آقای علی کریمی، لطفا حیا کن!
پرده دوم/ چند سالِ پیش علی کریمی در مقابلِ کره جنوبی قرار گرفت. علی کریمی از معدود بازیکنایی بود کـه در بینِ دو نیمه با فشارها و تماسهای مکررِ وزارتِ ورزش و سیاسیون «مچبند» را از دو دستانش برنچید. مچبندهایی که شبیه به یک فریاد بود.شبیه به همان تبعیدی که او را راهی تبریز کرد؛ شبیه به تهمتِ روزه خواری؛ شبیه به راه ندادنش به خانه اش و آواره کردنش؛ شبیه به آن روزی که پیراهنِ استیل آذین را از تن در آورد و به هوا پرتش کرد؛ شبیه به همان روزی که برایش با اشک یک جمله ی تکان دهنده میخواندند «علی فقط کـریمی»
پرده سوم/ هفت سالِ پیش «اشکان» از دانشگاه به خانه بازگشت. «اشکانِ زیبارو» میخواست کـنارِ مردمش باشد.حتی در لابلای آن شلوغی و دلواپسی های مادر هم چاره نبود؛ اشکان میخواست کنارِ مردم بایستد؛ سینه کوچکِ اشکانِ تکواندوکار تحملِ «آپچاگی» را داشت ولی تحملِ رگبارِ را نه.
پرده آخر/ «علی جان؛ اشکان عاشقِ شما بود» و گریه های علی کریمی. چندروز بعد با همه مخالفت ها و تهدیدها؛ علی کریمی پیراهنِ «شالکه ی آلمان» را با امضای خودش به خانه ی اشکان فرستاد و روی آن پیراهن نوشت: «تقدیم به اشکان سهرابی که همیشه برای ما زنده خواهد ماند»
گاهی «مردمی بودن» خیلی پست ها و رکوردها را به غارت میبرد؛ گاهی باید بخاطرِ آبی هایی که عاشقانه دوستت دارند و فراموش کردند تو جانت را برای پرسپولیس میدهی از کل کل ها «حیا کنی»؛ گاهی کارهایی با سرعتِ نور میبرتت به اعماقِ قلبِ مردم ... حتی قلب های آبی
شقایق اشک ریز
آی اسپورت
