مرکز ملی مطالعات جهانی شدن گزارش داد:
قدرت پول در سیاست گذاری ها
ساعت24- مرکز ملی جهانی شدن طی آخرین گزارش خود از آینده پیش روی اقتصاد جهان به بررسی قدرت پول در سیاست گذاری ها اشاره کرده و نوشت:اگر فرایند همگرایی موفقیت آمیز انجام پذیرد، اندازه اقتصاد جهانی در ۲۰ یا ۳۰ سال آینده سه برابر خواهد شد.
به گزارش ساعت24،پس از جنگ جهانی دوم، مجادله اصلی اقتصاد جهانی ، درگیری بر سر این مساله بود که آیا کمونیسم یا سرمایه داری می توانند راه بهتری برای دسترسی به رشد و موفقیت باشند؟ اما پس از فروپاشی دیوار برلین، مجادله پایان یافت و سوال دیگری سر برآورد: چه نوع بازار اقتصادی کارایی بیشتری دارد؟
برای مدتی مدید سرمایه داری دموکراتیک آمریکایی، پیروز میدان به نظر می آمد. آمریکا، خروج از اقتصاد دولتی، خصوصی سازی و آزاد سازی را در خلال مجموعه ای از سیاست های معروف به (وفاق واشنگتن) در سراسر دنیا تبلیغ و ترویج کرد. اما بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ این دولت بود که بازار را از بی اعتدالی و عدم نعادل نجات داد. تلاش برای حداقل کردن نقش دولت در اقتصاد دچار چالش گردید و در نهایت دولت نقش های بی سابقه ای را بر عهده گرفت.
چالش اصلی پیش روی اقتصاد جهانی در دهه های آینده چیزی بیش از مهارت هیجانات و نقص های بازار، نظیر پذیرش مفرط ریسک، وام دهی ربوی (نابودگرانه) و دست کاری بازار که در سال های اخیر بسیار از سوی موسسات مالی شاهد بوده ایم، می باشد. مقابله با چالش های آینده مستلزم تلاش برای فعالیت بازارها در مسیری است که برای آن برنامه ریزی شده اند. این امر از طریق اعمال تغییراتی که رقابت را در اقتصاد تقویت نماید، و نه انجام تغییراتی که به سهم بری بیشتر شرکت ها و افراد ثروتمند از تولید تاخالص ملی و دست کاری قوانینی که برای کارکرد بهتر اقتصاد طراحی شده اند، عملی است. انجام این تغییرات مهم مستلزم این است که نه فقط به رشد اقتصادی بالا، بلکه به توزیع موفقیت نیز توجه کنیم.
این خود به یک تغییر نگرش مهم با این مضمون که اقتصاد است که خادم جامعه می باشد و نه بر عکس نیاز دارد. هنگامی که پیشرفت های اقتصادی چه از پدیده جهانی شدن و چه ایجاد بازار آزاد سرچشمه گرفته باشد، نیازمند کاهش شدید در دستمزدها و یا کاهش هزینه های عمومی برای خیل عظیمی از افراد جامعه باشد، باید از خودمان بپرسیم که آیا در شناسایی هدف و وسیله دچار اشتباه نشده ایم؟
چالش اصلی پیش روی سیاست های جهانی ما، متضمن این است که پروسه های دموکراتیک به وضح مبین منافع شهروندان عادی باشد. شکستن قدرت پول در سیاست گذاری ها، آسان نیست. اما اگر نتوانیم این کار را انجام دهیم، با نا امیدی های بسیاری در اقتصادها و دموکراسی های خود، روبه رو خواهیم شد.
عدم همگرایی رشد اقتصادی کشورها
چالش های سختی در اقتصاد جهانی وجود دارد، اما چالش اصلی قابل تعریف، هم ساز کردن رشد اقتصادهای در حال توسعه و تکمیل فرآیند همگرایی که بعد از جنگ جهانی دوم آغاز شده می باشد. این فقط به معنی کاستن از فقر انبوه نیست، بلکه اشاره به بسط فرصت زندگی سالم، مولد و خلاقانه ای برای ۸۵ درصد از جمعیت جهان دارد که رشد اقتصادی قابل ملاحظه ای را برای اولین بار پس از جنگ جهانی دوم تجربه کرده اند. این پیشرفت بزرگ در فراگیر سازی در صورت تحقق قابلیت این را دارد که از ویژگی قرن نام بگیرد. اما تحقق بخشیدن به آن در گفتار آسان تر از عمل است.
فراگیر سازی نیازمند تغییر در ساختار فکری، ترتیبات سیاسی، نهادهای اقتصادی داخلی و بین المللی است. هدف ایجاد رشد در جهان در حال توسعه است، حتی اگر قیمت های نسبی تغییر کرده اند، و اگر تغییر شدید در ساختار کشورهای پیشرفته و در حال توسعه به وجود آمد، و نحوه توزیع در آمد و ثروت تغییر کرد، تا جایی که برای آحاد آن جوامع عواید فراگیر داشته باشد.
اگر فرایند همگرایی موفقیت آمیز انجام پذیرد، اندازه اقتصاد جهانی در ۲۰ یا ۳۰ سال آینده سه برابر خواهد شد. تلاش برای این حرکت بدون تغییر نحوه استفاده از منابع طبیعی، باعث توفق رشد و یا از آن بدتر شکست فاجعه آمیز جامعه انسانی از طبیعت و محیط زیست خواهد شد.
پایداری محیط زیست برای پایداری رشد جهان در حال توسعه ضروری است. ممکن است شاهد رشد پایدار برای مدت زمانی باشیم، در حالی که هم زمان با آن دارایی ها از بین رفته یا حداقل افزایش نیابد، اما این فرایند نمی تواند تا ابد ادامه پیدا کند. ما یاد گرفته ایم که سرمایه طبیعی نه تنها کیفیت رشد را کاهش می دهد بلکه سرانجام باعث توقف و حتی منفی شدن آن می شود.
گرم شدن زمین
هر چند سال یک بار سران کشورها در کنفرانس هایی نظیر ریودوژانیرو، توکیو، ژوهانسبورگ و کپنهاگ گرد هم می آیند. تبلیغات پرشور و حرارتی در آن ایام انجام می شود، اما پس از مجموعه اقدامات مورد توافق پیرامون جلوگیری از گرمایش زمین رها می شود.
مشخص شده که سخنرانی و صحبت پیرامون این مساله برانگیزاننده مردم و دولت ها برای اقدام عاجل، نبوده و نیست. اقتصاد گرمایش زمین مانند سایر مسائل اقتصادی واضح است. بهترین راه برای جنگ با آن وضع مالیات های یکنواخت بر آلودگی کربنی است. چنین مالیاتی باید تا اندازه ای بالا باشد تا آلودگی ها تا سطح مطلوب کاهش یابد.
سیاست بهینه منعطف به اعطای یارانه به تحقیق و توسعه مرتبط با راه های کاهش آلودگی می باشد. اما گرمایش زمین یک مساله جهانی است و آلوده سازی آن مختص نقاط خاصی از زمین است، بنابراین مالیات ها و یارانه ها باید جهانی باشند و از طرف دیگر برای هر کشور سهمی در نظر گرفته شده و هر کشور با توجه به دستور العمل ها و رعایت تصمیمات را به عنوان وظیف خود قلمداد کنند.
برای مدتی مدید سرمایه داری دموکراتیک آمریکایی، پیروز میدان به نظر می آمد. آمریکا، خروج از اقتصاد دولتی، خصوصی سازی و آزاد سازی را در خلال مجموعه ای از سیاست های معروف به (وفاق واشنگتن) در سراسر دنیا تبلیغ و ترویج کرد. اما بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ این دولت بود که بازار را از بی اعتدالی و عدم نعادل نجات داد. تلاش برای حداقل کردن نقش دولت در اقتصاد دچار چالش گردید و در نهایت دولت نقش های بی سابقه ای را بر عهده گرفت.
چالش اصلی پیش روی اقتصاد جهانی در دهه های آینده چیزی بیش از مهارت هیجانات و نقص های بازار، نظیر پذیرش مفرط ریسک، وام دهی ربوی (نابودگرانه) و دست کاری بازار که در سال های اخیر بسیار از سوی موسسات مالی شاهد بوده ایم، می باشد. مقابله با چالش های آینده مستلزم تلاش برای فعالیت بازارها در مسیری است که برای آن برنامه ریزی شده اند. این امر از طریق اعمال تغییراتی که رقابت را در اقتصاد تقویت نماید، و نه انجام تغییراتی که به سهم بری بیشتر شرکت ها و افراد ثروتمند از تولید تاخالص ملی و دست کاری قوانینی که برای کارکرد بهتر اقتصاد طراحی شده اند، عملی است. انجام این تغییرات مهم مستلزم این است که نه فقط به رشد اقتصادی بالا، بلکه به توزیع موفقیت نیز توجه کنیم.
