدت‌بخشی به تحرکات نظامی و اطلاعاتی در سطحی دوجانبه سخن گفته و اعلام کرده کشورش در حال بررسی موضوع حملات هوایی علیه مواضع داعش در سوریه، آن هم فقط در صورت تأیید سازمان‌ملل است که سرگئی لاوروف، وزیر خارجه آن کشور، نیز روز گذشته و در سخنانی، آغاز همکاری‌ وزارتخانه‌های دفاع و خارجه دو کشور را اصلی‌ترین نتیجه دیدار روز دوشنبه پوتین با همتای آمریکایی خود دانسته است.
این دیپلمات ارشد روسی که با شبکه تلویزیونی راشاتودی گفت‌وگو می‌کرد، مذاکرات روز دوشنبه را بسیار سازنده خوانده و مدعی شد رئیس‌جمهوری آمریکا سخنان پوتین در صحن علنی سازمان‌ملل را به‌درستی شنیده و بدان پاسخ داده است. او ضمن اشاره به این واقعیت که هر دو کشور شکست داعش را هدف مشترک خود دانسته و به‌شدت مصمم هستند تا مانع از موفقیت این گروه تروریستی شوند، مذاکرات روز دوشنبه را نه معطوف بر برپایی یک ائتلاف نظامی در معنای سنتی آن، بلکه تلاشی به منظور یافتن هرگونه امکانی برای همکاری نزدیک دو کشور در رویارویی با بحران‌های کنونی بین‌المللی و در رأس آن، حمام خون سوریه داشت؛ تلاشی که به گفته لاوروف، به وزارتخانه‌های دفاع و خارجه دو کشور محول شده تا با تشخیص شیوه‌ها و سازوکارهایی مشخص، تحقق هدف مشترک این دو قدرت سنتی را بیش از گذشته قابل دسترس‌ کنند. همچنین رهبران دو کشور در حالی توافق کرده‌اند مذاکرات دوجانبه را تا رسیدن به موضعی مشترک در قبال بحران سوریه ادامه دهند که برخی دیگر از مقامات اروپایی نیز این روزها وقتی صحبت از کرملین به میان می‌آید، نرم‌تر از پیش سخن می‌گویند. «دیوید کامرون»، نخست‌وزیر بریتانیا، یکی از این مقامات اروپایی است که در گفت‌وگو با روزنامه وال‌استریت ژورنال، از آمادگی خود برای همکاری با سوریه در مبارزه با داعش خبر داده و خاطرنشان کرده بهترین راه برای هم‌سفره‌شدن با کرملین، تمرکز بر اهداف بلندمدت در جنگ با خشونت و افراط‌گرایی است. دراین‌میان، اما فرانسوا اولاند، رئیس‌جمهوری فرانسه، سرسخت‌تر از همتای بریتانیایی خود می‌نماید. او ضمن تأکید بر این نکته که همکاری با رژیم بشار اسد، یک راهبرد از پیش شکست‌خورده است، اعلام کرده باید با روسیه و دیگر کشورهای منطقه که تمایل دارند بخشی از راهکار سوریه باشند، همکاری کرده و به آنان توضیح دهیم مسیر حل بحران از شخص بشار اسد نمی‌‌گذرد.
با تمام این اوصاف و به همان میزان که افق پیش‌روی همکاری‌های بین‌المللی در سوریه مبهم است، شکست دولت‌های غربی در دو جبهه مبارزه با داعش و منزوی‌کردن روسیه واضح و روشن است.
درنتیجه جای تعجب نیست رئیس‌جمهوری روسیه اکنون چنان ابتکار عملی یافته است که کاخ سفید را ناچار به تصمیم‌گیری در قبال ترمیم پل‌های شکسته پیشین بین دو کشور کرده است؛ بزنگاهی حساس و سرنوشت‌ساز که شاید بیش از همه در میهمانی شام سازمان‌ملل و چهره‌های سنگی دو رهبری نمود یافت که شانه‌به‌شانه یکدیگر، گویی دستان دراز‌شده دیگری را پس می‌زدند.

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: