ساعت ٢٤بررسی می کند
وزیرشدن : حس خوب یا قدرت زیاد یاخدمت؟
ساعت 24-این روزها شمار کسانی که علاقمندی خود را به صورت پیدا وپنهان برای تصدی وزارت خانه های دولت دوازدهم نشان می دهند کم نیست . خبرنگاران رسانه های گوناگون به چشم می بینند که افرادی از آنها کمک می خواهند تا آنها به رییس جمهور، به شکل متخصصان کارآمد معرفی شوند.
دراین میان حتی کسانی که سالهاست سن باز نشستگی را پشت سر گذاشته اند نیز دیده می شوند . از طرف دیگر این روزها شاهد برگشت مساله حقوق های نجومی به رسانه ها هستیم که قصد دارند راه پرداخت حقوق های بالا به مدیران ارشد را مسدود کنند . محمد باقر نوبخت رییس سازمان برنامه و بودجه می گوید که سقف پرداخت مزد به بالاترین مقامهای ا جرایی هیجده میلیون تومان تعیین شده است . از طرف دیگر شاهد هستیم که برخی وزیران دولت یازدهم مثل بیژن زنگنه وزیر نفت ، محمد رضا نعمت زاده وزیر صنعت ، عباس آخوندی وزیر مسکن و...از سوی مخالفان، زیر شدیدترین فشارها قرار دارند . مخالفان سیاسی دولت حسن روحانی هر روز دهها وصدهها خبر انتقادی علیه وزیران تهیه و توزیع می کنند . حقوق اندک در مقایسه با مزدهای بیرون از دولت سودهای کلان تجارت و سرمایه گذاری در بانک ها و فشار سیاسی مخالفان دو سنک راه برای وزیر شدن هستند ، اما با این همه ،تلاش افراد و احزاب برای اینکه خودشان یا هم حزبی شان وزیر شود کم نمی شود .چرا چنین وضعی وجود دارد ؟ وزیر شدن چه حسی دارد و یا اینکه وزیر شدن چه منافع مادی دارد که برای به دست آوردن این منصب تلاش های پیدا و پنهان گسترده ای را شاهد هستیم ؟ روان شناسان اجتماعی باوردارند که قدرت طلبی و پز دادن و نشان دادن قدرت در ذات افراد وجود دارد و برخی افراد برای ارضای احساس قدرت خواهی اقدام برای به دست آوردن منصب وزارت را با وجود دشواری ها رها نمی کنند . این روانشناسان می گویند احساس داشتن قدرت که البته در ایران به دلیل منابع قابل توجه در اختیار وزیر اندازه بزرگی دارد و این می تواند بستر ساز قدرت خواهان باشد. وزیران در هر بخش مثل کشاورزی ، فرهنگ ، بهداشت ؛ دفاع و صنعت بالا ترین قدرت اجرایی هستند و همه زیر دستان شامل معاونان ، مدیران کل ، مشاوران و کارشناسان نسبت به حرف وزیر حرفی نمی زنند و همین مساله منجر به رضایت خاطر می شود. اما غیر از این ، مزیت های مادی که نصیب یک وزیر می شود نیز گسترده ، ژرف و دراز مدت است . فردی که برای نخستین بار به کابینه راه می یابد و لباس وزارت بر تن می کند تا آخر دوران فعالیت کاری اش خود را در مقامهای بالا تر از اندازه استاندارد می بیند . یک فرد وزیر دو دوره بعدی حداقل معاون می شودیا به منصب مشاورت می رسد و همه اینها یعنی نزدیکی به قدرت . وزیران در جمهوری اسلامی ایران در مقام بالاترین قدرت اجرایی اطلاعات گسترده ای از تحولات مربوط به پول ، ارز ، تعرفه گمرکی ، واردات یا ممنوعیت واردات ؛ صادرات و ممنوعیت های صادراتی ،طرحهای عمرانی شهری ، جاده سازی ،آمدن و رفتن شرکتهای خارجی و ... دارند که هر کدام از این اطلاعات انحصاری ارزش فراوانی در بازار دارد . یک وزیر با حسن نیت ممکن است در یک محفل کارشناسی یا یک محفل کاری خارج از دستور اصلی حرفی بزند که از آن اطلاعات تازه ای بیرون آید . به طور مثال اگر وزیری بداند که قرار است واردات آهن ممنوع شود و این اطلاع را در جایی نقل کنند ، دارندگان آهن صبر می کنند تا این ممنوعیت اعمال شود آنگاه کالای خود را با قیمت بالاتر عرضه می کنند . وزیران درایران علاوه براینکه خود را تا آخر دوره کاری بیمه می کنند فرزندان ، اعضای فامیل ، آشنایان خود را نیز می توانند در شرایط مناسب شغلی و درآمدی قرار دهند . وزیران ایران می توانند فقط با یک تصمیم به یک پیمانکار سود برسانند و یک پیمانکار را از سود بی نصیب بگذارند .و...سفرهای خارجی نیز مزیتی است که نصیب وزیران می شود و انگیزه های وزیر شدن را افزایش می دهد اما از همه اینها مهمتر این است که وزیران ایران هرگز به دلیل ناکار آمدی مورد پرسش و محاکمه قرار نمی گیرند . در این وضعیت آیا شما هم وسوسه وزیر شدن نخواهید داشت ؟
یک نظر دیگر اما این است که وزیران در ایران به دلایل در پیش گفته شده برای پیشرفت کشور و تلاش برای بهبود وضع شهروندان حاضر شده اند این منصب را بپذیرند .
یک نظر دیگر اما این است که وزیران در ایران به دلایل در پیش گفته شده برای پیشرفت کشور و تلاش برای بهبود وضع شهروندان حاضر شده اند این منصب را بپذیرند .
