سیاست متفقین در دومین جنگ جهانی
اتفاق موقت ضد-آلمان در آغار جنگ (۱ سپتامبر ۱۹۳۹)شامل فرانسه، لهستان، بریتانیای کبیر و اندکی بعد قلمرو همسود (کانادا، استرالیا، زلاندنو، نیوفاندلند و آفریقای جنوبی) میشد.[۱] اتحاد جماهیر شوروی ابتدا در کشمکش بین متفقین و قدرتهای محور بی طرف باقیمانده بود و حتی با آلمان طی قرارداد عدم تجاوز در تهاجم نظامی شوروی به لهستان همکاری کرد، نهایتاً شوروی بعد از مورد تهاجم قرار گرفتن از سوی آلمان و متحدانش در عملیات بارباروسا، ژوئن ۱۹۴۱ به متفقین پیوست. ملحق شدن ایالات متحده دسامبر ۱۹۴۱ بعد از حمله به پرل هاربر توسط ژاپنیها، اتفاق افتاد. بطویکه از ۱۹۴۲، «بیگ تری» رهبران بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی، و ایالات متحده آمریکا سیاستهای متفقین را تنظیم میکردند؛ روابط مابین بریتانیا و ایالات متحده بطور ویژه نزدیک بود، اندکی بعد فرانسه تبدیل به شریک نخست بریتانیا شد، این مهم با حل و فصل آنتانت کوردیال بدست آمد و در واقع پسایند سقوط فرانسه بود، با این وجود این آخرین فرصت بود تا اتحاد انگلیسی-فرانکی به آرمانی دست نیافتنی تبدیل نشود. دیگر متفقین کلیدی شامل چین، راج بریتانیا (هند)، هلند، نروژ، یوگوسلاوی و همچنین فرانسهٔ آزاد میشدند؛ تعداد دیگری نیز وجود داشت. آنها خودشان را «ملل متحد» مینامیدند (و در ۱۹۴۵ سازمان ملل متحد نوین را ایجاد کردند)
