پارکینسون را کنترل کنید
ساعت 24- پژوهش ها نشان مید هد تنها یک ساعت ورزش ,سه بار در هفته می تواند به مبتلایان به پارکینسون کمک کند تا تعادل خود را بهتر حفظ کنند و احتمال افتادن را برای کسانی که در مراحل اولیه این بیماری هستند ,کمتر می کند.
مبتلایان به پارکینسون , لرزش دست ,بازو , فک و صورت دارند, اعضای بدنشان سفت و سخت می شود ,حرکتشان کند شده و در
وضعیت شان بی ثباتند.
به گفته کولین کانینگ از دانشگاه سید نی استرالیا : " نتایج این مطالعات نشان می دهد برنامه های ورزشی کنترل شده که به منظور
حفظ بهتر تعادل انجام میشود ,باید در مراحل اولیه این بیماری شروع شود. " تعادل نداشتن و افتادن ,مشکل رایج مبتلایان به پارکینسون است.۶۰ درصد از این افراد سالی یکبار و دو سوم شان هم مکررا می افتند.
کانینگ می گوید : " درد , محدود یت در فعالیت و ترس از دوباره افتادن واقعا می تواند وضعیت سلامت این افراد را تحت تاثیر قرار دهد " . در این تحقیق ۲۳۱ فرد بیمار هم تحت مراقبت های همیشگی شان بودند وهم برنامه ورزشی ۴۰ تا ۶۰ دقیقه ای داشتند که شامل تمرین های تعادلی و تقویت پا برای سه روز در هفته و به مدت ۶ ماه بود.
کسانی که بیماری شان چنداتن شدید نبود و ورزش کردند نسبت به آنها یی که ورزش نکردند ,کاهش ۷۰ درصدی در افتادن ها گزارش شد.
اما در مورد آنهایی که بیماری شان شدیدتر بود ,ورزش تاثیر چندانی درافتادن های شان نداشت.بطور کل بیمارانی که دربرنامه ورزشی شرکت کردند ,در تست های توانایی حرکت و حفظ تعادل ,عنلکرد بهتری داشتند, ترس شان از افتادن کمتر شده بود و عموما حال بهتری داشتند.
وضعیت شان بی ثباتند.
به گفته کولین کانینگ از دانشگاه سید نی استرالیا : " نتایج این مطالعات نشان می دهد برنامه های ورزشی کنترل شده که به منظور
حفظ بهتر تعادل انجام میشود ,باید در مراحل اولیه این بیماری شروع شود. " تعادل نداشتن و افتادن ,مشکل رایج مبتلایان به پارکینسون است.۶۰ درصد از این افراد سالی یکبار و دو سوم شان هم مکررا می افتند.
کانینگ می گوید : " درد , محدود یت در فعالیت و ترس از دوباره افتادن واقعا می تواند وضعیت سلامت این افراد را تحت تاثیر قرار دهد " . در این تحقیق ۲۳۱ فرد بیمار هم تحت مراقبت های همیشگی شان بودند وهم برنامه ورزشی ۴۰ تا ۶۰ دقیقه ای داشتند که شامل تمرین های تعادلی و تقویت پا برای سه روز در هفته و به مدت ۶ ماه بود.
کسانی که بیماری شان چنداتن شدید نبود و ورزش کردند نسبت به آنها یی که ورزش نکردند ,کاهش ۷۰ درصدی در افتادن ها گزارش شد.
اما در مورد آنهایی که بیماری شان شدیدتر بود ,ورزش تاثیر چندانی درافتادن های شان نداشت.بطور کل بیمارانی که دربرنامه ورزشی شرکت کردند ,در تست های توانایی حرکت و حفظ تعادل ,عنلکرد بهتری داشتند, ترس شان از افتادن کمتر شده بود و عموما حال بهتری داشتند.
