زنده باد امید ، زنده باد زندگی
روزگار آدمی نشان می دهد درهردوره از زندگی خود خوشبخت تر و آسان تر زندگی کرده است. به قول کارل پوپر بزرگ اگر تنها و تنها به فایده جارو برقی و رهایی زنان از رنج هرروز جارو کشیدن زمین محل زندگی نیک نگاه کنیم خوشبختی و آسایش را درک خواهیم کرد. با این همه پیشرفت در دانش و فن و آسان شدن زندگی اما روزگار آدمی و هر جامعه انسانی رنج های هردوره خود را دارد. ایرانیان و جامعه ایران نیز در همین چارچوب جای می گیرند و روا نیست با بزرگ نمایی ، این شهروندان را تافته جدا بافته نشان داد. ایرانیان نیز همانند همه شهروندان جهان آرامش ذهن و دل را ارجمند می دانند و آسایش مادی و زندگی مادی را ارج می نهند و نمی خواهند از میانگین سطح رفاه مادی جامعه جهانی پس بیفتند. ایرانیان درست یا نادرست این نگاه را دارند که سرزمینی پراز بخشش های بزرگ طبیعت دارند و باید بتوانند با بهره برداری از بخشش زمین ، زندگی خوب وخوشی داشته باشند و از میانگین سطح رفاه مادی جهان نیز فراتر روند. واقعیت این است که اکنون و در آستانه سال تازه شمسی و روزهای بهاری 1399 این خواسته ایرانیان لباس اجرا برتن نکرده است و ایران از میانگین رفاه مادی جهان دور مانده است. ایرانیان باوردارند مساله های حل ناشده در دهه های تازه سپری شده برروی هم انباشت شده و سد های سرسخت و بلندی در راه پیشرفت مادی ایرانیان برپاشده است.
روزگار ناخوش ایران- و البته جهان -دراین روزهای نخست بهار تازه از راه رسیده نشان می دهد مساله های ایران حل نشده باقی مانده اند. اکنون دو راه و دونگاه بر ایرانیان استیلا یافته است . یک نگاه این است که انبوهی از مساله های حل ناشده و ناتوانی های فزاینده ، نهاد های خانواده وبنگاه و دولت دست به دست داده اند و امیدها به حل مساله ها واهی است. نباید داشت . یک نگاه اما این است که باید زندگی کرد ؛ باید چراغ امید را روشن نگهداشت و باید همه نیروی پنهان و پیدای ایرانیان را برای حل مساله ها به کارگرفت. برخی از هواداران گروه اول با رویکرد به رخدادهای ناکام دهه ها ی نه چندان دور برای اصلاحات درایران باوردارند کاری از دست کسی برنمی آید و مساله های ایران حل نمی شوند و نباید بیهوده در تنور سرد امید هیزم ریخت. گروه دوم اما باوردارند باید در ژرفای هستی خویش به زندگی لبخند زد و باید گفت زنده باد زندگی و نباید هرگز راه خاموش شدن فانوس امید را هموار کرد . این گروه باوردارند ایرانیان می توانند گره های ریز و درشت افتاده برزندگی و کارهای خویش را بازکنند. نگارنده به دیدگاه دوم باوردارد و نیک می داند زندگی خوب وخوش از راه می رسد و باید با مدارا ، بردباری و دوری گزینی از ناامیدی و با همه نیرو و سرسختی دنبال حل مساله ها باشیم.
