نقش حاشیه ای ایران در بانک سرمایه گذاری آسیایی
منافع ملی مخدوش نشود
ساعت 24-رهبران حزب کمونیست چین در دهه های اخیر راه های تازه ای برای به چالش کشیدن غرب و آمریکا پیدا کرده اند و از آنها برای نشان دادن قدرت خود استفاده می کنند چینی ها پس از آنکه آفریقا را به عنوان یکی از پایه های رشد قدرت خود انتخاب و سرمایه گذاری در آن را توسعه دادند و پس از مشارکت نیرومند در آمریکای لاتین به فکر تاسیس نهادهای مالی و پولی افتاده اند ایران نیز به دلیل اینکه نظام مالی غرب را بر روی خود بسته می بیند تلاش میکند که در آن نهادها حاضر باشد.
بانک سرمایه گذاری زیر ساخت آسیا که با سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری توسط چین پایهگذاری شد با سرعت با اقبال سایر کشورها مواجه شده است. براساس ارقام ارایه شده از سوی این نهاد ۱۰ کشور شامل چین، هند، روسیه، کره جنوبی ، استرالیا، اندونزی ، ترکیه ،عربستان، ایران و تایلند ۷۵ میلیارد سرمایه گذاری این نهاد را به خود اختصاص داده اند که سهم ایران ۱.۶ میلیارد دلار است. ۲۵ میلیارد دلار دیگر از سرمایه این نهاد را آلمان ، فرانسه، برزیل، بریتانیا، ایتالیا، اسپانیا، هلند، لهستان، سوییس و مصر تامین کرده اند.
محسن شریعتی نیا پژوهشگر مرکز تحقیقات استراتژیک در گزارش تازه ای که برای این مرکز تهیه کرده مینویسد: حق رای ایران چندان تعیین کننده نیست و احتمالا در آینده بیشتر به عنوان بازیگر حاشیه ای به ایفای نقش خواهد پرداخت . ممکن است کارشناسان مالی کشور به عمد این نقش را برای کشور تعریف کرده باشند یا مهمتر از آن کشور از منابع مالی لازم برای سرمایه گذاری بیشتر برخوردار نباشد که در این صورت نمیتوان سخن متفاوتی گفت.
اما اگر این نقش آفرینی حاشیه ای به دلیل بی توجهی یا رویکردهای غرب گرایانه بوروکراسی اقتصادی کشور صورت گرفته باشد، به منافع ملی خدشه وارد شده است ایران کشوری است که نظام مالی غرب که حالتی انحصاری دارد کاملا به روی آن بسته شده است بنابراین منطقی است که چنین کشوری برای دست یابی به موقعیتی برتر در چنین ابتکاراتی تلاش های همه جانبه ای صورت دهد و به بیان معروف خود را به آب و آتش بزند تا بلکه روزنه های جدیدی برای کشور باز شود دقت در سرمایه اولیه به عنوان کشوری که تحت تحریم قرار دارد ونیز سرمایه کشورهایی چون هند و ترکیه که نظام مالی غرب کاملا به روی آنان باز است توجه ویژه این کشورها به این ابتکار را نشان می دهد.
افزون بر این ، حضور فعالانه و تعیین کننده در این گونه ابتکارات به تامین منافع کشور در تنظیم بین المللی در حال شکل گیری کمک شایانی خواهد کرد. ایران کشوری است که از یک سو بیشترین آسیب ها را از نظام بینالملل غربمحور متحمل شده و از دیگر سو بالاترین حجم گفتار را در مورد ضرورت ایجاد نظم جدید بینالمللی تولید کرده است اما در عمل و در روند شکل گیری نهادهایی که به نوعی کاتالیزور روند چند قطبی شدن به شمارمی آیند عملکرد کشور ضعیف بوده است.
این بانک و ابتکاراتی چون کمربند اقتصادی جاده ابریشم را نه به عنوان طرح هایی اقتصادی بلکه به عنوان کنشهایی ژئوپولیتیک که به تسریع روند چند قطبی شدن نظام جهانی کمک می کنند باید در نظر گرفت و در این چهارچوب در قبال آنها واکنش نشان داد به دیگر سخن این نهادها نشانه های اولیه سربرآوردن جهانی جدیدند، جهانی که ایران نباید در حا شیه آن قرار گیرد.
محسن شریعتی نیا پژوهشگر مرکز تحقیقات استراتژیک در گزارش تازه ای که برای این مرکز تهیه کرده مینویسد: حق رای ایران چندان تعیین کننده نیست و احتمالا در آینده بیشتر به عنوان بازیگر حاشیه ای به ایفای نقش خواهد پرداخت . ممکن است کارشناسان مالی کشور به عمد این نقش را برای کشور تعریف کرده باشند یا مهمتر از آن کشور از منابع مالی لازم برای سرمایه گذاری بیشتر برخوردار نباشد که در این صورت نمیتوان سخن متفاوتی گفت.
اما اگر این نقش آفرینی حاشیه ای به دلیل بی توجهی یا رویکردهای غرب گرایانه بوروکراسی اقتصادی کشور صورت گرفته باشد، به منافع ملی خدشه وارد شده است ایران کشوری است که نظام مالی غرب که حالتی انحصاری دارد کاملا به روی آن بسته شده است بنابراین منطقی است که چنین کشوری برای دست یابی به موقعیتی برتر در چنین ابتکاراتی تلاش های همه جانبه ای صورت دهد و به بیان معروف خود را به آب و آتش بزند تا بلکه روزنه های جدیدی برای کشور باز شود دقت در سرمایه اولیه به عنوان کشوری که تحت تحریم قرار دارد ونیز سرمایه کشورهایی چون هند و ترکیه که نظام مالی غرب کاملا به روی آنان باز است توجه ویژه این کشورها به این ابتکار را نشان می دهد.
افزون بر این ، حضور فعالانه و تعیین کننده در این گونه ابتکارات به تامین منافع کشور در تنظیم بین المللی در حال شکل گیری کمک شایانی خواهد کرد. ایران کشوری است که از یک سو بیشترین آسیب ها را از نظام بینالملل غربمحور متحمل شده و از دیگر سو بالاترین حجم گفتار را در مورد ضرورت ایجاد نظم جدید بینالمللی تولید کرده است اما در عمل و در روند شکل گیری نهادهایی که به نوعی کاتالیزور روند چند قطبی شدن به شمارمی آیند عملکرد کشور ضعیف بوده است.
این بانک و ابتکاراتی چون کمربند اقتصادی جاده ابریشم را نه به عنوان طرح هایی اقتصادی بلکه به عنوان کنشهایی ژئوپولیتیک که به تسریع روند چند قطبی شدن نظام جهانی کمک می کنند باید در نظر گرفت و در این چهارچوب در قبال آنها واکنش نشان داد به دیگر سخن این نهادها نشانه های اولیه سربرآوردن جهانی جدیدند، جهانی که ایران نباید در حا شیه آن قرار گیرد.
