ساعت24- آخرین ساخته مجید مجیدی از راه یابی به مرحله نهایی اسکار بازماند. همان ها که با افتخار انتخاب فیلم مجید مجیدی را به تیتر یک بدل کرده بودند حالا به همان درشتی نوشته اند: غرب سیمای مهربان پیامبر را درک نکرد. در هردو مورد عدم شناخت صحیح از دنیای جدید و مناسبات آن مشهود است. توجه بفرمایید که در این جا اصلا بحث از خوب یا بد بودن فیلم مجیدی درمیان نیست. حتی بحث خوب و بد بودن اسکار هم مطرح نیست.
بحث در این است که ما به عنوان یک جامعه پیرامونی در دنیای جدید چه نقشی را باید عهده دار شویم. قطعا همه ما دلمان می خواهد در دنیا حضوری پررنگ داشته باشیم،حرف بزنیم، جدی گرفته شویم و با دنیا وارد گفت و گو شویم. منتهی از آن جایی که هنوز این مناسبات را درست نمی شناسیم فکر می کنیم شرط حضور داشتن در دنیا یعنی دنیا پیشاپیش تضمین دهد پس از شنیدن حرف های ما حکم به حقانیت ما بدهد و دست هایش را بالا ببرد و بگوید:« ای بابا شماها تا حالا کجا بودید تا مارا از گمراهی و ضلالت نجات دهید. حیف شد، عمر بگذشت به بی حاصلی و بوالهوسی. کاش زودتر شمارا می دیدیم تا زودتر با حقیقت آشنا می شدیم.» بله، چنین دریافت ساده و کودکانه ای از جهان و کار جهان سبب شده است ما عمری است حاشیه نشین باقی بمانیم و گمان کنیم با شعار و هیاهو می توانیم به مرکز راه پیدا کنیم. آخرین نمونه اش هم برخورد ما با فیلم مجیدی و مراسم اسکار است. ما پیش از آن که فیلم را به اسکار بفرستیم گمانمان براین بود که داریم با این فیلم دنیای کفر را به اسلام دعوت می کنیم. آماده هم بودیم که با توفیق حیرت آور فیلم در آمریکا و جایزه های متعدد جهانی ای که به این فیلم تعلق می گیرد تیتر بزنیم که: غرب در مقابل حقانیت پیامبر زانو زد. باور بفرمایید خیلی ها خواب چنین تیتری را می دیدند. بد هم نیست. یعنی من هم دوست داشتم در عالم واقع چنین اتفاقی رخ می داد و فیلم آقای مجیدی به ناگهان جان و جهان مردم دنیا را عوض می کرد و همه دنیا با هم می گفتند: اشهد ان لا اله الاالله و اشهد ان محمد رسول الله. اما دیوار واقعیت خیلی سخت تر از این حرف هاست و اصلا سینما خلاف تصور برخی از ما چنین قدرتی ندارد.
پیامبر خدا با همه عظمتش سالیان سال رنج برد و خون دل خورد تا تعداد محدودی از مردم را به یکتا پرستی دعوت کند آن وقت ما چطور توقع داریم کاری را که آن برگزیده آفرینش به سختی انجام داد سینما بتواند به آسانی انجام دهد؟ این حرف ها به معنای ناامید شدن و نادیده گرفتن ابزار سینما و اهمیت آن در دنیای جدید نیست. خیر. اما باید امکان هایمان را به درستی بشناسیم و هم چنین توانایی هایمان را و آن وقت براساس آن وارد مناسبات دنیای جدید شویم. ما باید هرساله فیلمی را به مراسم اسکار بفرستیم، چه مورد توجه قرار بگیریم و چه مورد توجه قرار نگیریم. این مراسم یک بازی است. یک بازی که قرار نیست همه ساله برنده آن ما باشیم. به هرحال مابقی مردم دنیا هم آدمیزادند و به سودای به دست آوردن جایزه در این مراسم شرکت می کنند. اگر آکادمی اسکار به ما جایزه داد آن را به معنای شکست استکبار در مقابل حقانیت خود تلقی نکنیم و اگر مارا از دور مسابقات خارج کرد بیانیه های تند سیاسی ندهیم و اسکاریان را به غفلت از حق و حقیقت متهم نکنیم. صد البته که در اسکار نیز سیاست زدگی نقش دارد و خیلی جاها تعیین کننده است اما آیا در کجای دنیا چنین نیست؟ما یا باید قید حضور در دنیای جدید را از اساس بزنیم و بگوییم راه ما و راه دنیا جداست و گرداگرد خود حصاری آهنین بکشیم و یا باید به برخی از اقتضائات و قواعد شرکت در مناسبات دنیای جدید تن دردهیم. بدون شک راه نخست راه صلاح و رستگاری نیست و آنان که چنین کرده اند روزگار مردمان خود را به بد سرنوشتی گره زده اند. و اما راه دوم نیز راه دشواری است و دست کم با شعار و هیاهو نمی توان در این راه به جایی رسید:
این نکته واضح است که تغییر سرنوشت
با کاشکی و شاید و اما نمی شود
شرط رها شدن خرد و عشق و همت است
این چیزها که ساده مهیا نمی شود
خبرآنلاین
