عبور از حلقه آتش
ساعت24- نبرد ایران و چین شاید به واسطه پیشینه تاریخی بازیهای دو تیم برای فوتبال ایران چندان دغدغهآفرین نباشد اما بازی عصر امروز فراتر از تمام بازیهایی است که تاکنون میان دو کشور برگزار شده است.
چینیها میدانند که اگر دوباره طعم تلخ شکست را در این گروه بچشند دیگر امید چندانی برای صعود از این گروه نخواهند داشت. هر چند که روی کاغذ برای چشم بادامیها همچنان 8 بازی دیگر باقی است اما تجربه نشان داده در چنین تورنمنتهایی جمعآوری امتیازها در بازیهای نخست نقش بسیاری در صعود تیمها ایفا خواهد کرد و کم بودهاند تیمهایی که با وجود شکست در بازیهای نخست توانستهاند در بازیهای پایانی به امتیاز لازم برای صعود برسند. چینیها قطعا با رویکرد و سازماندهی متفاوتی در قیاس با بازی اول مقابل کره جنوبی گام به میدان بازی با ایران خواهند گذاشت. آنها در بازی با کره جنوبی هم مستحق شکست نبودند و اگر براساس تعداد موقعیتهای گلی که به دست آوردند یا مالکیت و تعداد کرنرها قرار بود نتیجه را مشخص کنند بیشک برنده آن بازی لقب میگرفتند.
درست برخلاف چین که با وجود نمایش تحسینبرانگیزش به نتیجه دلخواه نرسید، ایران نیز به رغم نمایش نه چندان خوبی که در ایستگاه اول داشت توانست قاطعترین برد هفته اول را مقابل قطری به دست آورد که خود یکی از مدعیان صعود به جام جهانی است. در واقع ایران و چین در بازیهای نخست خود به نتایجی دست یافتهاند که اساسا با آنچه در میدان بازی رقم زدهاند، همخوانی نداشته است و این وضعیت ایجاب میکند که کارلوس کیروش و شاگردانش با نگاهی نافذ و عمیق گام به دومین بازی خود در مرحله انتخابی جام جهانی بگذارند.
متاسفانه پس از پیروزی مقابل قطر چنین برداشت و تصوری از تیم ملی به دست آمد که با تاکتیک دفاعی کیروش و بهرهبرداری از شانسها و اتفاقها میتواند جواز صعود به یک جام جهانی دیگر را به دست آورد. این تحلیلها بیشتر به واسطه نحوه صعود تیم ملی در دوره گذشته است و البته رقم خوردن همان خوششانسیها در ایستگاه اول مقابل قطر. تحلیلی که در این زمانه قابل اتکا نیست و اگر با این باور که همواره با خوششانسی و اتفاقات میتوانیم از سد بازیهای دشوار بگذریم، گام به این میدان بگذاریم بیشک کار تیم ملی برای صعود از این گروه به اما و اگر میافتد. لازمه صعود به جام جهانی روسیه داشتن طرح و برنامه تاکتیکی متنوع است و تیم ملی چنانچه در بازی با چین نیز همان سبک و سیاق بازی با قطر را دنبال کند به چیزی نخواهد رسید و چه بسا دست خالی میدان بازی با چین را ترک کند.
در بازی نخست تیم کیروش بیش از حد دفاعی بود و هرگز نتوانست در ارائه بازی هجومی موفق باشد در حالی که عناصر هجوی بسیاری در دست کیروش است و برانکو ایوانکوویچ با بخشی از همین بازیکنانی که در اختیار تیم ملی قرار دارند، نمایش هجومیتری را در لیگ ارائه میکند. گرچه این قیاس به واسطه خصوصیات فنی و دیدگاه متفاوت دو مربی شاید غیرحرفهای باشد اما همین کیروش نیز سابقه اجرای بازیهای هجومیتری را در کارنامه بازیهای ملی دارد و انتظار میرود که تیم تحت فرمانش را از اجرای سبک کاملا دفاعی صرف خارج کرده و انعطافپذیری بیشتری در خط حمله داشته باشد. البته با این تحلیل به پیش داوری بازی دوم تیم ملی نمیرویم. شاید تیم کیروش عصر امروز همان باشد که انتظارش را داریم. تیمی هجومی و با برنامههای متعدد در خط آتش.
درست برخلاف چین که با وجود نمایش تحسینبرانگیزش به نتیجه دلخواه نرسید، ایران نیز به رغم نمایش نه چندان خوبی که در ایستگاه اول داشت توانست قاطعترین برد هفته اول را مقابل قطری به دست آورد که خود یکی از مدعیان صعود به جام جهانی است. در واقع ایران و چین در بازیهای نخست خود به نتایجی دست یافتهاند که اساسا با آنچه در میدان بازی رقم زدهاند، همخوانی نداشته است و این وضعیت ایجاب میکند که کارلوس کیروش و شاگردانش با نگاهی نافذ و عمیق گام به دومین بازی خود در مرحله انتخابی جام جهانی بگذارند.
متاسفانه پس از پیروزی مقابل قطر چنین برداشت و تصوری از تیم ملی به دست آمد که با تاکتیک دفاعی کیروش و بهرهبرداری از شانسها و اتفاقها میتواند جواز صعود به یک جام جهانی دیگر را به دست آورد. این تحلیلها بیشتر به واسطه نحوه صعود تیم ملی در دوره گذشته است و البته رقم خوردن همان خوششانسیها در ایستگاه اول مقابل قطر. تحلیلی که در این زمانه قابل اتکا نیست و اگر با این باور که همواره با خوششانسی و اتفاقات میتوانیم از سد بازیهای دشوار بگذریم، گام به این میدان بگذاریم بیشک کار تیم ملی برای صعود از این گروه به اما و اگر میافتد. لازمه صعود به جام جهانی روسیه داشتن طرح و برنامه تاکتیکی متنوع است و تیم ملی چنانچه در بازی با چین نیز همان سبک و سیاق بازی با قطر را دنبال کند به چیزی نخواهد رسید و چه بسا دست خالی میدان بازی با چین را ترک کند.
در بازی نخست تیم کیروش بیش از حد دفاعی بود و هرگز نتوانست در ارائه بازی هجومی موفق باشد در حالی که عناصر هجوی بسیاری در دست کیروش است و برانکو ایوانکوویچ با بخشی از همین بازیکنانی که در اختیار تیم ملی قرار دارند، نمایش هجومیتری را در لیگ ارائه میکند. گرچه این قیاس به واسطه خصوصیات فنی و دیدگاه متفاوت دو مربی شاید غیرحرفهای باشد اما همین کیروش نیز سابقه اجرای بازیهای هجومیتری را در کارنامه بازیهای ملی دارد و انتظار میرود که تیم تحت فرمانش را از اجرای سبک کاملا دفاعی صرف خارج کرده و انعطافپذیری بیشتری در خط حمله داشته باشد. البته با این تحلیل به پیش داوری بازی دوم تیم ملی نمیرویم. شاید تیم کیروش عصر امروز همان باشد که انتظارش را داریم. تیمی هجومی و با برنامههای متعدد در خط آتش.
ایران ورزشی
