صفر و 100 روحانی کجاست؟
رضا بژکول در روزنامه شرق نوشت: گویا اقلیتی از مخالفان دولت در روزگار دیگری سیر میکنند و مسائل را فقط از یک دریچه، زاویه یا عینک میبینند و به مثبتش کاری ندارند، منافع کشور اهمیتی ندارد، خوراک به دست دیگران دادن مشکلی ندارد و مهم، بودن و ماندن در فضای مخالف است، حتی اگر خبرها گزینشی باشد.
div style="text-align:justify">
رضا بژکول نوشت: گویا اقلیتی از مخالفان دولت در روزگار دیگری سیر میکنند و مسائل را فقط از یک دریچه، زاویه یا عینک میبینند و به مثبتش کاری ندارند، منافع کشور اهمیتی ندارد، خوراک به دست دیگران دادن مشکلی ندارد و مهم، بودن و ماندن در فضای مخالف است، حتی اگر خبرها گزینشی باشد.
درحالیکه این روزها همه ما از مرگ نابغه ریاضی و بانوی بزرگ ایرانی در حسرت به سر میبریم، بعضی مخالفان به دنبال شکار خبرهایی از دولت منتخب هستند که شاید از آن بهره گیرند و روزگاری بگذرانند. به نظر میرسد اگر روزی را با خبرهای پرطمطراق، از دولتیان سپری نکنند، خوابشان نبرد، که این هم از لطایف روزگار و آزادبودن فضای رسانهای برای منتقدان است که البته مایه خرسندی است؛ حداقل نمیتوانند دولت را متهم به تکصدایی بکنند.
در کجای جهان یا کشورهای در حال توسعه میبینیم که فقط در جهت تخریب دولت گام بردارند اما اهمیتی به دستاوردهایش ندهند؟ سؤال این است که آیا این همه هجمه به دولت روحانی در طول چهار سال کارساز بوده؟ و اگر بوده چرا رأی او نسبت به دوره قبل با همه امکانات رقیب بیشتر شده و باز مردم به برنامهها و روند دولت او رأی دادند؟ نهتنها بیشتر از دوره قبل، بلکه خیل عظیمی از تحریمکنندگان را نیز به میدان آورده است.
این در حالی است که بعضی کشورهای مخالف ایران، دولت روحانی را سدی بر سر راه اهداف و برنامههای از پیش تعیینشده خود میدانستند. اساسا نقد یک روش و کنش اجتماعی برای بهترکردن برنامههای دولت است، ذات روزنامهها و رسانهها به صلابهکشیدن دولتها در روند برنامهریزی و سیاستگذاری است، اما نه اینکه نقاط ضعف آنها را چماق کنیم و به دستاوردهای آنها کاری نداشته باشیم. هر دولتی نقاط ضعف و قوتی دارد، فرقی ندارد اصولگرا باشد یا اصلاحطلب یا اعتدالگرا.
مهم این است که در هرم قدرت جمهوری اسلامی ایران قرار دارند، اگر نقدی است باید منصفانه با تعامل و گفتوگوی دوطرفه صورت گیرد نه با مچگیریهای روزانه. تیتر بعضی روزنامهها با سابقه فراوان در چهار سال گذشته علیه دولت اپیدمی شده، چرا؟ چه نتیجهای از این تیترها گرفته شد؟ آیا مردم با خواندن آن تیترها یا حمله به کارکرد دولت از او تبری جستند؟ یا اینکه با رأی قاطع خود، او را دوباره بر مسند قدرت نشاندند؟
دولت روحانی نه قرار است ایران را بهشت کند و نه قرار است دودستی تقدیم غرب یا دشمن کند، که اگر چنین بود چه ضرورتی به تأیید صلاحیت نامبرده داشت؟ دولت نقاط ضعف و قوتی دارد که هر کسی از ذهن خویش باید آن را تحلیل یا نقد کند، اما نه اینکه در بیشترین روزهای سال تیتروار دولت او را به صلابه بکشد. سؤال از مخالفان دولت این است که آیا روحانی حُسنی هم داشته؟ اگر جواب مثبت است، چرا آن را تحلیل نمیکنید؟ و بهراحتی از چنین موضوعی فرار میکنید؟
هر ایرانی با کمترین سواد میتواند تشخیص دهد که وجه تمایز هشت سال دولت مهرورز با چهار سال دولت روحانی چقدر است، بهراحتی میتواند قضاوت کند که آن دولت کجا و این دولت کجا؟ انصاف را در حوزه رسانه رعایت کنیم چه در قضاوتهای فردی دولت و چه در قضاوتهای جمعی آن، آقای روحانی نه صفرِ صفر است و نه صد صد، بلکه دولت فراگیر او بین صفر تا صد است که با نقد منصفانه میشود نقاط ضعفش را برطرف و نقاط قوتش را تقویت کرد. ایران ما امروز با همه مشکلات منطقهای و جهانی به آرامش و ثبات نیاز دارد پس لطفا با قلم خود آن را متلاطم نکنیم.
