بعد از غصه خوردن چه باید کرد
در پاسخ به این پرسش کهنه شده و آزاردهنده که "چه باید کرد" هرگروه و هر جریان فکری و سیاسی و اندیشه ای پاسخی دارد که گفته شده و یا گفته خواهد شد. این نوشته نیز می خواهد دراین باره چیزی را یاد آور شود . خرد و منطق فرمان می دهد درگام نخست ، شناسایی بزرگترین و دردسرسازترین و رنج آفرین ترین عنصر در زندگی سیاسی و اقتصادی ایرانیان را دردستور کار قرار دهیم . شاید اگر نظر سنجی در ایران تابو نبود و راه برای این کار از سوی نهادهای غیر حکومتی بازبود می شد به سادگی می شد از شهروندان پرسید گره بزرگ ایران چیست ؟ اما شوربختانه در روزگاری که در آن به سر می بریم این نظر سنجی به سادگی لباس اجرا نمی پوشد. اما می توان با گردآوری مجموعه ای از رخدادها و خواسته ها ی درسطح ملی به شناسایی گره انداز بزرگ در زندگی ایرانیان دست یافت. اگر از نهاد دولت شروع کنیم خواهیم دید دراین روزها بیشترین نیروی دیپلماسی دولت که لابد با خواست و رای نهادهای دیگر قدرت همراه است برروی حذف تحریم اقتصادی آمریکا متمرکز شده است. نامه رییس دولت و وزیر خارجه به مقامهای سیاسی دنیا و ارایه شفاف این مساله که تحریم ها یکی از عوامل ناموثر بودن نسبی مبارزه با کرونایی چینی درایران است نشانه ای از همین معنا است. واقعیت تلخ دیگر و مشکل اصلی دیگر که چهره زمخت آن در بودجه سالانه دیده شده است ناکامی دولت در دستیابی به درآمد حاصل از صادرات نفت خام و فراورده های نفتی است که به کسری بودجه و تنگدستی دولت منجر شده است. تردیدی نیست اگر کرونای چینی در دوران وفور درامدهای نفتی به ایران یورش می آورد درآمدهای نفتی می توانست به دولت کمک کند شهروندان را درخانه نگهدارد و هزینه های زندگی آنها را بردوش بگیرد . یک نظر سنجی دم دستی از فعالان اقتصادی نیز به ایران هشدار می دهد ادامه محاصره اقتصادایران از مسیر تحریم ها سختی های زندگی ایرانیان را بیشتر و بیشتر خواهد کرد.
به نظر می رسد نخبگان ایرانی در هرمنصب و مقامی ودرهر وضعیتی که هستند می توانند اگر به همین نتیجه رسیدند که بعد از غصه خوردن بایدگامی برای حذف تحریم ها برداشت ،بهتر است دست به کارشده و دراین باره روشنگری کرده و پیامدهای ناشناس ادامه این وضعیت را بازگویی کنند. شاید اگر اندازه ،شمار و ارتفاع روشنگری ها دراین باره روند فزاینده بگیرد چراغی روشن شود و راههایی بازشود. بدون تردید نخبگان و دلسوزان این مرز و بوم هم اکنون فعالیت هایی برای آسان کردن زندگی هم میهنان را دردستور کار دارند اما شتاب دررسیدن به نقطه اوج دراین باره یک ضرورت است.
