طنز تلخ بهترین
ساعت24- اینجا آسیاست. یک قاره دور افتاده و البته عقب مانده در فوتبال. قارهای که اگرچه از منظر بعد مسافت نزدیکترین قاره به اروپای توسعه یافته است و به نوعی همسایه قاره سبز محسوب میشود اما از این همسایگی و قرابت، حتی قطرهای از دریای پیشرفت فوتبال اروپا به برهوت لم یزرع آسیا نرسیده.
قارهای که در آن به جای تکنولوژی، تمدن و روزآمدی، واژههایی چون جنگ، فقر و البته تحجر سکه رایجی دارد. گویی دروازه اروپا به سوی آسیا یک تابلوی ورود ممنوع بزرگ دارد و حتی شمیم دستاوردهای قاره سبز به قاره پهناور نمیرسد.
مصداق عینی این ارتجاع و این واپس گرایی را میتوان در فوتبال دید. سرزمینی که بی تردید در میان 5 قاره عقب ماندهترین و نازلترین فوتبال را دارد و تا امروز حتی نتوانسته خود را به استانداردهای حداقلی فوتبال دنیا نزدیک کند. کره و ژاپن بی تردید پیشروترین کشورهای آسیا در اغلب پدیدهها از جمله فوتبال هستند اما این دو نماد توسعهیافتگی فوتبال آسیا نیز فاصله چند صد کیلومتری با رقبای قاره همجوار و حتی قارههای دیگر دارند و این فاصله در ویترین جام جهانی به عریانی رو میشود.
این واپس گرایی و عقب ماندگی را میتوان در تمامی ارکان فوتبال قاره از رقابتهای باشگاهی گرفته تا تشکیلات حاکم بر ای اف سی به وضوح لمس کرد. تشکیلاتی که یکی از دلایل اصلی عقبماندگی فوتبال قاره پهناور محسوب میشود و به نوعی پایهریزی تمامی مشکلات در این تشکیلات عریض و طویل و البته بی کفایت پایه ریزی شده.
انتخابات بهترینهای آسیا در هر سال اوج این بی کفایتی و بی هنری متولیان فوتبال آسیا را به رخ میکشد. مراسمی که در قارههای مختلف با شکوه و جبروت و زرق و برق فراوانی برگزار میشود و حکم پیشانی فوتبال قاره را دارد اما در آسیا بدل به ملعبهای برای خیمه شب بازی متولیان بی کفایت و فاسد کنفدراسیون فوتبال آسیا شده. جایی که گویی واژه «بهترین» هیچ اعتبار و معنایی ندارد و مترادف با انتخاب بی نام و نشانها است. اتفاقی که نزدیک به یک دهه در فوتبال قاره مرسوم شده و تک ستارههای بزرگ قاره به جرم موفقیت و بازی در اروپا از تصاحب توپ طلا محروم میشوند تا مشتی بی سر و پای درجه 3 بوسه نامشروع به توپ طلا بزنند.
کنفدراسیون فوتبال آسیا اما امسال شاهکار خود را کامل کرده و به بهانه مضحک صرفه جویی، چند جایزه اصلی و مهم از جمله داور سال و تیم فوتسال و فوتسالیست سال را از سبد جایزهها خارج کرده. طنز تلخ مراسم بهترینهای سال آسیا زمانی کامل میشود که فدراسیون فوتبال ایران به رغم دستاوردهای قابل توجه در همه عرصهها و موفقیت در همه ردهها حتی در میان فدراسیونهای برتر سال قرار نگرفته و بدتر از آن تیم ملی فوتبال ایران به رغم درخشش خیره کننده در یک سال اخیر که با حضور ثابت در رنک اول آسیا در ردهبندی جهانی و بردهای سریالی برابر رقبای آسیایی در مقدماتی جام جهانی و صدرنشینی مطلق در گروه خود، در جمع تیمهای برتر سال جایی ندارد.
در چنین ملغمهای اساسا اینکه انتظار داشته باشیم ستارهای چون علیرضا جهانبخش با گل و پاسهای گل هفتگیاش در ترکیب آلکمار نامش در میان کاندیداها قرار بگیرد و یا سردار آزمون مهاجم ثابت روستوف به پاس درخشش و گلهای هیجان انگیزش به ویژه در لیگ قهرمانان اروپا نامش در لیست پدیدههای آسیا جای داشته باشد، انتظاری عبث و بیهوده است.
