میزبانی مهم ، دور از دسترس
در چند سال اخیر فدراسیون کشتی ایران با اتحادیه جهانی به دلیل برگزاری مسابقات زیاد بینالمللی، روابط بسیار خوبی را برقرار کرده است. راه اندازی مسابقات لیگ جهانی کشتی و همچنین میزبانی از مسابقات جام جهانی کشتی آن هم در چند دوره متوالی باعث شد تا این توقع به وجود بیاید که فدراسیون کشتی برای کسب میزبانیهای مهم بینالمللی هم اقدام کند. آن هم در شرایطی که از سال 2002 کشتی ایران نتوانسته از مسابقات جهانی میزبانی کند، در حالیکه بارها میزبان رقابتهای نسبتا کم اهمیت جام جهانی و البته در این چند سال اخیر هم میزبان مسابقات لیگ جهانی کشتی بوده است.
میزبان نشدن ایران از مسابقات جهانی یک دلیل خاص دارد که شاید هم عبور از این دلیل خاص به این سادگیها نباشد. برگزاری همزمان مسابقات کشتی مردان و زنان دلیل خاصی است که میزبانی ایران از این رقابتها را تقریبا غیر ممکن کرده است. به همین دلیل هم چند سال پیش فدراسیون کشتی پیشنهادی را به اتحادیه جهانی ارسال کرد مبنی بر اینکه مسابقات کشتی در سه دوره و به صورت جداگانه برگزار شود. یعنی مسابقات کشتی فرنگی در یک کشور و مسابقات کشتی آزاد هم جداگانه و در کشوری دیگر و البته کشتی بانوان هم به طور جداگانه و در کشور سوم برگزار شود.
این پیشنهاد از زبان یوردانف نامدار که رییس فدراسیون کشتی بلغارستان است، خارج شد. بعد از او کارولین هم از این ماجرا حمایت کرد با این وجود بسیاری براین عقیده بودند که فدراسیون کشتی ایران و رسول خادم این پیشنهاد را ارائه کرده است. بلافاصله در آن زمان (مسابقات جهانی کشتی در سال 2014) پیشنهاد میزبانی از مسابقات جهانی 2018 را به اتحادیه جهانی ارائه کرد. در آن مقطع عنوان شد که برگزاری مسابقاtت به شکل فعلی برای کشور میزبان هزینه بر است و بسیاری از کشورها علاقهای برای میزبانی از مسابقات جهانی ندارند. به همین دلیل میتوان با مجزا کردن این سه مسابقه و برگزاری جداگانه آن میتوان هزینههای میزبانی هم بین سه کشور تقسیم شود و بسیاری از کشورها خواهان برگزاری این مسابقات باشند.
با تصویب این طرح اتفاق مهمی که رخ میداد این بود که کشتی ایران میتوانست بعد از سالها از مسابقات جهانی میزبانی کند. یعنی ارائه یک پیشنهاد به دلیل کاهش هزینههای برگزاری و با نام کشورهای روسیه و بلغارستان که درواقع منافع کشتی ایران را تامین میکرد اما مشخص نیست این طرح به کجا رفت و سرنوشت آن چه شد چرا که در نشست کمیته اجرایی اتحادیه جهانی تنها چیزی که تاکنون مورد بحث قرار نگرفته، همین طرح جداسازی برگزاری مسابقات جهانی کشتی است. در حالیکه تایید و تصویب آن میتواند بعد از سالها کشتی ایران را موفق به میزبانی از مهمترین مسابقات کشتی کند. البته این طرح تبعات جهانی هم دارد چرا که کشورهای ضعیف که در حال سرمایه گذاری در کشتی هستند میتوانند شانس میزبانی از این مسابقات را به دست بیاورند اما اینکه چرا این طرح مورد بحث و بررسی قرار نمیگیرد و تصویب نمیشود، مشخص نیست.
فدراسیون کشتی ایران در سالهای اخیر هزینههای زیادی را در برگزاری مسابقات بینالمللی مختلف و البته بعضا کم اهمیت، متحمل شده است. بخصوص اینکه حالا با اعطای میزبانی مسابقات لیگ جهانی کشتی به کشورهای اوکراین و مجارستان هم قرار است بخش عمده و مهم هزینههای این مسابقات را فدراسیون کشتی ایران متقبل شود. پیش از این هم فدراسیون کشتی با میزبانی از این رقابتها به طور کامل هزینههای میزبانی از این رقابتها را پرداخت میکرد، علاوه براینکه میزبانی از مسابقات جام جهانی هم هزینههای زیادی را دربر دارد، مثل پرداخت جایزه سنگین و هنگفت 100 هزار دلاری از سوی فدراسیون کشتی ایران در میزبانی از مسابقات جام جهانی 2015 که در آن زمان هم سر و صدای زیادی را به وجود آورد. با وجود این همه هزینه به نظر میرسد که توقع میزبانی از یک رویداد مهم و دارای اعتبار جهانی توقعی منطقی باشد. حال شاید برخی هم اعتقاد داشته باشند که بخشی از این هزینهها را بتوان با گرفتن عضویت در هیات رییسه اتحادیه جهانی جبران شده توصیف کرد اما با این حال باید از این هزینهها و البته جایگاهی که در اتحادیه جهانی به دست آوردیم، گاهی در راستای تامین منافع ملی هم استفاده کرد. به نظر میرسد که فدراسیون کشتی باید به جای پیگیری هر طرح دیگری از همین حالا برای تصویب طرح پیشنهادی خودش دست به کار شود تا شاید بتواند میزبانی مسابقات جهانی 2019 را به دست بیاورد. مسابقاتی مهم که گزینشی المپیک 2020 خواهد بود.
ایران ورزشی
