چشم ایرانیان خیره به وین

ساعت 24 –برای حکومت و شهروندان ایران به نتیجه رسیدن گفت وگوهای صلح هسته ای که ازروزهای آینده وپس از رایزنی سیاسی نمایندگان نظام سیاسی ایران و آمریکا با نهادهای بالادستی کرده وبه پایتخت اتریش می رسند یک واقعیت بزرگ است و شهروندان ایران می خواهند ببینند و بشنوند که ایران و آمریکا به صلح مقت یا دایم می رسند یا اینکه تنش ها تشدید می شود و اقتصاد وکسب وکار ایرانیان به همین شکل ادامه خواهد داشت و باید روزهای سخت تری را نیز تجربه کنند. چرا چنین انتظار بزرگی در میان ایرانیان پدیدار شده است؟

html>

حقیقت این است که کارنامه دولتهای محمود احمدی نژاد ونیز حسن روحانی در حوزه اقتصاد کلان به ویژه در بخش واقعی اقتصاد شامل تولید ونیز سرمایه گذاری وهمچنین تجارت خارجی ناامید کننده بوده است . اعداد و ارقام در دسترس نشان می دهد دراین دهه رشد اقتصادی به طور میانگین صفر بوده است و با توجه به رشد جمعیت در اندازه میانگین 1.3 درصد در سال ایرانیان برروی کاغذ هرسال1.3 در صد فقیر تر شده اند و همچنین به دلیل سرمایه گذاری ناکافی در زیر ساخت ها اکنون ایران با کمبود گاز و برق و آب روبه رو است . چرا چنین شد؟ بخشی از این رخداد غم انگیز ده ساله به دلیل سیاستهای ناکارآمد در حوزه اقتصاد کلان بوده ونیز بخشی از آن نیز به دلیل وقوع تحریم ها اتفاق افتاده است. دولتهای یادشده به شهروندان یاد آوری می کردند دلیل اتخاذ سیاستهای ناکارآمد یورش سهمگین تحریم ها و همچنین ناهماهنگی قوای اداره کننده کشور بوده است. به هرحال اکنون در نقطه ای ایستاده ایم که ادامه وضعیت پیشین در اقتصاد راه را برای پیامدهای ناشناس در سیاست داخلی وبدتر شدن مناسبات شهروندان و دولت به ویژه در بحث کارایی دولتها و نیز نظام اقتصادی هموار می کند. بنابر این دولت سیزدهم شاید بیشترین مسوولیت ووظیفه را دربرگرداندن ریل اقتصاد به رشد تولید و رشد سرمایه گذاری ونیز برگرداندن اعتماد اجتماعی به کارآمدی دارد. واقعیت این است که در چند ماه تازه سپری شده دولت سیزدهم نشان نداده است برنامه ای بزرگ واز پیش اندیشیده برای دگدیسی در سیاست های کلان اقتصادی دارد و هرچه می بینیم کارهای کوچک و پراکنده با هدف دلخوش سازی شهروندان است. تخریب خانه های سازمانی دولتی در ساحل خزر که برنامه احمدی نژاد بود ونیزتوزیع پول مردم در بانکها به شکلی تازه مثل وامهای بدون تضمین ونیز قیمت گذاری بروی کالاها در مبدا تولید برای کنترل قیمت و افزایش منابع درآمدی دولت از هرراه ممکن کارهایی نیستند که بشود با آنها دردهای وزخمهای کهنه شده اقتصاد ایران مثل رشد صفر در صدی و سرمایه گذاری منفی را مداوا کرد . به نظر می رسد و واقعیت این است که برای رشد اقتصادی ونیز رشد سرمایه گذاری نیاز به ثبات سیاسی و نیز ثبات در سیاست خارجی داریم و یکی از راههای رسیدن به ثبات سیاسی در داخل ونیز آرامش در سیاست خارجی نتیجه گفت وگوها برای صلح هسته ای در وین است. اگر مذاکرات وین به نتیجه ای جز سازگار ایران ونظام بین الملل حاکم بر جهان منجر شود راه ورود سرمایه گذاری به ایران باز نخواهد شد و در داخل کشور نیز نیروی کافی برای تامین سرمایه ارزی ونیز جذب تکنولوژی روز آمد برای تولید صنعتی وحتی تولید کشاورزی وجود ندارد یا استحصال آن زمان بر است. به همین دلی است که کارشناسان باوردارند سرنوشت ایران وایرانیان در میان مدت به نتیجه فرایند و برآیند صلح هسته ای در وین گره خورده است وچشم مردم ایران به وین است .

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: