از ویسنته کالدرون تا آزادی
ساعت24- شهرآورد مادرید حیرتانگیز بود؛ اتلتیکو در دژ خانگیاش به تنها چیزی که فکر نمیکرد، شکست بود آن هم با سه گل از بازیکنی که این روزها برای ربودن توپ طلا، رقیبی به نام آنتوان گریزمان دارد.
تقابل رونالدو – گریزمان به شکل غیرمنتظرهای با پیروزی رونالدو به پایان رسید تا ستاره پرتغالی رئال یک گام بلند به سوی توپ طلای چهارم خود بردارد. در کنار این رقابت حساس اما واکنشهای رونالدو بعد از گلهایی که به ثمر رساند بیش از هر چیز مورد توجه قرار گرفت. آقای شماره 7 پس از هر گل، شادی جدیدی رو میکرد و مقابل فیلمبرداران و عکاسان حاضر در ورزشگاه حالتهای جدیدی میگرفت و کارگردان تلویزیونی را سر شوق میآورد تا از زوایای مختلف به این رفتارها نگاه کند.
اما این رفتارهای رونالدو، در ورزشگاه 55 هزار نفری ویسنته کالدرون، سوهان اعصاب هواداران اتلتیکو بود. آنها با چشمان خود میدیدند که تیمشان با کاراسکو، گریزمان به هر دری میزند تا به گل برسد اما به یکباره تمام رویاهای آنها نقش بر آب میشود و این رونالدو است که به فوق ستاره بازی تبدیل شده است. پس از گل سوم رئال اما واکنش هواداران اتلتیکو جالب بود. آنها به جای آنکه وسایل دمدستی خود را به سمت رونالدو پرتاب کنند، پرچمهای قرمز و سفید خود را از روی گردن درآوردند و روی سر و دست چرخاندند و بیاعتنا به حالتهای رونالدو، سیمئونه و بازیکنان خودی را یکصدا تشویق کردند. اتلتیکو در خانه شهرآورد مهم مادرید را به رئال باخت، آن هم با نتیجه 3 بر صفر و از همه مهمتر با 3 گل رونالدو اما نه در ورزشگاه از سر کسی خون آمد، نه چیزی به زمین بازی پرتاب شد و نه کسی داخل زمین پرید.
کیلومترها دورتر از آنها، جمعه عصر در ورزشگاه آزادی استقلال با صبا یک بازی حذفی را برگزار کرد. از دقیقه یک تا 120 و البته زمان پنالتیها، دروازهبان پرحاشیه صباییها با رفتار و واکنشهایش، هواداران استقلال را تحریک میکند و پاسخ سکوها هم مثل همیشه مشخص است؛ ناسزا!
این اتفاق تازهای در فوتبال ایران نیست؛ از اهواز گرفته تا تبریز و از مشهد تا تهران، ناسزا به یک عادت معمولی در ورزشگاهها تبدیل شده و قبح این مساله هم از بین رفته است. در بازی استقلال کار به جایی میرسد که صمد مرفاوی، مردی که اغلب آرام و بیحاشیه بوده، در کنفرانس پس از بازی یکسره به منصوریان و هواداران استقلال میتازد و نتیجه هم روشن است، نهایت چند میلیون جریمه از سوی کمیته انضباطی.
سالهاست که فوتبال ایران با این بحرانها دست و پنجه نرم میکند و انواع و اقسام تصمیمهای انضباطی، کوچکترین اثری در بهبود فضای ورزشگاهها نداشته که هیچ، بلکه موضوع تشدید شده و در پارهای موارد شکل زشتتری به خود گرفته. شکسته شدن سر تماشاگران، شیشه اتوبوس تیمها و آسیب به وسایل حمل و نقل عمومی همچنان از سوی هواداران فوتبال در ایران مشاهده میشود.
وقتی در لیگ جزیره، در بازی وستهم و چلسی تماشاگران با هم درگیر میشوند و به سوی بازیکنان سکه پرتاب میکنند، اتحادیه فوتبال تشکیل جلسه فوقالعاده میدهد و در مصاحبههای کارشناسان موجی از نگرانی را میبینیم که همگی از شکلگیری آشوبگران جدید بیم دارند. باشگاه وستهم عذرخواهی میکند و تعدادی از تماشاگران دستگیر و با محرومیت مادامالعمر مواجه میشوند. این تصمیمات قاطع است که نیروی بازدارنده در خود دارد وگرنه همه جای دنیا تماشاگران در ورزشگاهها احساسات و رفتارهای یکسانی دارند و آنچه باعث میشود تا آنها بر رفتار خود کنترل بیشتری داشته باشند، قوانین سختگیرانه و بازدارنده است.
به نظر میرسد فوتبال ایران هم نیاز مبرمی به چنین قوانینی دارد. شاید لازم باشد در این خصوص از سایر نهادها هم کمک گرفت و با استفاده از تکنولوژی دوربینهای فیلمبرداری، کنترل صندلیهای شماره دار و... تا پیش از آنکه فاجعهای رخ دهد، فضای ورزشگاهها را به شکلی جدید مدیریت کرد. در این زمینه نوک پیکان انتقاد به سوی فدراسیون فوتبال است. نهادی که مدیر آن طی 8 سال اخیر در مواجهه با این اتفاقات اغلب خندید و مماشات کرد و به جای حل مساله، صورت مساله را تغییر داد یا پاک کرد. با تغییرات در راس فدراسیون، یکی از انتظارات اهالی فوتبال، حل ریشهای مشکلات اینچنینی است. آیا فدراسیون در این خصوص تهدیدی که متوجه ذات فوتبال است را متوجه شده و برای آن طرحی نو و برنامهای تازه دارد؟
نیمی از لیگ گذشته و همچنان در روی همان پاشنه میچرخد و اگر با همین روال پیش برویم، در روزهای حساس لیگ که بالا و پایین جدول ملتهب و حساس میشود، کار از دست همه خارج میشود. پس امروز پیش از آنکه اتفاقی تلخ رخ دهد باید چارهای اندیشید و یک بار برای همیشه، فضای زشت ورزشگاهها را پاک کرد.
