حسن روشن:
حقیقی چگونه فیکس تیم ملی شد؟
سایت خبری تحلیلی ساعت 24-حسن روشن که بعد از چند ماه اقامت در دوبی اخیرا به ایران برگشته تمدید قرارداد کی روش را به نقد می کشد و در لا به لای صحبتهایش شائبه زد و بند سرمربی تیم ملی با دلالهای اروپایی را مطرح می کند.
در امارات کی روش را قبول ندارند
در امارات اصلا کی روش را به عنوان یک مربی مطرح قبول ندارند.عربها معمولا به دنبال دو نوع مربی هستند؛ یکی مربیانی که در فوتبال اروپا خوب نتیجه گرفته باشند و یکی هم مربیانی که سابقه درخشش در جام جهانی را داشته باشند. مثلا برونو متسوی فقید به دلیل درخشش سنگال در جام جهانی در امارات و قطر خواهان زیادی پیدا کرد. البته فوتبال کشورهای عربی قبرستان مربیان درجه یک خارجی است و در این ۳۵ سالی که در حال رفت و آمد به امارات هستم مربی ای را سراغ ندارم که پس از لیگ امارات به اروپا برگشته باشد. همین میلان ماچالا که الان عربی را از خود عربها بهتر صحبت می کند بیشتر از ده سال است که در امارات، قطر و کویت مربیگری کرده و در یکی از همین کشورها دفن خواهد شد!
همدوره های من با سرمربی منچستر کار کردند
کی روش هم در حال حاضر جزو بازنشسته هاست و خیلی خوش شانس بوده که به پست ما خورده است! کشورهای عربی حتی یک ریال هم روی امثال کی روش سرمایه گذاری نمی کنند اما او پول های درشتی از ما گرفته و مربیان ایرانی را هم تحقیر می کند. کی روش باید بداند که اگر کمک مربی منچستر بوده، ما با سرمربی منچستر در تیم ملی ایران کار کردیم. فرانک اوفارل زمانی سرمربی تیم ملی ایران شد که جورج بست را در اوج از تیم ملی انگلیس کنار گذاشته بود و خیلی بزرگتر از کی روش بود. یادم هست که برایان کلاف هم گزینه سرمربیگری تیم ملی بود اما زمانیکه مدیران وقت فدراسیون برای استخدام مربی خارجی شرط و شروط گذاشتند، کلاف هم مثل کی روش مغرور بود و نپذیرفت و فرانک اوفارل سرمربی تیم ملی شد. وقتی اوفارل کارش را شروع کرد بازیکنان قدیمی و بزرگی مثل ابراهیم آشتیانی و جعفر کاشانی از تیم ملی خداحافظی کردند اما به حدی بازیکن جوان و امید خوب داشتیم که اصلا کسی نگران نشد.
باخت تیم امید واقعیت فوتبال ایران است
نتایج فاجعه بار تیم امید واقعیت فوتبال ایران را نشان می دهد. زمانیکه در تیم ملی جوانان بازی می کردم، قرار بود در مسابقات قهرمانی آسیا در بانکوک با ویتنام بازی کنیم و از آنجا که دو روز بعد با کره جنوبی بازی داشتیم، حشمت مهاجرانی از ما خواست به خودمان فشار نیاوریم و سبک بازی کنیم. آن روز به خودمان فشار نیاوردیم و ۵ گل به ویتنام زدیم اما حالا باید از این تیم ۴ گل بخوریم. واقعیت فوتبال ایران این است که استعدادهای زیادی داریم اما استعدادیاب نداریم. همین امسال بازیکنان جوان در لیگ برتر حرف اول را می زنند و لیگ مملو از بازیکنان جوان و آینده دار است و ما می توانیم ۴ تیم امید داشته باشیم اما در فوتبال ایران سلائق قائم به شخص است.
