حمایت واقعی از کارگران
اتحادیه های کارگری درایران بیشتر از هرکشوردیگری اتحادیه هایی برساخته سیاست و دولت ها هستند و در انتخاب رهبران نهادهای کارگری قاعده های دموکراتیک رعایت نمی شود و برخی از نهادها را می شناسیم که چندین دهه است درآنها انتخابات آزاد برگزار نشده است . اتحادیه های کارگری در بهترین حالت وبرای اینکه بتوانند از نظر مزدی از کارگران حمایت کنند بایدعرضه کار را در هر صنعت و فعالیت گونه ای تنظیم کنند که نرخ مزد را پایین نیاورند . در صورتی که این اتحادیه به رفتارهای انحصارگرایانه اقدام نکنند و عرضه کار افزایش یابد مزدها پایین می آید و این به زیان شاغلان است و باعث از دست رفتن رای و محبوبیت می شود. اتحادیه های کارگری هرگز به این نمی اندیشند که باید برای افراد جویای کار راه بازشود و شاید آنها حاضر باشند بامزدهای کمتر شاغل باشند تا اینکه هیچ در آمدی نداشته باشند. نهادهای کارگری نشان داده اند با تهدید و ارعاب کارفرمایان و دادن امتیاز به دولت است که می توانند به حیات خود ادامه دهند.
برخی از گروههای روشنفکری در ایران و سایر کشورها درحالی که هرگز از دسترنج خود نان نخورده و با جعل عناوین خود ساخته از دولتها کمک واعتبار می گیرند و مثلا فیلم می سازند یا کتاب می نویسند یا تاتر درست می کنند نیز نشان داه اند درکی از واقعیتهای زندگی اقتصادی ندارند و با بزرگ نمایی های بیهوده و نوشتن و سخن گفت های بی فایده برتضادها دامن زده و نان خودرا از این راه چرب می کنند.
بهترین خدمتی که نهادهای کارگری ،نهاد دولت و روشنفکران به کارگران می توانند کنند کدام است؟ واقعیت این است که دولت ها با دستکاری عمدی در حجم پول در گردش جامعه با هدف کسب محبوبیت سیاسی عموما خالق تورم های شتابان می شوند. وقتی تورم شتاب می گیرد، نوعی سرگیجه در جامعه تصمیم سازان پدیدار می شود. به این معنی که دولت ها تحت فشارهای جامعه کارگری و به ویژه نهادهای کارگری و روشنفکری اقدام به افزایش پرشتاب مزدها می کنند تا جبران تورم شود و خود این کار بر ابعاد تورم می افزاید و مارپیچ افزایش مزد- تورم جامعه کارگری را آسیب پذیرتر می کند.
بهترین خدمتی که دولت ها می توانند به کارگران کنند این است که دست از ولخرجی برداشته و شهوت مصرف را در درون خود حبس کرده و مانع از رشد تورم شوند. تثبیت یا مهار- نرخ تورم در اندازه های پایین به معنای حفظ قدرت خرید کارگران است که بالاترین خدمت به آنها به شمار می آید.نهادهای کارگری نیز برای اینکه به کارگران خدمت کنند بهتر است به جای دامن زدن به دامنه ستیز آنها با سرمایه و سرمایه داران و صاحبان صنعت و تولید، راه همزیستی مسالمت آمیز را هموار کنند تا کیک تولید بزرگ تر شود و از کیک بزرگ سهم بیشتری به کارگران برسد.
