مدیران و کادر فنی استقلال باید مشکل حسینی را پیدا کنند
از دبلسیو تا گل به خودی
ساعت 24-اکثر هواداران استقلال فکر میکنند، تصمیم فکری مبنی بر بازی دادن به سیدحسین حسینی باعث شده تیمشان دو امتیاز حساس مقابل نفت مسجدسلیمان را از دست بدهد.گلر اول استقلال که بعد از درخشش مظاهری تبدیل به گلر دوم شد، بعد از چند هفته غیبت در ترکیب استقلال قرار گرفت و با گل به خودی عجیبش باعث عقب افتادن تیم شد.
این اتفاق خشم هواداران استقلال را نسبت به حسینی برانگیخت به خصوص که آنها خاطره خوبی هم از بازیهای آخر فصل پیش او در فینال جام حذفی نداشتند. سوال مشخص آنها از سرمربی تیم این بود که مظاهری چه مشکلی داشت که باید در این بازی جایگزین میشد؟
محمود فکری در پایان بازی استقلال و نفت و مسجدسلیمان که با تساوی یک - یک به پایان رسید گفت هر کس آمادهتر باشد در زمین قرار میگیرد. منظور سرمربی آبیهای پایتخت این بود که حسینی در تمرینات آمادهتر کار کرده پس فیکس شده. این استدلال از دو جنبه قابل بررسی است؛ یکی اینکه بحث آماده بودن معمولا در مورد دروازهبان به کار نمیرود و مربیان به ندرت گلر را براساس تمرینات هفتگی جایگزین میکنند و دو اینکه اگر حسینی آماده نشان داده پس هواداران آن واکنش عجیب مقابل ضربه کرنر بازیکن نفت را کجای دلشان بگذارند؟
فارغ از اینکه فکری چرا چنین تغییری در ترکیب تیم ایجاد کرده و بدون توجه به حاشیهای که بعد از بازی توسط چند تا از رسانهها مطرح شد، حاشیهای که میگوید مظاهری با فکری در جلسه فنی قبل از بازی سر کیفیت تیم حرفش شده و به همین دلیل بیرون مانده، میتوان به صورت جداگانه روی خود سیدحسین حسینی زوم کرد و این سوال را پرسید که چه به سر این گلر آمده است؟ چه اتفاقی افتاده که این دروازهبان از شرایط آرمانی به حدی فاصله گرفته که تیم حتی روی یک ضربه کرنر هم احساس امنیت ندارد؟
از زمانی که حسینی با تصمیم شفر به چارچوب دروازه استقلال راه پیدا کرد، زمان زیادی نمیگذرد. هیچکس هنوز دبلسیوهای استثنایی او را فراموش نکرده. او آنقدر خوب بود که جدا از نیمکتنشین کردن مهدی رحمتی وقتی لیست تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۱۸ منتشر شد و نام او نبود، اهالی فوتبال شوکه شدند. اتفاقا آنجا هم رشید مظاهری بود که جای حسینی را در لیست تیم ملی گرفت. حال چه شده که عقاب استقلالیها از گرفتن یک توپ ساده عاجز است و اشتباهات فردیاش به تیم ضربه وارد میکند؟
حسینی به جرات حالا همه شکلهای مختلف بودن در استقلال را تجربه کرده است. داشتن رقیب بزرگ مثل زمانی که مهدی رحمتی در تیم حضور داشت بدون رقیب بودن مثل فصل قبل که یک تنه در تمام بازیهای استقلال در ترکیب ثابت تیم قرار گرفت و دوباره رقیب داشتن، آن هم نه رقیبی پا به سن گذاشته که یک رقیب سرحال و بسیار مدعی. حسینی در فصلی که رحمتی از استقلال جدا شد تقریبا تیم را به هر سازی که دلش میخواست رقصاند. از مبلغ قرارداد تا اطمینان از نگرفتن دروازهبان دوم بزرگ تا فیکس بودن در لیگ. منظور اینکه برای درخشش حسینی حالت دیگری جز همه اینها که شمرده شد، وجود ندارد و اگر حسینی همچنان پر اشتباه ظاهر میشود یعنی مشکل جای دیگری است.
مشکل کجا میتواند باشد؟ حسینی تازه به سن پختگی دروازهبانی نزدیک میشود. او هنوز ۲۸ ساله است، پس نمیتوان گفت از لحاظ بدنی افت کرده یا چیزی شبیه به این.کما اینکه اصولا گلرها تا سی و چند سالگی و بعضا تا ۴۰ سالگی میتوانند در بالاترین سطح رقابت کنند. همچنین نمیتوان تصور کرد که این دروازهبان یادش رفته چطور دروازهبانی کند! شاید این جمله به شوخی توسط برخی هواداران خودی و رقیب در مورد حسینی به کار برده شود ولی مساله قابل بحثی نیست. تنها نکتهای که باقی میماند تمرکز است. همان چیزی که احتمالا برای هر دروازهبان از هر چیزی مهمتر به نظر میرسد. اما چرا حسینی نباید تمرکز لازم را داشته باشد؟
این دیگر مسالهای نیست که کسانی از بیرون بدون داشتن اطلاعات کافی دربارهاش اظهارنظر کنند. شاید بتوان گفت او از لحاظ مالی در زمانی که اکثریت جامعه در مضیقه هستند، مشکلی ندارد. شاید بتوان به این نکته اشاره کرد که بازی کردن او در یکی از بهترین تیمهای ایران، معروف بودن، موفق بودن و چیزهایی از این دست کافی به نظر میرسد تا یک نفر روی کارش متمرکز شود. اما شاید واقعا هیچ کدام از اینها نتواند مشکل اصلی را شرح بدهد. سیدحسین حسینی قبلا ثابت کرده که از لحاظ روحی بسیار شکننده است.کافی است واکنش او در بازی استقلال و فولاد در فصل ۹۶-۹۷ که با دریافت کارت زرد دربی را از دست داد، قهرش به خاطر شلوغ کردن هواداران هنگام اهدای مدال و کاپ جام حذفی بعد از پیروزی مقابل خونه به خونه و گریه کردنش بعد از گرفتن پنالتی نوراللهی در نیمه نهایی جام حذفی فصل قبل مدنظر قرار بگیرد تا مفهوم حساسیت حسینی بیشتر مشخص شود. حسینی چندین بار هم در صفحه شخصی یا مصاحبههایش نشان داده واکنشهای احساسی را به رفتار منطقی ترجیح میدهد. همه اینها یعنی حسینی در شرایط فعلی به شدت نیاز به یک ریکاوری روحی دارد.کاری که باید توسط یک متخصص انجام شود و مطمئنا مزایایش هم به نفع او خواهد بود هم استقلال هم فوتبال ملی کشور.
حسینی در برههای ثابت کرده هم هوش دروازهبانی دارد هم آمادگیاش را. هم از فیزیک مناسبی برخوردار است هم سر نترسی دارد. اینکه او امروز نمیتواند کیفیت دو سال قبلش را ارایه دهد باید توسط مدیران باشگاه استقلال بررسی شود. ممکن است هواداران نتوانند خودشان را کنترل کنند و به خاطر اشتباه سرزنشش کنند ولی کادر فنی و مدیریت باشگاه نمیتوانند چنین رفتاری را در پیش بگیرند یا با نادیده گرفتن یا با برخورد قهری عمر فوتبالی او را تمام کنند.
محمود فکری در پایان بازی استقلال و نفت و مسجدسلیمان که با تساوی یک - یک به پایان رسید گفت هر کس آمادهتر باشد در زمین قرار میگیرد. منظور سرمربی آبیهای پایتخت این بود که حسینی در تمرینات آمادهتر کار کرده پس فیکس شده. این استدلال از دو جنبه قابل بررسی است؛ یکی اینکه بحث آماده بودن معمولا در مورد دروازهبان به کار نمیرود و مربیان به ندرت گلر را براساس تمرینات هفتگی جایگزین میکنند و دو اینکه اگر حسینی آماده نشان داده پس هواداران آن واکنش عجیب مقابل ضربه کرنر بازیکن نفت را کجای دلشان بگذارند؟
فارغ از اینکه فکری چرا چنین تغییری در ترکیب تیم ایجاد کرده و بدون توجه به حاشیهای که بعد از بازی توسط چند تا از رسانهها مطرح شد، حاشیهای که میگوید مظاهری با فکری در جلسه فنی قبل از بازی سر کیفیت تیم حرفش شده و به همین دلیل بیرون مانده، میتوان به صورت جداگانه روی خود سیدحسین حسینی زوم کرد و این سوال را پرسید که چه به سر این گلر آمده است؟ چه اتفاقی افتاده که این دروازهبان از شرایط آرمانی به حدی فاصله گرفته که تیم حتی روی یک ضربه کرنر هم احساس امنیت ندارد؟
از زمانی که حسینی با تصمیم شفر به چارچوب دروازه استقلال راه پیدا کرد، زمان زیادی نمیگذرد. هیچکس هنوز دبلسیوهای استثنایی او را فراموش نکرده. او آنقدر خوب بود که جدا از نیمکتنشین کردن مهدی رحمتی وقتی لیست تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۱۸ منتشر شد و نام او نبود، اهالی فوتبال شوکه شدند. اتفاقا آنجا هم رشید مظاهری بود که جای حسینی را در لیست تیم ملی گرفت. حال چه شده که عقاب استقلالیها از گرفتن یک توپ ساده عاجز است و اشتباهات فردیاش به تیم ضربه وارد میکند؟
حسینی به جرات حالا همه شکلهای مختلف بودن در استقلال را تجربه کرده است. داشتن رقیب بزرگ مثل زمانی که مهدی رحمتی در تیم حضور داشت بدون رقیب بودن مثل فصل قبل که یک تنه در تمام بازیهای استقلال در ترکیب ثابت تیم قرار گرفت و دوباره رقیب داشتن، آن هم نه رقیبی پا به سن گذاشته که یک رقیب سرحال و بسیار مدعی. حسینی در فصلی که رحمتی از استقلال جدا شد تقریبا تیم را به هر سازی که دلش میخواست رقصاند. از مبلغ قرارداد تا اطمینان از نگرفتن دروازهبان دوم بزرگ تا فیکس بودن در لیگ. منظور اینکه برای درخشش حسینی حالت دیگری جز همه اینها که شمرده شد، وجود ندارد و اگر حسینی همچنان پر اشتباه ظاهر میشود یعنی مشکل جای دیگری است.
