شیادی در پزشکی و پزشکنماها
این فقط برای دانهپاشی است و در مراحل بعد حتما درخواست پول میکنند. روشهای به کار گرفته شده توسط آنها غالبا بر اساس اطلاعات نادرست، ادعاهای دروغین و دارو و درمانهای طبی کاذب، بیفایده و حتی خطرناک است.
۱- مدعیان پزشکی و پزشک و پزشکنماها معمولا به مدارک و شواهد غیرقابل اعتماد متوسل میشوند که بنیان بسیاری از نتیجهگیریهای نادرستشان در مورد طب و بهداشت است. آنها به قواعد و اصول مرسوم درباره اعتبار مدارک و شواهد علمی اعتنایی ندارند و هرگونه روش علمی را که براساس مشاهدات کنترل شده و آزمایششده است نادیده میگیرند. ۲- آنها پیش از آنکه روشهای درمانی ابداعی خود را برای بررسی و تحقیق به پزشکان یا متخصصان بهداشت و درمان یا مراکز علمی و تحقیقاتی عرضه کنند همیشه مستقیم به سوی مردم معمولی و بیاطلاعی میروند که صلاحیت ارزشیابی روشهای جدید درمان بیماریها را ندارند. آنها ادعا میکنند پزشکان و دستاندرکاران بهداشت و درمان و سایر گروههایی که آموزش علمی دارند به عمد و از روی قصد از پذیرفتن و به رسمیت شناختن کشف جدیدشان خودداری میکنند، زیرا میترسند دارو یا روش درمانیشان درآمد این پزشکان را کاهش دهد و بیماران دیگر به سوی آنها نروند. ۳- این افراد به علت بعضی نقایص شخصیتی یا روانی به آنچه خود میگویند حتی وقتی نادرست و غیرقابل باور است، بهشدت اعتقاد دارند. به عبارت دیگر آنها دچار یک اختلال روانی به نام دروغگویی هستند. 4- این افراد تک بعدیاند و فقط به یک چیز اعتقاد دارند و نمیتوانند قبول کنند ممکن است بهتر از دارو و روش درمانیشان چیز دیگری هم وجود داشته باشد و همیشه معتقدند درمانهایشان کاملا موثر است. ۵- با اینکه مهمترین اشتغال ذهنیشان همین روش درمانی است و به هیچ چیز دیگر جز آن فکر نمیکنند، به نظر میرسد گاهی این روش درمانی در مرحله دوم اولویت قرار میگیرد و بیشترین توجهشان معطوف به وضع بیمار و قدرتش در پرداخت پول است.
۶- برای اینکه دارو و طبابت یک پزشکنما از نظر مالی موفقیتآمیز باشد، روش درمانیاش انحصاری میشود. بنابراین، ترکیب داروها و سایر موادی که او تجویز میکند معمولا سری و پنهانی است و آن را از دیگران مخفی میکند. 7- هنگامی که درباره کارهای این افراد نظرخواهی میشود، علاقه زیادی به گفتوگو و صحبت درباره خودشان نشان میدهند تا کشفشان و توجه زیادی به شرکت در مصاحبههای رادیو تلویزیونی یا معرفی در مطبوعات دارند. این افراد از روشهای تحقیق در پزشکی یا بیاطلاعند یا به آن معتقد نیستند، زیرا هستند داروهایی که پس از آزمایش و بررسی خواص مفیدی نشان دادهاند، اما به علت سمیت زیاد و عوارض جانبی شدید و خاصیت سرطانزایی مصرفشان کنار گذاشته شده است. چرا بیماران به شیادان و پزشکنماهاروی میآورند؟ به جز جهل و ناآگاهی از نوع بیماریها و روشهای درمان، هنگامی که روش درمانی یا داروها موثر واقع نمیشوند، بیمار دلسرد و افسرده میشود به حدی که حاضر است دست به هر کاری بزند و از هر چیزی استفاده کند. علاوه بر آن، بیمار فکر میکند با این کار چیزی را از دست نخواهد داد مثلا میگوید حالا این روش را امتحان میکنم، ضرری که ندارد، ممکن است فایده هم داشته باشد. یا همه میگویند این دکتر دستش خوب است. یا هرکس رفته شفا گرفته، اما نمیدانند این روش ممکن است خطرناک و مهلک یا دستکم بیاثر باشد و زمانی را که بیمار برای خوردن داروی موثر و درمانهای مفید از دست داده، ممکن است موجب مرگ او شود. محمدرضا توکلی صابری - روزنامه اعتماد