این خود به یک تغییر نگرش مهم با این مضمون که اقتصاد است که خادم جامعه می باشد و نه بر عکس نیاز دارد. هنگامی که پیشرفت های اقتصادی چه از پدیده جهانی شدن و چه ایجاد بازار آزاد سرچشمه گرفته باشد، نیازمند کاهش شدید در دستمزدها و یا کاهش هزینه های عمومی برای خیل عظیمی از افراد جامعه باشد، باید از خودمان بپرسیم که آیا در شناسایی هدف و وسیله دچار اشتباه نشده ایم؟
چالش اصلی پیش روی سیاست های جهانی ما، متضمن این است که پروسه های دموکراتیک به وضح مبین منافع شهروندان عادی باشد. شکستن قدرت پول در سیاست گذاری ها، آسان نیست. اما اگر نتوانیم این کار را انجام دهیم، با نا امیدی های بسیاری در اقتصادها و دموکراسی های خود، روبه رو خواهیم شد.
عدم همگرایی رشد اقتصادی کشورها
چالش های سختی در اقتصاد جهانی وجود دارد، اما چالش اصلی قابل تعریف، هم ساز کردن رشد اقتصادهای در حال توسعه و تکمیل فرآیند همگرایی که بعد از جنگ جهانی دوم آغاز شده می باشد. این فقط به معنی کاستن از فقر انبوه نیست، بلکه اشاره به بسط فرصت زندگی سالم، مولد و خلاقانه ای برای ۸۵ درصد از جمعیت جهان دارد که رشد اقتصادی قابل ملاحظه ای را برای اولین بار پس از جنگ جهانی دوم تجربه کرده اند. این پیشرفت بزرگ در فراگیر سازی در صورت تحقق قابلیت این را دارد که از ویژگی قرن نام بگیرد. اما تحقق بخشیدن به آن در گفتار آسان تر از عمل است.
فراگیر سازی نیازمند تغییر در ساختار فکری، ترتیبات سیاسی، نهادهای اقتصادی داخلی و بین المللی است. هدف ایجاد رشد در جهان در حال توسعه است، حتی اگر قیمت های نسبی تغییر کرده اند، و اگر تغییر شدید در ساختار کشورهای پیشرفته و در حال توسعه به وجود آمد، و نحوه توزیع در آمد و ثروت تغییر کرد، تا جایی که برای آحاد آن جوامع عواید فراگیر داشته باشد.
اگر فرایند همگرایی موفقیت آمیز انجام پذیرد، اندازه اقتصاد جهانی در ۲۰ یا ۳۰ سال آینده سه برابر خواهد شد. تلاش برای این حرکت بدون تغییر نحوه استفاده از منابع طبیعی، باعث توفق رشد و یا از آن بدتر شکست فاجعه آمیز جامعه انسانی از طبیعت و محیط زیست خواهد شد.
پایداری محیط زیست برای پایداری رشد جهان در حال توسعه ضروری است. ممکن است شاهد رشد پایدار برای مدت زمانی باشیم، در حالی که هم زمان با آن دارایی ها از بین رفته یا حداقل افزایش نیابد، اما این فرایند نمی تواند تا ابد ادامه پیدا کند. ما یاد گرفته ایم که سرمایه طبیعی نه تنها کیفیت رشد را کاهش می دهد بلکه سرانجام باعث توقف و حتی منفی شدن آن می شود.
گرم شدن زمین
هر چند سال یک بار سران کشورها در کنفرانس هایی نظیر ریودوژانیرو، توکیو، ژوهانسبورگ و کپنهاگ گرد هم می آیند. تبلیغات پرشور و حرارتی در آن ایام انجام می شود، اما پس از مجموعه اقدامات مورد توافق پیرامون جلوگیری از گرمایش زمین رها می شود.
مشخص شده که سخنرانی و صحبت پیرامون این مساله برانگیزاننده مردم و دولت ها برای اقدام عاجل، نبوده و نیست. اقتصاد گرمایش زمین مانند سایر مسائل اقتصادی واضح است. بهترین راه برای جنگ با آن وضع مالیات های یکنواخت بر آلودگی کربنی است. چنین مالیاتی باید تا اندازه ای بالا باشد تا آلودگی ها تا سطح مطلوب کاهش یابد.
سیاست بهینه منعطف به اعطای یارانه به تحقیق و توسعه مرتبط با راه های کاهش آلودگی می باشد. اما گرمایش زمین یک مساله جهانی است و آلوده سازی آن مختص نقاط خاصی از زمین است، بنابراین مالیات ها و یارانه ها باید جهانی باشند و از طرف دیگر برای هر کشور سهمی در نظر گرفته شده و هر کشور با توجه به دستور العمل ها و رعایت تصمیمات را به عنوان وظیف خود قلمداد کنند.