کی روش از خودش چیزی باقی نمی گذارد
هیچ کجای دنیا این گونه نیست که مربی خارجی یک کشور دستیار داخلی یا یک تیم مربی داخلی را کنار خودش نداشته باشد. کی روش حتی می گوید سرپرست ایرانی نمی خواهد و فدراسیون هم تمکین می کند، در حالیکه در دوران اوفارل چهار مربی ایرانی شامل حشمت مهاجرانی، حسن حبیبی، محمود یاوری و بهمن صالح نیا به عنوان دستیار در تیم ملی بودند و اوفارل هم بعد از دو سال که قراردادش تمام شد، یک روز هم نماند و برای همیشه رفت. بعد از او هم حشمت مهاجرانی راه را ادامه داد و سال بعد تیم ملی با او قهرمان جام ملتهای آسیا شد و بعد هم به المپیک و جام جهانی رفتیم. الان اما وضعیت به گونه ای است که وقتی کی روش برود میراث با ارزشی از خودش به جا نخواهد گذاشت. چرا در این وضعیت اقتصادی ۵۰ میلیارد تومان باید به یک مربی خارجی بازنشسته بدهند تا صرفا تیم ملی را به جام جهانی ببرد؟
حقیقی الان کجاست؟
کسی نمی پرسد که چرا بازیکنی مثل علیرضا حقیقی که درهیچ کدام از بازیهای تدارکاتی جدی تیم ملی یک دقیقه هم بازی نکرده بود یک مرتبه فیکس تیم ملی و در جام جهانی بازیکن ثابت شد؟ اصلا کسی فکر نمی کرد کی روش از تجربه رحمان احمدی و تجربه اروپایی دانیل داوری چشم پوشی کند اما به حقیقی بازی بدهد. به نظرم دلالها در این ماجرا نقش داشتند. البته اغلب مربیان به خصوص مربیانی که در انگلیس کار کرده اند در جام جهانی زد و بندهایی می کنند. سئوال من این است الان علیرضا حقیقی کجاست؟ اینکه او به یک تیم پرتغالی پیوست چه معنایی دارد؟
اوفارل حرفه ای بود
کفاشیان در مصاحبه جدیدش ادعا کرده که از این به بعد ما به کی روش دستور می دهیم. ما قدیمی هم دعا می کنیم که این گونه شود اما مربی خودش باید وجدان کاری داشته باشد. یک روز اوفارل به من گفت اگر تیم ملی ببازد ناراحت می شوی؟ من هم گفتم بله که ناراحت می شوم. او گفت من هم ناراحت می شوم اما به خاطر از دست دادن ۱۰۰ هزار دلاری که بابت هر برد تیم ملی پاداش می گیرم! تفکر مربی تیم ملی حرفه ای بود و به همین دلیل تیم ملی ایران از سال ۵۲ تا ۵۷ فقط سه مساوی داشت و تمام بازیهایش را برده بود. در این فاصله یک تساوی با کویت و دو تساوی با کره جنوبی داشتیم.
منبع:sbf.ir
در امارات اصلا کی روش را به عنوان یک مربی مطرح قبول ندارند.عربها معمولا به دنبال دو نوع مربی هستند؛ یکی مربیانی که در فوتبال اروپا خوب نتیجه گرفته باشند و یکی هم مربیانی که سابقه درخشش در جام جهانی را داشته باشند. مثلا برونو متسوی فقید به دلیل درخشش سنگال در جام جهانی در امارات و قطر خواهان زیادی پیدا کرد. البته فوتبال کشورهای عربی قبرستان مربیان درجه یک خارجی است و در این ۳۵ سالی که در حال رفت و آمد به امارات هستم مربی ای را سراغ ندارم که پس از لیگ امارات به اروپا برگشته باشد. همین میلان ماچالا که الان عربی را از خود عربها بهتر صحبت می کند بیشتر از ده سال است که در امارات، قطر و کویت مربیگری کرده و در یکی از همین کشورها دفن خواهد شد!
همدوره های من با سرمربی منچستر کار کردند
کی روش هم در حال حاضر جزو بازنشسته هاست و خیلی خوش شانس بوده که به پست ما خورده است! کشورهای عربی حتی یک ریال هم روی امثال کی روش سرمایه گذاری نمی کنند اما او پول های درشتی از ما گرفته و مربیان ایرانی را هم تحقیر می کند. کی روش باید بداند که اگر کمک مربی منچستر بوده، ما با سرمربی منچستر در تیم ملی ایران کار کردیم. فرانک اوفارل زمانی سرمربی تیم ملی ایران شد که جورج بست را در اوج از تیم ملی انگلیس کنار گذاشته بود و خیلی بزرگتر از کی روش بود. یادم هست که برایان کلاف هم گزینه سرمربیگری تیم ملی بود اما زمانیکه مدیران وقت فدراسیون برای استخدام مربی خارجی شرط و شروط گذاشتند، کلاف هم مثل کی روش مغرور بود و نپذیرفت و فرانک اوفارل سرمربی تیم ملی شد. وقتی اوفارل کارش را شروع کرد بازیکنان قدیمی و بزرگی مثل ابراهیم آشتیانی و جعفر کاشانی از تیم ملی خداحافظی کردند اما به حدی بازیکن جوان و امید خوب داشتیم که اصلا کسی نگران نشد.