اینجا در آسیا سالهاست کسی فوتبال تماشا نمیکند و همه چیز با معیار پول و لابی سنجیده میشود. اینجا آسیاست، جغرافیای جبر و البته فساد سازمان یافته. پس شاید بهتر باشد همان تصمیمی را بگیریم که فدراسیون فوتبال گرفت؛ تحریم مراسم مضحک مرد سال آسیا. بهترین واکنشی که در تمام این سالها از فدراسیونفوتبال دیده بودیم.
مصداق عینی این ارتجاع و این واپس گرایی را میتوان در فوتبال دید. سرزمینی که بی تردید در میان 5 قاره عقب ماندهترین و نازلترین فوتبال را دارد و تا امروز حتی نتوانسته خود را به استانداردهای حداقلی فوتبال دنیا نزدیک کند. کره و ژاپن بی تردید پیشروترین کشورهای آسیا در اغلب پدیدهها از جمله فوتبال هستند اما این دو نماد توسعهیافتگی فوتبال آسیا نیز فاصله چند صد کیلومتری با رقبای قاره همجوار و حتی قارههای دیگر دارند و این فاصله در ویترین جام جهانی به عریانی رو میشود.
این واپس گرایی و عقب ماندگی را میتوان در تمامی ارکان فوتبال قاره از رقابتهای باشگاهی گرفته تا تشکیلات حاکم بر ای اف سی به وضوح لمس کرد. تشکیلاتی که یکی از دلایل اصلی عقبماندگی فوتبال قاره پهناور محسوب میشود و به نوعی پایهریزی تمامی مشکلات در این تشکیلات عریض و طویل و البته بی کفایت پایه ریزی شده.
انتخابات بهترینهای آسیا در هر سال اوج این بی کفایتی و بی هنری متولیان فوتبال آسیا را به رخ میکشد. مراسمی که در قارههای مختلف با شکوه و جبروت و زرق و برق فراوانی برگزار میشود و حکم پیشانی فوتبال قاره را دارد اما در آسیا بدل به ملعبهای برای خیمه شب بازی متولیان بی کفایت و فاسد کنفدراسیون فوتبال آسیا شده. جایی که گویی واژه «بهترین» هیچ اعتبار و معنایی ندارد و مترادف با انتخاب بی نام و نشانها است. اتفاقی که نزدیک به یک دهه در فوتبال قاره مرسوم شده و تک ستارههای بزرگ قاره به جرم موفقیت و بازی در اروپا از تصاحب توپ طلا محروم میشوند تا مشتی بی سر و پای درجه 3 بوسه نامشروع به توپ طلا بزنند.
کنفدراسیون فوتبال آسیا اما امسال شاهکار خود را کامل کرده و به بهانه مضحک صرفه جویی، چند جایزه اصلی و مهم از جمله داور سال و تیم فوتسال و فوتسالیست سال را از سبد جایزهها خارج کرده. طنز تلخ مراسم بهترینهای سال آسیا زمانی کامل میشود که فدراسیون فوتبال ایران به رغم دستاوردهای قابل توجه در همه عرصهها و موفقیت در همه ردهها حتی در میان فدراسیونهای برتر سال قرار نگرفته و بدتر از آن تیم ملی فوتبال ایران به رغم درخشش خیره کننده در یک سال اخیر که با حضور ثابت در رنک اول آسیا در ردهبندی جهانی و بردهای سریالی برابر رقبای آسیایی در مقدماتی جام جهانی و صدرنشینی مطلق در گروه خود، در جمع تیمهای برتر سال جایی ندارد.
در چنین ملغمهای اساسا اینکه انتظار داشته باشیم ستارهای چون علیرضا جهانبخش با گل و پاسهای گل هفتگیاش در ترکیب آلکمار نامش در میان کاندیداها قرار بگیرد و یا سردار آزمون مهاجم ثابت روستوف به پاس درخشش و گلهای هیجان انگیزش به ویژه در لیگ قهرمانان اروپا نامش در لیست پدیدههای آسیا جای داشته باشد، انتظاری عبث و بیهوده است.
اینجا در آسیا سالهاست کسی فوتبال تماشا نمیکند و همه چیز با معیار پول و لابی سنجیده میشود. اینجا آسیاست، جغرافیای جبر و البته فساد سازمان یافته. پس شاید بهتر باشد همان تصمیمی را بگیریم که فدراسیون فوتبال گرفت؛ تحریم مراسم مضحک مرد سال آسیا. بهترین واکنشی که در تمام این سالها از فدراسیونفوتبال دیده بودیم.
ایران ورزشی
