در آرزوی آندریاس ایرانی
شهروندان ایرانی به معنای عام كلمه شهروند باید شاد و خرسند باشند كه اقتصاد ایران از بختك و كابوس سالهای 1390 تا تابستان 1392رها شد و در مسیری نو قرار گرفت كه اگر كارشكنیها موثر واقع نشود به رونق میرسد. هوای تازهای كه در ریههای از كار افتاده اقتصاد ایران دمیده شده و در یك ماه اخیر شاهد آثار و بركات مصالحه بزرگ هستیم بدون تردید كسب و كار ایرانیان را به سویی میبرد كه با رفتار و راه دوران دولت نهم تفاوت استراتژیك دارد و این جای شكرگزاری دارد.
اما ایرانیان هوشمند و كسانی كه رخدادها را با ژرفای بیشتر جستوجو میكنند، احتمالا با نوعی دلزدگی و افسردگی شاهد نزول شأن و مقام رییس دولت ایران میشوند كه در غیاب یك گروه خصوصی از فعالان اقتصادی كه مدیر و صاحب آن با آندریاس فرانسوی برابری كند، ناگزیر شده است با رییس اجرایی یك بنگاه بزرگ گفتوگو كند. واقعیت تلخ این است كه از میان صد نفر بازرگان و صنعتگر ایرانی كه با رییس دولت ایران به ایتالیا و فرانسه رفتند هیچكدام مدیر هیچ شركت هوایی بزرگی نبودند و حتی اگر اغراق نباشد سرمایه و دارایی بنگاههای آنها روی هم به اندازه بنگاه ایرباس نبوده است كه در یك طرف میز مذاكره بنشینند.
غولهایی مثل توتال، مثل پژو، مثل سامسونگ، مثل اپل، مثل تویوتا كه صاحبان خصوصی دارند آنقدر بزرگ شدهاند كه نام آنها حتی از روسای دولتهای جهان پرآوازهتر است. به امید روزی كه در ایران هم بخش خصوصی بزرگ و نیرومندی داشته باشیم كه قدرت، مهارت و اختیار داشته باشند كه با آندریاسها و روسای توتال و سامسونگ و اپل برابری كنند.
