عید آمد و ما صلح ندیدیم
مدیران و گردانندگان کشور در همه سالهای تازه سپری شده به ویژه از 1397 به این سو که رژیم تحریم اقتصادی ایران از سوی دولت وقت آمریکا برپاشد و گسترش یافت و به دلیل برخی مساله های دیگر تحریم های غیر برجامی نیز به آن افزوده شد ، بارها و بارزها به شهروندان یادآوری کردند این رفتار امریکایی و این رژیم تحریم ها همان جنگی است که بر ایران تحمیل شده اما ابزار جنگ اقتصادی است و از ایرانیان به طور غیر مستقیم خواستند پیامدهای جنگ را قبول کنند. پیامدهای جنگ اقتصادی که از سال 1390 شروع وهنوز ادامه دارد کوچک تر شدن اقتصاد کل کشور ، کاهش قدرت خرید شهروندان و تهی شدن سفره ها از خوراکی های حتی اساسی بوده است. در این وضعیت معلوم است که آرزوی یکم و بدون چون وچرای همه ایرانیان که از جنگ اقتصادی آسیب پذیر شده اند این است که هرچه زود تر صلح شود. درحالی که همه راههای بازنشده و روزنه های بسته شده برای آشتی هسته ای در یازده ماه گفت وگوهای هسته ای بازشده و امید برای صلح به نهایت رسیده بود اما در آخرین روزها و ساعتها ی سال 1400به دلایلی که توضیح داده نمی شود صلح به دست نیامد .. ایرانیان حالا می گویند عید امد و ما صلح ندیدیم. آیا در روزهای زود آینده ، ایران و آمریکا در باره مسایل هسته ای و موضوعهای دیگر اختلافی به آشتی می رسند یا تنها و تنها صادرات نفت و تحریم برخی نهادها و شخصیت های حقیقی وحقوقی مشمول تحریم برداشته می شود و تنها گره بازشده گره در امد حاصل از صادرات است؟ به نظر می رسد اگر این تنها خواسته ایران دراین وضعیت بود وهست ، نیاز به گفت وگوی هسته ای نداشت و بنا به نظر پوتین آمریکا حتی دنبال این است که نفت ایران با شتاب هرچه تمام تر به بازار نفت جهان سرازیر شود تا جبران تحریم نفت روسیه ممکن شود.
واقعیت این است که ایرانیان دیگر نیروی مازاد برای تهیه سوخت جنگ هسته ای وجنگ اقتصادی ونیز دیگر موضوعها را ندارند و دولت ونیز گردانندگان کشور این را باید بفهمند.