اما این رفتارهای رونالدو، در ورزشگاه 55 هزار نفری ویسنته کالدرون، سوهان اعصاب هواداران اتلتیکو بود. آنها با چشمان خود میدیدند که تیمشان با کاراسکو، گریزمان به هر دری میزند تا به گل برسد اما به یکباره تمام رویاهای آنها نقش بر آب میشود و این رونالدو است که به فوق ستاره بازی تبدیل شده است. پس از گل سوم رئال اما واکنش هواداران اتلتیکو جالب بود. آنها به جای آنکه وسایل دمدستی خود را به سمت رونالدو پرتاب کنند، پرچمهای قرمز و سفید خود را از روی گردن درآوردند و روی سر و دست چرخاندند و بیاعتنا به حالتهای رونالدو، سیمئونه و بازیکنان خودی را یکصدا تشویق کردند. اتلتیکو در خانه شهرآورد مهم مادرید را به رئال باخت، آن هم با نتیجه 3 بر صفر و از همه مهمتر با 3 گل رونالدو اما نه در ورزشگاه از سر کسی خون آمد، نه چیزی به زمین بازی پرتاب شد و نه کسی داخل زمین پرید.
کیلومترها دورتر از آنها، جمعه عصر در ورزشگاه آزادی استقلال با صبا یک بازی حذفی را برگزار کرد. از دقیقه یک تا 120 و البته زمان پنالتیها، دروازهبان پرحاشیه صباییها با رفتار و واکنشهایش، هواداران استقلال را تحریک میکند و پاسخ سکوها هم مثل همیشه مشخص است؛ ناسزا!
این اتفاق تازهای در فوتبال ایران نیست؛ از اهواز گرفته تا تبریز و از مشهد تا تهران، ناسزا به یک عادت معمولی در ورزشگاهها تبدیل شده و قبح این مساله هم از بین رفته است. در بازی استقلال کار به جایی میرسد که صمد مرفاوی، مردی که اغلب آرام و بیحاشیه بوده، در کنفرانس پس از بازی یکسره به منصوریان و هواداران استقلال میتازد و نتیجه هم روشن است، نهایت چند میلیون جریمه از سوی کمیته انضباطی.
سالهاست که فوتبال ایران با این بحرانها دست و پنجه نرم میکند و انواع و اقسام تصمیمهای انضباطی، کوچکترین اثری در بهبود فضای ورزشگاهها نداشته که هیچ، بلکه موضوع تشدید شده و در پارهای موارد شکل زشتتری به خود گرفته. شکسته شدن سر تماشاگران، شیشه اتوبوس تیمها و آسیب به وسایل حمل و نقل عمومی همچنان از سوی هواداران فوتبال در ایران مشاهده میشود.
وقتی در لیگ جزیره، در بازی وستهم و چلسی تماشاگران با هم درگیر میشوند و به سوی بازیکنان سکه پرتاب میکنند، اتحادیه فوتبال تشکیل جلسه فوقالعاده میدهد و در مصاحبههای کارشناسان موجی از نگرانی را میبینیم که همگی از شکلگیری آشوبگران جدید بیم دارند. باشگاه وستهم عذرخواهی میکند و تعدادی از تماشاگران دستگیر و با محرومیت مادامالعمر مواجه میشوند. این تصمیمات قاطع است که نیروی بازدارنده در خود دارد وگرنه همه جای دنیا تماشاگران در ورزشگاهها احساسات و رفتارهای یکسانی دارند و آنچه باعث میشود تا آنها بر رفتار خود کنترل بیشتری داشته باشند، قوانین سختگیرانه و بازدارنده است.
به نظر میرسد فوتبال ایران هم نیاز مبرمی به چنین قوانینی دارد. شاید لازم باشد در این خصوص از سایر نهادها هم کمک گرفت و با استفاده از تکنولوژی دوربینهای فیلمبرداری، کنترل صندلیهای شماره دار و... تا پیش از آنکه فاجعهای رخ دهد، فضای ورزشگاهها را به شکلی جدید مدیریت کرد. در این زمینه نوک پیکان انتقاد به سوی فدراسیون فوتبال است. نهادی که مدیر آن طی 8 سال اخیر در مواجهه با این اتفاقات اغلب خندید و مماشات کرد و به جای حل مساله، صورت مساله را تغییر داد یا پاک کرد. با تغییرات در راس فدراسیون، یکی از انتظارات اهالی فوتبال، حل ریشهای مشکلات اینچنینی است. آیا فدراسیون در این خصوص تهدیدی که متوجه ذات فوتبال است را متوجه شده و برای آن طرحی نو و برنامهای تازه دارد؟
نیمی از لیگ گذشته و همچنان در روی همان پاشنه میچرخد و اگر با همین روال پیش برویم، در روزهای حساس لیگ که بالا و پایین جدول ملتهب و حساس میشود، کار از دست همه خارج میشود. پس امروز پیش از آنکه اتفاقی تلخ رخ دهد باید چارهای اندیشید و یک بار برای همیشه، فضای زشت ورزشگاهها را پاک کرد.
ایران ورزشی