باخت تیم امید واقعیت فوتبال ایران است
نتایج فاجعه بار تیم امید واقعیت فوتبال ایران را نشان می دهد. زمانیکه در تیم ملی جوانان بازی می کردم، قرار بود در مسابقات قهرمانی آسیا در بانکوک با ویتنام بازی کنیم و از آنجا که دو روز بعد با کره جنوبی بازی داشتیم، حشمت مهاجرانی از ما خواست به خودمان فشار نیاوریم و سبک بازی کنیم. آن روز به خودمان فشار نیاوردیم و ۵ گل به ویتنام زدیم اما حالا باید از این تیم ۴ گل بخوریم. واقعیت فوتبال ایران این است که استعدادهای زیادی داریم اما استعدادیاب نداریم. همین امسال بازیکنان جوان در لیگ برتر حرف اول را می زنند و لیگ مملو از بازیکنان جوان و آینده دار است و ما می توانیم ۴ تیم امید داشته باشیم اما در فوتبال ایران سلائق قائم به شخص است.
کی روش از خودش چیزی باقی نمی گذارد
هیچ کجای دنیا این گونه نیست که مربی خارجی یک کشور دستیار داخلی یا یک تیم مربی داخلی را کنار خودش نداشته باشد. کی روش حتی می گوید سرپرست ایرانی نمی خواهد و فدراسیون هم تمکین می کند، در حالیکه در دوران اوفارل چهار مربی ایرانی شامل حشمت مهاجرانی، حسن حبیبی، محمود یاوری و بهمن صالح نیا به عنوان دستیار در تیم ملی بودند و اوفارل هم بعد از دو سال که قراردادش تمام شد، یک روز هم نماند و برای همیشه رفت. بعد از او هم حشمت مهاجرانی راه را ادامه داد و سال بعد تیم ملی با او قهرمان جام ملتهای آسیا شد و بعد هم به المپیک و جام جهانی رفتیم. الان اما وضعیت به گونه ای است که وقتی کی روش برود میراث با ارزشی از خودش به جا نخواهد گذاشت. چرا در این وضعیت اقتصادی ۵۰ میلیارد تومان باید به یک مربی خارجی بازنشسته بدهند تا صرفا تیم ملی را به جام جهانی ببرد؟
حقیقی الان کجاست؟
کسی نمی پرسد که چرا بازیکنی مثل علیرضا حقیقی که درهیچ کدام از بازیهای تدارکاتی جدی تیم ملی یک دقیقه هم بازی نکرده بود یک مرتبه فیکس تیم ملی و در جام جهانی بازیکن ثابت شد؟ اصلا کسی فکر نمی کرد کی روش از تجربه رحمان احمدی و تجربه اروپایی دانیل داوری چشم پوشی کند اما به حقیقی بازی بدهد. به نظرم دلالها در این ماجرا نقش داشتند. البته اغلب مربیان به خصوص مربیانی که در انگلیس کار کرده اند در جام جهانی زد و بندهایی می کنند. سئوال من این است الان علیرضا حقیقی کجاست؟ اینکه او به یک تیم پرتغالی پیوست چه معنایی دارد؟
اوفارل حرفه ای بود
کفاشیان در مصاحبه جدیدش ادعا کرده که از این به بعد ما به کی روش دستور می دهیم. ما قدیمی هم دعا می کنیم که این گونه شود اما مربی خودش باید وجدان کاری داشته باشد. یک روز اوفارل به من گفت اگر تیم ملی ببازد ناراحت می شوی؟ من هم گفتم بله که ناراحت می شوم. او گفت من هم ناراحت می شوم اما به خاطر از دست دادن ۱۰۰ هزار دلاری که بابت هر برد تیم ملی پاداش می گیرم! تفکر مربی تیم ملی حرفه ای بود و به همین دلیل تیم ملی ایران از سال ۵۲ تا ۵۷ فقط سه مساوی داشت و تمام بازیهایش را برده بود. در این فاصله یک تساوی با کویت و دو تساوی با کره جنوبی داشتیم.
منبع:sbf.ir
