تعامل با دولت ؛ کاربردی یا راهبردی

ساعت 24 - - در سالهای تازه سپری شده وبه ویژه در این چندماهی که دولت سیزدهم با گرایش های سیاسی داخلی وخارجی که با گرایش های دولت های یازدهم و دوازدهم به طور بنیادین متفاوت است میدان عمل را در دست گرفته در میان فعالان بخش خصوصی ایران یک بحث گسترده در گرفته است که آیا باید با دولت جدید درباره مسایل و موضوعهای کاربردی گفت وگو کرد یا درباره مسایل راهبردی؟ برای روشن شدن بیشتر این پرسش با یک مثل نوشته را ادامه می دهم: آیا باید به دولت جدید ومدیران تازه بر سرکار آمده وزارتخانه های اقتصادی سدها وراه بندانهای راهبردی برای توسعه صادرات مثل بلا تکلیفی در سیاستهای ارزی یا تنگناهایی که هروزارتخانه برای کسب درآمد درراه صادرات درست می کند را نشان دهیم .

html>

همچنین این بحث مطرح است که سطح بحث را بالاتر برده و در باره اینکه فرصت های صادراتی ایران به دلایل سیاست خارجی و نیز کوشش خستگی ناپذیر کشورهای رقیب و همچنین سیاست های بودجه ای که به تورم دامن می زند و در مجموع به پس افتادگی روندهای صادرات ایران منجرشده صحبت کرد؟ گروهی ازفعالان بخش خصوصی باوردارند ورود به مسایل راهبردی از سوی این بخش ضرورتی ندارد و مدیران دولت تازه به دلیل اینکه بیشترشان هنوز با بالا و پایین مسایل کاربردی آشنایی ندارند بهتر است با آنها درهمین بستر و زمینه گفت وگو شود و از همین پایین گره ها را باز کرد تا فعالیت ها رونق بگیرد و از رخوت و سستی بیرون آید. این گروه باوردارند در صورتی که بخش خصوصی از این سطح عبورکند و به مسایل راهبردی بپردازد شبهه سیاست ورزی پیش می آید و دولت تازه وبه ویژه مجلس به جای همدلی با بخش خصوصی آنها را رقیب پنداشته وراههای گفت وگو بسته می شود. در این صورت ورود به گفت وگو حتی در باره موضوعها و تنگناهای راهبردی نیز دشوار شده و به جداسازی بیشتر بخش خصوصی و دولت می رسیم. باور این گروه این است که باید با آرامش و درنگ و با اندیشه ها و طرحهای از پیش اندیشیده و چکش کاری شده و بدون تیزی و برندگی با دولت تازه مدارا کرد و از پایین به بالا رفت تا مدیران میانی احساس سرخوردگی واینکه دور زده شده اند را نداشته باشند وکارها پیش برود . در غیر این صورت وبا توجه به اینکه کاراصلی از سوی همین گروه مدیران میانی وکارشناسان باید انجام شود ، این راه منطقی تر است.

گروهی از فعالان بخش خصوصی اما باوردارند حل یک مساله راهبردی در این وضعیت بسیار ضروری تر ازحل چند مساله کاربردی است و اگر دولت تازه در انتخاب راهبردها و مسایل کلان نتوانند بهترین و بهره ورترین راهبرد را انتخاب کنند امیدواری به حل مسایل راهبردی به طور اصولی ومیان و بلند مدت ناممکن است. بنابر این بخش خصوصی باید تا جایی که توانایی کارشناسی و توانایی لابی گری در بخش های مختلف حکومت دارد دنبال این باشد که دراین مسیر گره های اصلی را با دولت در میان بگذارد. این گروه باور دارند تا روزی که ذهنیت مدیران رده نخست در دولت وسایر نهادها به تنگناهای راهبردی درراه درست نیفتد و گره های بزرگ باز نشوند امید بستن به بهتر شدن وضعیت کسب وکار از جمله صادرات بیهوده است. این گروه عقیده دارند به جای هدردادن امکانات و نیروی کارشناسی بخش خصوصی درراه متقاعد کردن مدیران میانی و کارشناسان باید دنبال متقاعد کردن کارشناسی بالا دستی های آنها باشیم و آنها را به دیدگاه کارشناسی تجهیز کرده و کاررا پیش ببریم. به طور مثال به باور گروه هواداران طرح مسایل راهبردی با دولت تازه ، اگر سیاست ارزی کارآمد و منطبق با نیازهای اقتصاد ایران و بخش خصوصی وتوسعه صادرات به صورت راهبردی دیده نشود و ثبات در این مقوله مهم پدیدار نشود چانه زدن در پایین در جایی ناگهان از تعادل خارج می شود وهمه رشته ها پنبه می شوند.

پیشنهاد

واقعیت این است که در میان تشکل های کارفرمایی بخش خصوصی که حالا از نظر شماره و کمیت قابل اعتنا بوده و به صورت تخصصی فعالیت دارند تشکل های نیرومند تری هستند که می توانند در سطحی بالاتر از تخصص و صنعت خود به تولید نظریه و دیدگاه کارشناسی بپردازند. به طور مثال فدراسیون صادرات انرژی و صنایع وابسته که از چندین تشکل کارفرمایی نیرومند تاسیس شده است توانایی ارایه حل مسایل کاربردی وارایه به دستگاهها ووزارتخانه ها را دارد. از این دست تشکل ها خوشبختانه شمار قابل اعتنایی در فعالیت های گوناگون تاسیس شده و به بلوغ کار شناسی رسیده اند. از سوی دیگر نهاد اتاق بازرگانی صنایع ومعادن و اتاق های استانی نیز به دلیل داشتن منابع مالی قابل اعتنا و حضور قانونی در مراکز تصمیم سازی و تصمیم گیری ،با تجهیزوتقویت مرکز پژوهش ها ونیز شورای گفت وگوی دولت و بخش خصوصی توانایی گفت وگو با دولت درمسایل و مقوله های راهبردی را دارد. به نظر می رسد تمرکز و جداسازی نسبی دراین مقوله بسیار مهم و قبل از اینکه سیاستهای دولت تازه در سطح کلان سفت و غیر منعطف شوند باید به آن پرداخت. فرصت ها نباید از دست برود.

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: