مدیر خوب،مربی خوب،بازیکنان با استعداد
این تیم «امید» ما است
ساعت 24-قطر علیرغم میزبانیاش، علیرغم بهره بردن از امکانات و پول فراوان و با وجود همه تمهیداتی که برای این مسابقات تدارک دیده بود، باز هم یک سر و گردن پایینتر از تیم ایران بود و اگر ما کمی بیشتر به ریزهکاریها توجه میکردیم، بیشک 3 امتیاز را از میزبان مسابقات میگرفتیم و با اقتدار در صدر گروه ایستاده بودیم.
تیم امید – که امید فوتبال ایران در راه المپیک محسوب میشود – در بازی اول نمایشی از خود ارائه کرد که سطح انتظارات را بالا برد. این تیم نشان داد که از بازیکنان خوب و باکیفیتی برخوردار است. فوتبالی زیبا و هجومی ارائه کرد و امیدها را در دل علاقهمندان به فوتبال زنده نمود. این تیم یک مربی خوب و جنتلمن را بالای سر خود میبیند. محمد خاکپور را میگوییم که سالها خارج از ایران دورههای مربیگری را طی کرده و از مردان آیندهدار و خوشآتیه مربیگری محسوب میشود. روزنامه ایران ورزشی از ابتدا هم حامی محمد خاکپور بوده و هست، چرا که باور ما این است که فوتبال ایران به مردانی با دانش، خوشسلیقه و البته فوتبالفهم مثل خاکپور نیاز دارد که در سلامت کاریشان تردیدی نیست. تیم امید ایران در کنار محمد خاکپور، از محمد مایلیکهن هم بهره میگیرد که از تجربهای غیرقابل کتمان در فوتبال برخوردار است. مردی که حضور موفق در جام ملتهای 96 را در کارنامه دارد و از مقدماتی جام جهانی 98 هم حتما تجربیات گرانبهایی را اندوخته است. او یک دوره سرمربی همین تیم المپیک بوده و در فوتبال باشگاهی هم تلاش کرده تا نسل جوان را تربیت کند. فارغ از نتایجی که او کسب کرده، محمد مایلیکهن با این کولهبار تجربه میتواند مکمل محمد خاکپور باشد که گامهای نخست خود را در راه مربی شدن برمیدارد. ضلع سوم تیم امید، حبیب کاشانی است که در تجربه و مدیریت او بحثی نیست. پس با این عقبه انتظار از تیم امید، بیشتر و بیشتر میشود و طبیعی است که شکست مقابل قطر را برنمیتابیم و معتقدیم که این مجموعه خوب که با دقت و وسواس از دل فوتبال باشگاهی ایران دستچین شده و خوب تدارک دیده و تمرین کرده، باید و باید قطر را در خانهاش شکست دهد. آیا این انتظار زیادی است؟
این تیم آینده فوتبال ایران است؛ از دل همین مجموعه بیشک بازیکنانی پرورش یافته و بیرون خواهند آمد که لباس تیم ملی بزرگسالان را بر تن کنند. انتظار این است که همین کادر فنی – با تشخصی که نزد آنها سراغ داریم – آینده مربیگری در فوتبال ملی را بسازند و پس از سالها فوتبال ایران صاحب مردانی شود که دغدغه ما برای سپردن هدایت تیم ملی را کمتر کند. تیم امید ایران مقابل قطر 3 امتیاز را از دست داد؛ تصور ما این است که علیرغم این اتفاق، ما به قطر نباختیم بلکه تاوان برخی تصمیمات نادرست خود را پس دادیم و اتفاقا چه خوب شد که در این مرحله و در این بازی اشکالات و ایرادهای تیم پرامید ما برملا شد. شاید اگر این اتفاق در بازیهای مرحله حذفی رخ میداد، دیگر فرصتی برای جبران وجود نداشت و حالا از دست دادن 3 امتیاز مقابل قطر را به فال نیک میگیریم و میگوییم «چه خوب شد باختیم!»
