سه فیلم با یک بلیت
2-نفس & نرگس آبیار& را بیشتر حدیث نفس دیدم؛ فیلمی که فاقد جذابیت و کشش برای جلب مخاطب بود و حتما این بخش را در اکران عمومی اش خواهد دید. روایت تاریخ از منظر یک دختر شاید ایده جالب بودی اما برای همراه کردن مخاطب و کشاندن شان به سالن های سینما فاقد عناصر انگیزه بخش است. این فیلم برای مخاطب سینما کشدار و بسیار طولانی بود و اگر چنانکه نرگس آبیار وعده داده قرار به ساخت سریال تلویزیونی آن هم باشد، باید برای ریتم و مدتش چاره اندیشی اساسی کرد؛ همین ضربآهنگ کند و قصه کشدار سبب شد خبرنگاران نتوانند تا پایان فیلم را تاب آورند و متاسفانه خانم آبیار در نشست خبری پس از فیلم از اهالی رسانه و عوامل سینما طوری یاد کرد که در زمان پخش فیلم ایشان همه به دنبال فیش غذا و... رفتند و به فیلم بی توجهی شده است ، البته دوستی هم بسیار خوب پاسخ داد که این فیلم در همان ساعت و شرایطی پخش شد که فیلم «ابد و یک روز » اکران شد و اهالی رسانه نیز همان ها بودند. این اهالی رسانه همان هایی هستند که سال گذشته از فیلم ارزشی «شیار 143 » بسیار گفتند و آن را در زمره یکی از بهترین فیلم های جشنواره سی و سوم خواندند . خانم آبیار لطفا دوباره «نفس » را با دقت ببینید .
3-آبنبات چوبی یادش نبود تماشاگر حرفه ای امروز می داند آرام ترین و مهربان ترین شخصیت فیلم همان قاتل است؛ محمد حسین فرح بخش که بعد سالیان دراز تهیه کنندگی با فیلم« زندگی خصوصی» پیش روی سینماروها جلب توجه کرد، در اثر تازه اش به فرار دختران جوان از خانه و البته خیانت پرداخته که مانند «مستانه» فیلم سال قبلی اش در حد یک هشدار پیش پاافتاده باقی مانده است؛ سوژه هایی که به نظر باید برای مخاطب ایرانی جذاب باشند اما چون در سطح می ماند و به عمق نمی رود مورد توجه قرار نمی گیرد؛ استفاده از رضا عطاران در نقش قاتل و آشنایی زدایی از چهره کمدین او شاید برگ تازه فرح بخش است که البته انتخاب خوبی هم از آب در نیامده و شاید با انتخاب دیگری کارگردان کمی از مصنوعی بودن فضا می کاست و محیطی قابل لمس تر را به مخاطب القاء می کرد . فرح بخش با حضور «رضا عطاران » به دنبال گیشه بوده ولی به این موضوع دقت نکرده که شاید نام عطاران عده را به سینما بکشاند ولی هنوز تاثیر گذارترین تبلیغ در جامعه ما تبلیغ دهان به دهان است و فیلم در این مرحله بسیار کم می آورد . سحر قریشی هم در نقش نگین یکی از بد ترین و تصنعی ترین بازی های خود را به نمایش گذاشت .
مخاطبانی که مصاحبه خانم قریشی با «رضا رشید پور » را دیده باشند کاملا از این لحن بچه گانه و لوس حرف زدن قریشی آگاهند چون در آن مصاحبه هم چند باری شاهد اینگونه حرف زدن خانم قریشی بودیم که ظاهرا از مدل های رفتاری ایشان نشات می گیرد ولی تکرار مداوم این لحن در فیلم بیشتر مخاطب را زده می کندتا جذب . از انتخاب های خوب فرح بخش می توان به موسیقی «آریا عظیمی نژاد» اشاره کرد که در فیلمی که نماهای ،هنرپیشه ها ،فضا و داستان هیچ کشش و دلهره ای را به مخاطب نمی دهند تنها صدای ساز عظیمی نژاد یک اتفاق مهم را خبر می دهد .
