جنس تهدیدکننده مهم است
ساعت 24 - j این روزها مقامهای سیاسی و نظامی نظام سیاسی ایران در وضعیتی قرار دارند که ناگزیرند مقامهای شماری از کشورها را درباره تصمیمها و رفتارهایی که دارند تهدید کنند. در همین روزها شاهد تهدید باکو- ریاض و بروکسل از سوی مقامهای ایرانی بودهایم. وزیر خارجه و سخنگوی این وزارتخانه اروپا را تهدید کردهاند و نیز حسین سلامی فرمانده کل سپاه پاسداران در یک مانور نظامی مقامهای عربستان را تهدید کرده است.درحالی که تهدید دستگاه دیپلماسی ایران علیه اروپاییها و خبرهایی که از جنس تهدیدهای احتمالی میشنویم و نیز به لحاظ تجانس تهدیدکننده اروپا، واقعیتها لحاظ شده است اما تهدید عربستان از سوی بالاترین فرمانده نیروی نظامی اصلی کشور جای توجیه ندارد.
dir="RTL">گفته میشود وزارت خارجه نیز در برابر تحریم برخی نهادهای حقیقی و حقوقی نظام سیاسی ایران از سوی اروپا قصد دارد فهرستی از اروپاییها را برای تحریم آنها آماده کند یک رخداد منطقی و دارای تجانس است و میتواند قابلیت پذیرش داشته باشد اما تهدید فرمانده کل سپاه پاسداران تجانسی با کاری که باور دارد عربستان انجام میدهد ندارد و میتواند دردسرهای سیاسی تازه برای نظام سیاسی درست کند. حسین سلامی به مقامهای ریاض اخطار داده است که باید جلوی یک شبکه تلویزیونی منتسب به خود را بگیرند وگرنه دودش به چشم خود آنها خواهد رفت. با توجه به اینکه یک روزنامه منتسب به سپاه پاسداران نوشته است دود بدون آتش ممکن نیست معنای دیگری پیدا میکند. اگرچه فرمانده کل سپاه پاسداران میتواند ادعا کند این نهاد یک نهاد نظامی محض نیست اما این حرف در داخل کاربرد دارد و در خارج از ایران پذیرفته نیست که یک مقام ارشد نظامی درباره جلوگیری از فعالیت یک شبکه تلویزیونی تهدید کند. کاش تقسیم وظایف که اصل مدرنی در اداره کشورها در دنیای امروز است رعایت میشد و تهدید ریاض از تجانس تهدیدکننده و نوع تهدید برخوردار بود. به طور مثال این حرف میتوانست از سوی وزیر ارشاد یا رییس صداوسیما و یا یک مقام از اعضای شورای امنیت ملی بر زبان آید و گفته میشد ایران نیز برای مقابله با شبکه تلویزیونی یک شبکه تلویزیونی تاسیس میکند و مقابله به مثل از این مسیر انجام خواهد شد. واقعیت این است که رفتارهای نهادهای قدرت با رسانههای موجود در ایران بهگونهای بوده است که ایرانیان به خبرها و گزارشهای حتی روزنامهها و خبرگزاریها و سایتهای خبری غیرحکومتی نیز اعتنا ندارند و شوربختانه در این میدان وضعیت نامساعدی داریم. اگر نهادهای حکومتی اجازه میدادند در ایران شبکه تلویزیون خصوصی راهاندازی شود شاید این روزها به درد نظام سیاسی هم میخورد.
تجانس تهدید خودش ابزار کارسازی است و نامتجانس بودن کار را خرابتر میکند.
