برونشیت مزمن ـ bronchitis chronic
برونشیت مزمن ـ bronchitis chronic
| برونشیت مزمن عبارت است از التهاب مزمن و تخریب لولههای نایژهای، با یا بدون حضور عفونت فعال. این بیماری به طور شایع با سیگار كشیدن ارتباط دارد. |
 |
| ـ علایم شایع: |
| ۱. تنگی نفس |
| ۲. سرفه مكرر، یا حمله سرفههای پشت سر هم |
| ۳. ضخیم بودن خلط و مشكل در تخلیه آن با سرفه. میزان و تولید خلط بسته به وجود یا عدم وجود عفونت، متغیر است. |
| ـ علل بیماری: |
| تحریك یا عفونت مكرر لولههای نایژهای، كه موجب میشود لولههای نایژهای ضخیم شده، فضای درون آنها كه محل عبور هوا است باریكتر شده، و خاصیت ارتجاعی آنها كاهش یابد. مواد تحریككننده عبارتند از موارد آلرژیزا، آلودگی هوا و دود سیگار |
| ـ عوامل افزایشدهنده خطر: |
| ۱. چاقی |
| ۲. تغذیه نامناسب |
| ۳. زندگی در خانوار یا محله شلوغ |
| ۴. قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا |
| ۵. سیگار كشیدن (بزرگترین عامل خطر) |
| ۶. هرگونه بیماری ریوی كه باعث كاهش مقاومت شده باشد. |
| ۷. سابقه خانوادگی بیماری سل یا سایر بیماریهای دستگاه تنفسی |
| ـ پیشگیری: |
| ۱. در صورت بروز عفونت تنفسی، سریعاً به پزشك خود مراجعه كنید. |
| ۲. از قرار گرفتن در معرض دودها یا بخارات تحریككننده در محیط خودداری كنید. |
| ۳. سیگار نكشید. سیگار كشیدن مهمترین عامل خطری است كه میتوان از آن اجتناب كرد. |
| ـ عواقب مورد انتظار: |
| برونشیت مزمن معمولاً با درمان خوب میشود، اگر سیگاری نباشید و بیماری مزمن زمینهساز مثل نارسایی احتقانی قلب، برونشكتازی، یا بیماری سل نداشته باشید. اگر سیگاری هستید و آن را ترك نكنید، یا مبتلا به یك بیماری مزمن زمینهساز باشید، برونشیت مزمن معمولاً امید به زندگی را كاهش میدهد. |
| ـ عوارض احتمالی: |
| ۱. ذاتالریه مكرر |
| ۲. بیماری انسدادی مزمن ریه، كه علاجناپذیر است. خصوصیات آن عبارتند از تنگی نفس مزمن، بنفش شدن لبها و ناخنها، و نهایتاً ضرورت استفاده از اكسیژن. |
| ـ درمان: |
| ۱. بسیاری از بیماریهای ریوی و قلبی علایمی مشابه با علایم برونشیت مزمن دارند. با كمك آزمایشات تشخیصی میتوان این بیماریها را رد كرد و به تشخیص رسید. |
| ۲. با درمان، بیماری خوب نمیشود، اما علایم بیماری تخفیف یافته و از بروز عوارض جلوگیری میشود. |
| ۳. سیگار كشیدن را ترك كنید. |
| ۴. اگر در جایی زندگی یا كار میكنید كه آلودگی هوا شدید است، حتیالمقدور از آن اجتناب كنید یا آلودگی آن را كاهش دهید. به فكر تغییر شغل و نصب سیستم تهویه مطبوع فیلتردار و با قابلیت كنترل رطوبت در منزل خود باشید. |
| ۵. از قرار گرفتن در معرض تغییرات دمایی ناگهانی یا هوای سرد و مرطوب خودداری كنید. |
| ۶. اگر كارهایی مثل فریاد زدن، بلند خندیدن، گریه كردن، و فعالیت بدنی باعث بروز حملات سرفه شوند، از آنها خودداری كنید. |
| ۷. روش تخلیه نایژه و تنفس عمیق را یاد بگیرید و اجرا كنید. |
| ۸. زیر پایههای جلویی تخت را در حدود 5/12 سانتیمتر بالا آورید. |
| ـ داروها: |
| ۱. آنتیبیوتیكها برای مبارزه با عفونت مزمن یا مكرر |
| ۲. اكسپكتورانتها برای نرم و رقیق كردن ترشحات |
| ۳. داروهای گشادكننده نایژه برای باز كردن لولههای نایژهای |
| ۴. امكان دارد برحسب مورد، داروهایی برای درمان افسردگی یا اضطراب شدید تجویز شوند. |
| ۵. از داروهای ضد سرفه استفاده نكنید؛ این داروها باعث بدتر شدن برونشیت مزمن میشوند. |
| ـ فعالیت: |
| هیچ گونه محدودیتی برای آن وجود ندارد. مصرف مایعات را به 10-8 لیوان آب در روز افزایش دهید تا ترشحات ریوی رقیقتر شوند. |
| ـ رژیم غذائی: |
| رژیم غذایی هیچ محدودیتی ندارد. جهت حفظ ضخامت ترشحات ریه روزانه 8 تا 10 لیوان آب نبوشید. |
| ـ در این شرایط به پزشك خو مراجعه نمائید: |
| ۱. اگر شما یا یكی از اعضای خانواده تان علایم برونشیت مزمن را دارید. |
| ۲. اگر تب یا استفراغ رخ دهد. |
| ۳. اگر در خلط خون ظاهر شود. |
| ۴. اگر درد سینه افزایش یابد. |
| ۵. اگر خلط علیرغم تلاش برای رقیق كردن آن ضخیمتر شود. |
| ۶. اگر تنگی نفس حتی در حالت استراحت یا هنگامی كه سرفه نمیكنید، وجود داشته باشد. |
