ساعت 24-تاکتیک دولت امریکا برای ماندن در سوریه روز به روز تغییر میکند. تا دیروز بهانه حضور ده ساله نظامیان امریکا در شمال سوریه حفاظت از کردها بود ولی امروز این سیاست تغییر کرده است. امروز سیاست ترامپ حفاظت از نفت سوریه عنوان میشود یا به عبارتی سلطه بر منابع نفتی منطقه شرق فرات. ترامپ سال گذشته گفت: در کشور «شن و مرگ» نیروهای امریکایی چه نیازی به حضور نظامی دارند.
او همچنین در قبال رد حمایت از نیروهای نظامی کرد با عنوان اینکه آنها فرشته نیستند، راه را برای پیشروی محدود ترکیه در شمال سوریه باز کرد . اما بعد از اینکه مساله نیروهای نظامی کرد سوری به واسطه حملات ترکیه و مشارکت چندجانبه سوریه، روسیه و امریکا در حال حل است، نفت به عنوان مهمترین دلیل حضور نیروهای امریکایی عنوان میشود. حقیقتا نیز هدف جنگ در سوریه، سرنگونی اسد و سلطه بر منابع نفتی و گازی نهتنها در شرق فرات بلکه دستیابی به منابع نفتی و گازی استخراج نشده سوریه در بستر دریای مدیترانه بود. این هدف شکست خورده و آنچه مانده یک منطقه کوچک نفتی است. شاید نفت این منطقه اهمیت اقتصادی چندانی برای امریکا ندارد ولی برای دولت سوریه بسیار مهم و استراتژیک است. ترامپ از سالها پیش در انتقاد از تصمیم اوباما در خروج نیروهای این کشور از عراق گفته بود؛ من به جای اوباما اگر بودم کنترل نفت عراق را در اختیار میگرفتم. من هیچگاه عراق را ترک و به ایران اجازه کنترل نفت نمیدادم. ترامپ بار دیگر تاکتیک جدیدی را برای توجیه حضور در منطقه نفتی ابداع کرده و میگوید از نیروهای کرد میخواهیم به این منطقه بیایند. مقامهای پنتاگون روز جمعه اعلام کردند که برای حفاظت از منابع نفتی در شرق سوریه پانصد نفر از نیروهای خود را در آن منطقه مستقر میکنند. هدف این نیروها به گفته وزیر دفاع امریکا اطمینان از عدم دسترسی داعش به منابع نفتی است. روسیه در مقابل میگوید عمل امریکا راهزنی است و این کشور حق تسخیر مناطق نفتی در منطقه دیرالزور را نداد. منابع معدنی از جمله نفت متعلق به دولت سوریه است. ژنرال روسی ایگور کوناشنکوف میگوید عمل دولت امریکا نادیده گرفتن مرزهای بینالمللی است. جدال بر مناطق نفتی به مرزهای خطرناکی میرسد. نیروهای امریکایی در جنوب شرق قامیلشی و نزدیک منطقه نفتی دیرالزور مستقر شدهاند. نیروهای سوری و روسی نیز به سمت بزرگراه ام - چهار در حرکت هستند. این نیروها در منطقه راسالعین مستقر میشوند. سوریه پیش از آغاز بحران تحمیلی به این کشور، روزانه 380 هزار بشکه نفت تولید میکرد.
این تولید با شروع جنگ به 10درصد رسید. منطقه نفتی شرق سوریه «دیرالزور» مهمترین میدان نفتی این کشور است. شاید در کل مقدار فروش نفت سوریه چندان زیاد نیست، ولی 25 درصد از بودجه این کشور با همین فروش نفت تامین میشود. دولت سوریه به دلیل عدم کنترل بر منابع نفت ماهانه نزدیک به 50 میلیون دلار ضرر میکند. تاسیسات نفتی دیرالزور به مقدار زیادی صدمه خورده و نیاز به میلیونها دلار سرمایهگذاری برای بازسازی این تاسیسات نفتی و نوسازی آنها دارد. شاید هدف امریکا برای حضور در منطقه نفتی دیرالزور جنبه اقتصادی ندارد. کنترل این منطقه راهی برای فشار بر بشاراسد است. امریکا در نبرد برای براندازی اسد، در حمایتهای آشکار و پنهان از گروههای تروریستی مختلف دچار شکست شده و اکنون حفظ این منطقه جنبه حیثیتی برای دستگاه سیاست خارجی امریکا دارد. ترامپ حتی از امکان بهرهبرداری از این میدان نفتی سخن گفته و از احتمال قرارداد با شرکت اگسون موبایل برای بهرهبرداری نفت از این منطقه سخن میگوید. امریکاییها میدانند دیر یا زود باید به قوانین بینالمللی احترام نگذارند و از این منطقه خارج شوند، چراکه تاخیر در استقرار نیروهای سوری در منطقه نفتی دیرالزور به نفع ثبات شرق فرات نیست و طمع برای تصاحب نفت شاید گریبانگیر دولت ترکیه یا حملات تروریستهای داعش به این منطقه بشود. استفاده دوباره امریکا از کردها به عنوان توجیه حضور در قامشلی هم به نفع ترکیه یا سوریه نیست و تمامی این مناطق باید تحت حاکمیت سوریه قرار گیرد.