مشکل کجا میتواند باشد؟ حسینی تازه به سن پختگی دروازهبانی نزدیک میشود. او هنوز ۲۸ ساله است، پس نمیتوان گفت از لحاظ بدنی افت کرده یا چیزی شبیه به این.کما اینکه اصولا گلرها تا سی و چند سالگی و بعضا تا ۴۰ سالگی میتوانند در بالاترین سطح رقابت کنند. همچنین نمیتوان تصور کرد که این دروازهبان یادش رفته چطور دروازهبانی کند! شاید این جمله به شوخی توسط برخی هواداران خودی و رقیب در مورد حسینی به کار برده شود ولی مساله قابل بحثی نیست. تنها نکتهای که باقی میماند تمرکز است. همان چیزی که احتمالا برای هر دروازهبان از هر چیزی مهمتر به نظر میرسد. اما چرا حسینی نباید تمرکز لازم را داشته باشد؟
این دیگر مسالهای نیست که کسانی از بیرون بدون داشتن اطلاعات کافی دربارهاش اظهارنظر کنند. شاید بتوان گفت او از لحاظ مالی در زمانی که اکثریت جامعه در مضیقه هستند، مشکلی ندارد. شاید بتوان به این نکته اشاره کرد که بازی کردن او در یکی از بهترین تیمهای ایران، معروف بودن، موفق بودن و چیزهایی از این دست کافی به نظر میرسد تا یک نفر روی کارش متمرکز شود. اما شاید واقعا هیچ کدام از اینها نتواند مشکل اصلی را شرح بدهد. سیدحسین حسینی قبلا ثابت کرده که از لحاظ روحی بسیار شکننده است.کافی است واکنش او در بازی استقلال و فولاد در فصل ۹۶-۹۷ که با دریافت کارت زرد دربی را از دست داد، قهرش به خاطر شلوغ کردن هواداران هنگام اهدای مدال و کاپ جام حذفی بعد از پیروزی مقابل خونه به خونه و گریه کردنش بعد از گرفتن پنالتی نوراللهی در نیمه نهایی جام حذفی فصل قبل مدنظر قرار بگیرد تا مفهوم حساسیت حسینی بیشتر مشخص شود. حسینی چندین بار هم در صفحه شخصی یا مصاحبههایش نشان داده واکنشهای احساسی را به رفتار منطقی ترجیح میدهد. همه اینها یعنی حسینی در شرایط فعلی به شدت نیاز به یک ریکاوری روحی دارد.کاری که باید توسط یک متخصص انجام شود و مطمئنا مزایایش هم به نفع او خواهد بود هم استقلال هم فوتبال ملی کشور.
حسینی در برههای ثابت کرده هم هوش دروازهبانی دارد هم آمادگیاش را. هم از فیزیک مناسبی برخوردار است هم سر نترسی دارد. اینکه او امروز نمیتواند کیفیت دو سال قبلش را ارایه دهد باید توسط مدیران باشگاه استقلال بررسی شود. ممکن است هواداران نتوانند خودشان را کنترل کنند و به خاطر اشتباه سرزنشش کنند ولی کادر فنی و مدیریت باشگاه نمیتوانند چنین رفتاری را در پیش بگیرند یا با نادیده گرفتن یا با برخورد قهری عمر فوتبالی او را تمام کنند.