از این پس مدافعان ما هوشیارتر خواهند بود؛ امثال محمد دانشگر فهمیدهاند که یک لحظه غفلت میتواند تقاص سنگینی برای ما به همراه داشته باشد؛ یا کاپیتان آتیهدار تیم ملی، روزبه چشمی با چشمانی بازتر و حواسی جمعتر پشت پنالتیهای سرنوشتساز خواهد ایستاد. دنیا برای ما به آخر نرسیده و اتفاقا تازه برای ما شروع شده است. یک پیروزی قاطع و محکم مقابل چین، حکم صعود را برای ما خواهد داشت و کسب این پیروزی محتمل به نظر میرسد. شاید خیلیها معتقد باشند که صعود از این مرحله به عنوان صدرنشین و روبهرو نشدن با ژاپن برای تیم ما مطلوبتر بود اما تیمی که میخواهد به المپیک برسد و به حسرت 40 ساله فوتبالدوستان ایرانی پایان بدهد، برایش عربستان و ژاپن چندان فرقی نمیکند؛ برای رسیدن به المپیک باید این مسیر سخت و پرپیچ و خم را طی کرد و از سد دانه درشتها و تیمهای نامی و مدعی آسیا عبور کرد. دوشنبه، منتظر تماشای دوباره تیم امید هستیم؛ تیمی که به آن دل بسته و امیدواریم و به مدیرانش، مربیانش و تک تک بازیکنانش ایمان داریم.
این تیم آینده فوتبال ایران است؛ از دل همین مجموعه بیشک بازیکنانی پرورش یافته و بیرون خواهند آمد که لباس تیم ملی بزرگسالان را بر تن کنند. انتظار این است که همین کادر فنی – با تشخصی که نزد آنها سراغ داریم – آینده مربیگری در فوتبال ملی را بسازند و پس از سالها فوتبال ایران صاحب مردانی شود که دغدغه ما برای سپردن هدایت تیم ملی را کمتر کند. تیم امید ایران مقابل قطر 3 امتیاز را از دست داد؛ تصور ما این است که علیرغم این اتفاق، ما به قطر نباختیم بلکه تاوان برخی تصمیمات نادرست خود را پس دادیم و اتفاقا چه خوب شد که در این مرحله و در این بازی اشکالات و ایرادهای تیم پرامید ما برملا شد. شاید اگر این اتفاق در بازیهای مرحله حذفی رخ میداد، دیگر فرصتی برای جبران وجود نداشت و حالا از دست دادن 3 امتیاز مقابل قطر را به فال نیک میگیریم و میگوییم «چه خوب شد باختیم!»
از این پس مدافعان ما هوشیارتر خواهند بود؛ امثال محمد دانشگر فهمیدهاند که یک لحظه غفلت میتواند تقاص سنگینی برای ما به همراه داشته باشد؛ یا کاپیتان آتیهدار تیم ملی، روزبه چشمی با چشمانی بازتر و حواسی جمعتر پشت پنالتیهای سرنوشتساز خواهد ایستاد. دنیا برای ما به آخر نرسیده و اتفاقا تازه برای ما شروع شده است. یک پیروزی قاطع و محکم مقابل چین، حکم صعود را برای ما خواهد داشت و کسب این پیروزی محتمل به نظر میرسد. شاید خیلیها معتقد باشند که صعود از این مرحله به عنوان صدرنشین و روبهرو نشدن با ژاپن برای تیم ما مطلوبتر بود اما تیمی که میخواهد به المپیک برسد و به حسرت 40 ساله فوتبالدوستان ایرانی پایان بدهد، برایش عربستان و ژاپن چندان فرقی نمیکند؛ برای رسیدن به المپیک باید این مسیر سخت و پرپیچ و خم را طی کرد و از سد دانه درشتها و تیمهای نامی و مدعی آسیا عبور کرد. دوشنبه، منتظر تماشای دوباره تیم امید هستیم؛ تیمی که به آن دل بسته و امیدواریم و به مدیرانش، مربیانش و تک تک بازیکنانش ایمان داریم.
ایران ورزشی
