پیامدهای شایعه سازی
ساعت24- در روزهای بیخبری فوتبال ایران، انتشار ویدیوی مکالمه سید مهدی رحمتی و احمد صالحی، داور بازی استقلال و صبای قم سر و صدای زیادی به پا کرد. در شبکههای اجتماعی جملههای مختلفی به این دو نسبت داده شد و فرضیه تبانی همه جا را پر کرد، تا جایی که مقامات رسمی برای رد این شایعه مجبور به موضعگیری شدند.
آخرین فردی که این داستان عجیب را انکار کرده، صمد مرفاوی، سرمربی صبای قم است که چنین سناریویی را غیرممکن میداند.
با نزدیک شدن به روز بازیهای لیگ، این ویدیو و حواشیاش به بایگانی میرود، با وجود این نمیتوان اثرات بلندمدت آن و اتفاقات مشابه را در بهوجود آمدن تصویری سیاه و ناامیدکننده از فوتبال ایران انکار کرد. این اولین بار نیست که بحث تبانی و بهطور کلی تخلف و فساد در فوتبال ایران مطرح میشود ولی آیا این آش آنقدر شور شده که داور بخواهد به یک تیم برای بردن ضربات پنالتی مستقیما کمک کند؟
اصلا فساد چقدر در فوتبال ایران ریشه دارد؟ اگر این سوال را از پنجاه نفر از افراد شناختهشده فوتبال ایران بپرسید، احتمالا پنجاه پاسخ مختلف دریافت میکنید. هیچکس نمیتواند پاسخ دقیقی به این سوال بدهد و هر کس با توجه به تجربیات شخصیاش به مواردی اشاره خواهد کرد.
سوال دیگر این است که چرا چنین مواردی در فوتبال ایران رخ میدهد؟ برای مجموعهای که هزاران نفر در آن درگیرند و منافع مختلفی دارند، غیرممکن است بتوان جلوی تمام تخلفات را گرفت. حتی فوتبال اسپانیا، انگلیس و آلمان که سیستمهای نظارتی دقیقی دارد هم در این سالها شاهد موارد مختلفی از قانونگریزی و سوءاستفاده بوده است، چه برسد به فوتبال ایران که ساختار حرفهای نوپایی دارد و در برابر هر نظم جدیدی به شدت مقاومت میشود.
دامن زدن به این شایعات اما بدترین راه مقابله با فساد است. میان شفافیت در بیان تخلفات و پیگیری آنها و انتشار اخبار تایید نشده فاصله قابلتوجهی وجود دارد. طبعا در این موارد نمیتوان شبکههای اجتماعی و گروههای هواداری را محدود کرد ولی رسانههای حرفهای و مقامات رسمی وظیفه حساسی در این مورد دارند. متاسفانه در سالهای گذشته شایعات زیادی از کانالهای رسمی مطرح شده، بدون اینکه تلاشی برای اعاده حیثیت صورت بگیرد.
این اتهامات عمدتا دو روش مشخص دارند: 1- اعضای تیم بازنده بعد از بازی اتهاماتی به تیم برنده وارد میکنند که ناآگاهانه و به دلیل شرایط عصبی بعد از بازی یا آگاهانه و تلاشی برای کم کردن فشار شکست است. 2- جریانسازی علیه تیم رقیب در طول فصل که شامل انتشار اتهاماتی سلسلهوار از کانالهای مختلف است و با هدف تضعیف و تخریب صورت میگیرد.
بیگمان این نوع بازیهای سخیف رسانهای ممکن است برای یک تیم منافع جزیی و کوتاهمدتی داشته باشد ولی در درازمدت هواداران را نسبت به فوتبال بیاعتماد میکند. اصرار روی چنین شایعاتی تنها قبح فساد و تبانی در فوتبال را میشکند و شایعاتی شبیه داستان عجیب اخیر را برای عموم باورپذیر میکند.
با نزدیک شدن به روز بازیهای لیگ، این ویدیو و حواشیاش به بایگانی میرود، با وجود این نمیتوان اثرات بلندمدت آن و اتفاقات مشابه را در بهوجود آمدن تصویری سیاه و ناامیدکننده از فوتبال ایران انکار کرد. این اولین بار نیست که بحث تبانی و بهطور کلی تخلف و فساد در فوتبال ایران مطرح میشود ولی آیا این آش آنقدر شور شده که داور بخواهد به یک تیم برای بردن ضربات پنالتی مستقیما کمک کند؟
اصلا فساد چقدر در فوتبال ایران ریشه دارد؟ اگر این سوال را از پنجاه نفر از افراد شناختهشده فوتبال ایران بپرسید، احتمالا پنجاه پاسخ مختلف دریافت میکنید. هیچکس نمیتواند پاسخ دقیقی به این سوال بدهد و هر کس با توجه به تجربیات شخصیاش به مواردی اشاره خواهد کرد.
سوال دیگر این است که چرا چنین مواردی در فوتبال ایران رخ میدهد؟ برای مجموعهای که هزاران نفر در آن درگیرند و منافع مختلفی دارند، غیرممکن است بتوان جلوی تمام تخلفات را گرفت. حتی فوتبال اسپانیا، انگلیس و آلمان که سیستمهای نظارتی دقیقی دارد هم در این سالها شاهد موارد مختلفی از قانونگریزی و سوءاستفاده بوده است، چه برسد به فوتبال ایران که ساختار حرفهای نوپایی دارد و در برابر هر نظم جدیدی به شدت مقاومت میشود.
دامن زدن به این شایعات اما بدترین راه مقابله با فساد است. میان شفافیت در بیان تخلفات و پیگیری آنها و انتشار اخبار تایید نشده فاصله قابلتوجهی وجود دارد. طبعا در این موارد نمیتوان شبکههای اجتماعی و گروههای هواداری را محدود کرد ولی رسانههای حرفهای و مقامات رسمی وظیفه حساسی در این مورد دارند. متاسفانه در سالهای گذشته شایعات زیادی از کانالهای رسمی مطرح شده، بدون اینکه تلاشی برای اعاده حیثیت صورت بگیرد.
این اتهامات عمدتا دو روش مشخص دارند: 1- اعضای تیم بازنده بعد از بازی اتهاماتی به تیم برنده وارد میکنند که ناآگاهانه و به دلیل شرایط عصبی بعد از بازی یا آگاهانه و تلاشی برای کم کردن فشار شکست است. 2- جریانسازی علیه تیم رقیب در طول فصل که شامل انتشار اتهاماتی سلسلهوار از کانالهای مختلف است و با هدف تضعیف و تخریب صورت میگیرد.
بیگمان این نوع بازیهای سخیف رسانهای ممکن است برای یک تیم منافع جزیی و کوتاهمدتی داشته باشد ولی در درازمدت هواداران را نسبت به فوتبال بیاعتماد میکند. اصرار روی چنین شایعاتی تنها قبح فساد و تبانی در فوتبال را میشکند و شایعاتی شبیه داستان عجیب اخیر را برای عموم باورپذیر میکند.
ایران ورزشی
